Society Islands, Raiatea & Taha'a

18 - 26 juli 2015

Na een nacht van veel regen laat de zon zich weer zien en gaat het anker omhoog. Tijd om naar Raiatea te gaan, vanaf Baie d' Avea zo'n 28 Nm. Op de valreep zien we de Toccata op de ankerplaats bij Fare. We varen even langs en kletsen bij. Jammer dat we elkaar mislopen, maar later in de week zullen zij ook richting Raiatea komen.

Via de zuidoostelijk pas Teavamoa komen we Raiatea binnen. We proberen eerst in de Baie Hotupoo te ankeren, waar we ondanks de diepte van 35 meter een heel modderspoor achter de boot hebben, dus laten we die optie gaan. We gaan richting het rif en daar valt het anker in mooi helder water in de buurt van Oatara. Daar zien we voor het eerst "Nemo", ook wel clown vis genoemd.

Na 2 nachten moeten we richting Uturoa, waar we een afspraak met een zeilmaker hebben. Hopelijk ziet zij er gat in om aan de slag te gaan met de tweedehands aangeschafte Parasailor. De vorige eigenaar heeft hem laten "ontploffen" in een bui en vrouwlief vond het een "monster", dus wilde ze er vanaf. Aangezien het een behoorlijke schade was zou reparatie een dag of 10 (zo'n 30 uren) in beslag nemen en dan zou de klus geklaard moeten zijn..... 

Dit geeft ons de kans om in de tussentijd Raiatea, Taha'a en Bora Bora te ontdekken. We halen dan later het zeil op. In Uturoa -de hoofdstad van Raiatea- hebben we ook met de Tara afgesproken. Roel heeft voor ons vanuit Nederland een GoPro camera meegenomen, dus kunnen we de onderwaterwereld weer vastleggen.

Via de Bounty horen we dat die avond bij Avera een Heiva wordt gehouden. Samen met Roel en Jacomine pakken we een taxi naar het dorp halverwege het eiland. 

Vanaf vijf uur zitten we klaar voor de finale tussen de 3 dorpen. Al met al een hele zit, want het echte werk begint om 22.30 uur. Het publiek ziet er weer kleurrijk uit met hun vrolijke kleding en mooie hoofdtooien.

Vooraf zijn er danswedstrijden met de kinderen en later komen de moeders aan de beurt. Vooral de grote groepen zijn prachtig om te zien. Per optreden wordt er meerdere keren van kostuum veranderd. Nooit gedacht dat er in de gehuchten, die je vanaf het water ziet liggen, zoveel mensen woonden.

De moeders van het dorp "Vairiate"

                   

Jong talent, gewoon na-apen.

De volgende dagen ligt de UnWind voor anker bij Ilot Tautau, ten westen van Taha'a. Het is hier prachtig snorkelen in de Coral Garden. Je stapt aan de zeekant in het water en de stroming spoelt je met een sneltreinvaart over het ondiepe koraal richting de lagoon. Het is op sommige plekken echt buik inhouden en zo min mogelijk bewegen, waardoor de schaafplekken aan lijf en leden wordt beperkt. De GoPro wordt op elke manier getest en uitgeprobeerd. We worden er steeds behendiger in om op het juiste moment iets vast te grijpen en tegen de stroom in te blijven hangen. Op zo'n manier kan je op je gemak rond kijken. Tijdens een late snorkelronde krijgen we de schrik van ons leven. Jacomine ziet een Lion Fish en probeert ons te roepen. Op dat moment komt er een grote Murene met zijn lelijk kop uit zijn hol. We weten nog steeds niet of hij het op ons of op de Lion Fish gemunt had. Normaal blijven die lelijkers (en dat zijn ze echt) in hun grot, maar nu komt hij met zijn ruim 1 meter lengte er uit. Als een speer gaan we ervan door en hebben we later de grootste verhalen. Murene zijn meer gevreesd dan de haaien in deze omgeving, dus dat zegt genoeg.

Op weg naar Taha'a hebben we 8 dolfijnen voor de boeg.

De koraalvlinders vinden mijn handschoen wel heel interessant. 

Anemoon, helaas zonder Nemo.

Naast de Coral Garden ligt een vijfsterren resort a €750 per nacht, wij liggen een goedkoper...

                    

     

De vanille orchidee.

Per jeep en gids doen we een rondje Taha'a. Met vanille als bekendste exportproduct bezoeken we ook een plantage. Het is geen uitgebreide toer, net een stukje waar de wingerds met de orchideeën groeien. Dat het een duur specerij is wisten we al, maar nu ook waarom. Na een pitstop bij het huis van Noah (de gids) met een prachtige tuin en dito Polynesische huis rijdt hij ons over het groene eiland. Ik ben weer een stuk wijzer geworden over de bomen en struiken. Natuurlijk wordt er vanille peulen gekocht, welliswaar bij een Chinees winkeltje, maar nu kan het lokale gerecht "tonijn met vanillesaus" ook bij ons op het menu.

Opening van de nieuwe school op Taha'a.

Baie Haamene

Een uitgekiend systeem om de kokosnoten, copra, te laten drogen. Zonnetje weg, worden de tafels onder elkaar geschoven en het dak er boven.

                        

   

Variant op de ZA safari toer, geen biltong of drank, maar pompelmoezen, sterfruit en passievrucht.

Society Island, Huahine

10 - 18 juli 2015

Eind van de middag gaan we weer op pad en laten Mo'orea achter ons. Het is zo'n 80 Nm naar Huahine, dus een nachtje doortrekken. Er staat een mooi windje en 's nachts zien we de planeten Venus en Jupiter gezamenlijk tussen de miljoenen sterren staan.

Het anker valt achter de motu Murimahora aan de oostzijde van Huahine Iti. Het is er heerlijk rustig en we liggen samen met één andere boot.

De volgende dag verkassen we via de noordkant naar het dorp Fare, waar de nodige activiteiten rondom het "Heiva" plaatsvinden. 

De maand juli in Frans Polynesië staat bol van de festiviteiten en dit wordt Heiva i Tahiti genoemd. Natuurlijk is de 14de juli, Bastille dag, een bijzondere, maar daarnaast worden er dans- en zangwedstrijden, sporten en spelen georganiseerd. 

Het anker ligt nog maar net of de start van de traditionele kano's gaan van start. Het gaat er fanatiek aan toe en aangezien de start net voor de ankerplek is, zitten we eerste rang. 

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Één van de kano's blijft met zijn drijver achter de ankerketting van een boot hangen. Volgens mij is de eigenaar niet erg Happy!

's Avonds bij de Yacht Club is er feest met live music georganiseerd door een paar zeilers. Met name de kleindochter Talulah Ruby, 18 jaar, heeft een stem waar je U tegen zegt. Hier lopen we ook René en Pauline van de Bounty weer tegen het lijf. Het is sinds Gambier dat we elkaar hebben gezien, dus kunnen we lekker bijkletsen. We spreken af om de volgende avond bij hun aan boord te komen eten samen met Bert en Marion van de Luna Azul. Iedereen neemt een gerecht mee en de sfeer zit er goed in. De volgende morgen hebben we dan ook de man met de hamer aan boord, maar dat wandelen we eruit.

Elke dag liggen we wel op een andere ankerplek, soms prachtig, soms ook danig geïrriteerd omdat we volgens een Yank op zijn anker liggen...... We zien zijn anker een paar meter achter ons liggen, maar gaan toch maar verderop liggen. Je hebt altijd zeikers.

Elke morgen is er wel een traditionel sport. Dit is de horo timau ra'au / horo tamaiho'a. De deelnemers moeten al hardlopend een stok met bananen dragen. Onderschat het niet, zo'n stok met bananen weegt minimaal 40 kg.

Binnen het rif varen we naar de zuidelijk gelegen Baie d'Avera. Het is een prachtige ankerplek, alleen het weer laat ons een beetje in de steek. 

De Bounty ligt er ook en de volgende dag gaan we met hun boot naar de baai van Port Bourayne. Met het hoofd onder water hebben we geen last van de buien en de wind. Boven het, helaas dode koraal, is het een speeltuin voor de vele koraalvlinders. 

We sluiten de dag lekker af met een maaltijd bij "Chez Tara", aanbevolen door de Lonely Planet. Het eten is heerlijk, maar de beloofde gastvrijheid is ver te zoeken.

Society Islands, Mo'orea

1 - 9 juli 2015

We keren weer terug naar Mo'orea, dit keer samen met de Toccata. De wind is pal op de neus en de lucht vol met buien. We besluiten om een ankerplek aan de oostkant van het eiland aan te doen, Taevarao. Hier is het prachtig liggen achter het rif en in de verte zien we Tahiti liggen. Hier klaart het weer op en liggen we als een huis tegen elkaar. Het is echt even binnenwippen bij de buren. Ik heb beloofd om een rijsttafel te maken en dat gaat erin als koek. Dan ook eindelijk na 2,5 jaar cruisen gaan we voor de bijl om het spelletje "Mexican Train" te spelen. Dit werd overal waar we waren in de Carieb door m.n. de wat oudere cruisers georganiseerd en gespeeld. Wij hebben nooit aangeschoven aangezien Niels een broertje dood heeft aan spelletjes, maar ja hij wordt ook wat ouder......! Het gaat er fanatiek aan toe, al kan "Neels" volgens de Afrikaners nog wel wat "practise" gebruiken.

                      

De volgende dag gaan we een etappe verder om de hoek naar Opunohu Bay, waar we op een prachtige ondiepe lichtblauwe plek ankeren. We gaan direct op pad richting de Stingray voeder plaats achter het rif. Je bent nog niet uit je dinghy of de roggen komen op je af. Helemaal wordt het feest als Brad de tonijn te voorschijn haalt. Boven, onder en naast je. Aangezien ik nog niet weet of ik het nu engerds vind of niet, heeft Niels een prima slachtoffer aan mij. Door af en toe lekker onverwacht te knijpen, weet ik niet meer of het nu een rog of Nelis is. Rondom zwemmen ook de Black tipped haaien, die de tonijn ook wel zien zitten. Het zijn er echter geen enkele meer, maar tientallen en ze worden wat onrustig.

Niels heeft sjans van enkele roggen (denkt hij), maar helaas hebben ze meer interesse in de tonijn.

Het is alsof je in een zwembad rondplonst. Hier een onschuldige Black tipped haai van zo'n 1,5 m.

Na een borrel op de UnWind, waar de Kairos ook present is, hebben we 's avonds een ouderwetse braai aan boord van de Toccata, waar Brad laat zien dat hij een regtige Afrikaner braai master is. We eten heerlijke zelfgevangen Mahi Mahi en Wahoo. Menno had garnalen bij zich, dus die gaan er ook op. De muziek aan boord is van de jaren 80 en we gaan terug in onze disco tijd. Het is van: "o, ja, wat zagen die eruit of wat een vreselijk nummer was, maar ook lekker meezingen".

Het is volle maan en de weerspiegeling in het ondiepe water van enkele meters is bijna sprookjes-achtig. 

Er wordt voor de komende dagen meer wind verwacht en de Toccata en Kairos vertrekken de volgende dag naar Cook Bay. Inmiddels is de Tara met dit keer alleen Jacomine aan boord ook gearriveerd. We liggen goed en wij besluiten om samen te blijven liggen. Jacomine is voor 14 dagen solozeilster, aangezien Roel naar Nederland is. Heel stoer is ze alleen van Tahiti hierheen gekomen. Het motregent en het waait flink, maar we zitten gezellig bij elkaar.

Tijdelijke solozeilerster Jacomine op de Tara brengt Hollands weer mee.

Jacomine heeft haarverf meegenomen uit Tahiti en zodoende is Kapsalon Willemijn & Anita een feit geworden. Na een uurtje klussen zitten we als 2 radarreflectoren met ons haar in de aluminium folie. We kletsen over het wel en wee van het leven aan boord, want beste mensen ondanks de prachtigste verhalen en mooiste plekjes is het cruisers leven niet altijd rozengeur en maneschijn!

De kleine ruimte waarop je 24/7 met elkaar leeft kan knap benauwd zijn. Dan speelt bij mij het liedje van Acda & de Munnik "Cd voor jou, cd voor mij" door mijn hoofd en oefent Niels wel heel erg om als solo-zeiler verder door het leven te gaan. Het is af en toe ook heerlijk om in een marina te liggen, zodat je alleen van boord kunt stappen en op pad kunt gaan of net zoals nu met andere "lotgenoten" te praten. Natuurlijk geldt dit voor beide partijen.

In de middag maken we een wandeling naar Magic Mountain, waarvan je een prachtig uitzicht hebt over de baai en het rif. Op de terugweg komen we langs de nodige fruitbomen en liggen de pompelmoezen en citroenen voor het oprapen. We komen ook een paar kilo's zwaarder terug aan boord.

Opunohu Baai van Mo'orea.

De 2 blondines Mar en Jacomine op Magic Mountain van Mo'orea.

's Avonds een primeur aan boord van de UnWind en gaat er een lang gekoesterde wens van Niels in vervulling: Er wordt eindelijk patat gebakken. Ik heb het lang kunnen uitstellen, maar bleek teveel medestanders te hebben dus moest ik "buigen". Een voordeel, Niels maakt ze en ik hoef niet te koken

Patat speciaal!

Je hoeft maar van de boot te springen en de snorkelplekken liggen op steenworp afstand en op één ervan liggen de onderwater Tiki's (stenen beelden). 

We maken nog 2 duiken met de duikschool Top Dive. Een ervan is bij de passe Avaroa, waar we Lemon sharks zien. Loren, de instructrice, heeft een soort van busje bij zich met sardines. Ze lijkt wel op de rattenvanger van Hamelen, want een bonte stoet van vissen volgen haar. Helaas geen foto's, want mijn camera is kapot, maar daar wordt aan gewerkt.

De dagen vliegen voorbij. Samen met Jacomine slaan we nog een halve tonijn aan de haak, lees gekocht, en eten er heerlijk van.

                

Net echt! Niet zelfgevangen, maar zelf gekocht.

We maken ons borst nat en wandelen via de uitkijkpost Belvedère naar de Trois Cocotieres. Ook al zijn we met de bijboot helemaal achter in de baai gevaren, wat zo'n 4 kilometer lopen scheelt, zijn we toch 6-7 uur op pad geweest. 

                   

We belonen onszelf met garnalen, die bij de lokale kwekerij worden verkocht. In ons enthousiasme kijken we even over de prijs heen, die schandalig hoog is, maar 's avonds in de pan met een lekkere Chileense Chardonnay is dat snel vergeten.

Aan al het goede komt een eind en laten we Jacomine in haar eentje achter. Zij gaat weer terug naar Tahiti en wij gaan naar het volgende eiland, Huahine.

       

Society Islands & Mo'orea, Tahiti

17 juni - 1 juli 2015

Inmiddels zijn we bijna een week in Pape'ete, Tahiti. We zijn zo druk als een klein baasje en ik kom tijd te kort.

Na een in eerste instantie snelle overtocht van zo'n 200 mijl in 24 uur vanaf de Fakarava noord pass, moeten we toch voor de laatste 50 mijl alle zeilen bij zetten om voor het donker Tahiti binnen te komen. Via de marifoon hebben we contact met de Toccata, die in de nieuwe Marina van Pape'ete ligt. Nog niet alle faciliteiten zijn klaar, maar er blijkt een goede aanbieding te zijn qua liggeld: 2 dagen voor de prijs van 1 en het ligt midden in de stad. Eenmaal aangekomen is het genieten met hoofdletters. 

We liggen lekker luxe aan een steiger en het is één grote sociale happening met weerzien van oude en nieuwe bekenden in de Marina. We liggen naast de Toccata en het is weer ouderwets gezellig. Waarom al deze drukte en waarom is iedereen hier? We hadden ons aangemeld in Panama bij de zg. Puddle Jumpers, zeilers die vanaf Panama naar Frans Polynesië varen en elkaar dit weekend ontmoeten. Normaal helemaal niet ons ding, maar we wilden toch heel graag bepaalde mensen weer terug zien.

 

's Avonds is het heerlijk eten bij de diverse "Roulottes" ( meals on wheels) op het plein, deze was wel onze favoriet. Heerlijke tonijn tartaar en de "Chaud et Froid" - kort gebakken tonijn met sesamzaad.

We halen weer boodschappen bij de Carrefour en Champion, maken het papierwerk in orde om belastingvrije diesel in te slaan en pakken en passant een terrasje voor koffie en gebak. 

In mijn enthousiasme duik ik de eerste de beste kapper binnen, omdat ik mijn haar weer eens zat was. Ze neemt me met een tondeuse te grazen, terwijl ik om highlights vroeg. Kortom, ik ga nu nog korter en gedekter door het leven dan Niels. Blijkbaar is mijn Frans toch minder dan ik dacht. 

Eindelijk dan die bloemenkrans.

Vrijdagmiddag is het registreren voor de Puddle Jumpers en het welkomstfeest. De organisatie is in handen van het VVV van Tahiti en Mo'orea, in samenwerking met Nieuw Zeeland, waar we de nodige informatie over krijgen. 

De traditionele lei (bloemenkrans) wordt aan iedereen uitgereikt plus een kokosnoot met een rietje. Er is zang en dans met de meest prachtige meisjes, het is om jaloers op te worden hoe zij eruit zien en bewegen. 

De volgende dag is er de zeilrace naar Mo'orea, zo'n 18 Nm verderop. Leek het in de haven nog windstil, buiten staat er gewoon 20 knopen wind. De spinnaker, die klaar lag, wordt in alle haast weer opgeborgen. We hebben Menno van de Kairos, voor het weekend aan boord en de "Kiwi" Phil Houghton. Deze laatste blijkt een bekende zeezeiler te zijn geweest, dus heel leuk om aan boord van de UnWind te hebben.

We hebben 2 concurrenten, Miss Behaving (Australië) en Il Sogno (USA). We gaan goed van start, liggen voorop, lopen zelfs uit en denken eigenlijk kat in het bakkie te hebben voor de winst, maar boven het eiland van Mo'orea valt de wind weg en is de race weer helemaal open. Zowat de hele achter ons liggende vloot loopt op ons in.We proberen van alles om een windvlaag op te zoeken en we gaan binnen 15 minuten 5 keer overstag. Wij maken net 1 slag teveel als de wind weer oppikt en dit pakt voor de Il Sogno het beste uit. Met nog maar een halve mijl tot de finish redden we het niet meer om haar in te halen en worden we tweede. Toch tevreden lopen we de prachtige Cook Bay van Mo'orea  binnen.

Ietsje teveel zeil op....

Een foto via de diaprojector .

Het anker valt in 21 meter diepte voor het resort Bali Hai, waar alle activiteiten zullen worden gehouden.

We borrelen en snacken lekker na aan boord en even later komen ook de 2 andere Kiwi's, Russel en Brian, erbij. Het zijn een stel leuke relaxte gasten en de tijd vliegt voorbij.

Eind van de middag worden we aan de wal verwacht en gaat het feestprogramma weer verder in de vorm van eten, dans en muziek. 

Met enigszins een houten kop van de HS's (Hotel Specials....) is het 's morgens ontbijten, zwemmen en dan snel naar de kant voor de traditionele kano racen. Samen met Jan en Ankie van de Tinkerbel vormen we de "Flying Oranges". In matches van 5 kano's wordt er gestreden voor de 1ste plaats om een ronde verder te komen. We komen met een tweede plaats niet verder dan de eerste ronde, maar dat mag de pret niet drukken. Na de lunch met heerlijke poisson cru, sashimi en andere lekkernijen is het bewegen met de heupen en proberen we dansen onder de knie te krijgen. Voor de stoeren onder ons is het kei heffen en kokosnoot kliefen.

Het is hard werken dat peddelen.

Gelukkig heb ik ook een "tattoo" van Miss Behaving, dus val ik niet uit de toon.

Tropische verrassing.

Oké, zij mag er ook zijn.

Tweede plaats en een "Haka" van ons tweeën.

Het is ook heerlijk om aan het eind van de dag onderuit te zakken en even helemaal niets te hoeven. We blijven nog 2 nachten in Cook Bay om vervolgens met een aandewindse koers weer terug richting Tahiti te zeilen. Bij Marina Taina gooien we de dieseltanken vol en ankeren op de overvolle ankerplaats. 

We gaan op zoek naar een zeilmaker, want Niels heeft een Parasailor op de kop getikt voor drie keer niets. De vorige eigenaar heeft het zeil nieuw gekocht, maar heeft hem laten ontploffen in een bui. Hij vond het maar een "monster" en zijn vrouw al helemaal. Helaas heeft de zeilmaker geen tijd om onze nieuwe spinnaker te repareren. We moeten het dus maar bij een ander proberen.

De Marina Pape'ete heeft nog steeds de juni aanbieding, liggeld voor de helft van de prijs. We vonden het de vorige keer erg gezellig om midden in de stad te liggen en we profiteren nog een paar dagen van dit aanbod. We borrelen en praten bij aan boord van de Tara, die we voor het laatst in Gambier hebben gezien.

Samen met de Zuid Afrikaanse boot "Toccata" van Brad, Saskia, Peter en Annie huren we scooters en toeren dik 120 km langs de mooie kustweg van Tahiti-Nui en Tahiti-Iti. Het eiland is vergeleken met de Tuamotu's hoog en groen, net zoals de andere eilanden van de Society groep.

We huren 3 splinternieuwe Yamaha scooters.

We zien de Marae Arahurahu, een heilige plaats met 2 tiki's, replica's van stenen beelden uit Ra'ivavae.

De Tiki's op Tahiti.

Mar zwemt in de grot bij Mara'a.

We bezoeken de surfstek op Tahiti-Iti, deze wordt de gevaarlijkste ter wereld genoemd, aangezien de golf enorm opbouwt en uitloopt op het rif. Als je valt met jet board ben je direct van je pukkels af. Er staat niet veel wind dus weinig van dit spektakel te zien. We moeten behoorlijk doorsjezen willen we de rest van de attracties van het eiland zien. 

De zondagse markt is een "must" als je hier op het eiland bent. De stalletjes met fruit en groente, maar de blikvanger is de tonijn. Deze is goedkoper dan een pond gehakt en erg lekker.

Op de 29ste wordt de Onafhankelijkheids Dag gevierd in de vorm van een parade. Voor mijn gevoel loopt heel Tahiti mee en het is een kleurrijk gebeuren. Zoals op vele eilanden heeft het merendeel van de bevolking last van overgewicht. Opvallend is ook de licht gekleurde ogen van sommige van de bewoners.

's Avonds is er op het plein muziek en iedereen danst de salsa, nu wij nog

Jong geleerd....

Oud gedaan.

Tuamotu, Fakarava

10 - 16 juni 2015

Wat komt alles mooi uit, op hoogwater varen we de Tumakohua pas door, 1 knoop stroom in de poeperd en we zijn weer binnen. Het anker valt voor de duikschool "Top Dive", gerund door Nikkie en Jenny. 

Zodra de bijboot en brommert weer in het water liggen gaan we direct op pad. De eerste gang is naar de duikschool waar we 2 duiken boeken voor de volgende dag.

Er is een resort, Tetamanu genaamd naar de pas, waar de huisjes op palen staan. Een droomlokatie voor honeymooners. Het restaurant staat verderop in het water en zowaar kunnen we er boeken voor het diner. De chef, Annabel, heeft geen kokmuts maar bloemenkrans in het haar. Dit klinkt allemaal erg lieflijk, maar ze heeft bonje met een van de personeelsleden. Ze loopt met een mes te zwaaien en het gekrijs is niet van de lucht. Als dat maar goed komt, anders kunnen we fluiten naar een warme hap.

Het water is overal ontzettend helder en na alles geregeld en geboekt te hebben voor de avond en volgende dag gaan we met het rif voor de deur heerlijk snorkelen. Het is inderdaad prachtig onderwater en dat beloofd wat voor de volgende dag als we gaan duiken.

Samen met James en Chantal van de Ovni "Q" eten we heerlijk bij Tetamanu. Plannen we het tij en stroming allemaal zo goed met de UnWind, met het bijbootje 's avonds is het andere koek. Op de terugweg, met z'n vieren in onze bijboot, hebben we ontzettend veel stroming en golven tegen en als verzopen katten komen we weer terug aan boord. 

De volgende dag moeten we om 08.30 bij de duikschool zijn en maken we zoals verwacht een prachtige driftduik. We worden buiten de pas gedropt en driften op een diepte van tussen de 18 en 23 meter de pas weer in. Aan de ene kant hebben we het koraal en aan de andere kant kijk je de diepte in van de pas. Je komt ogen te kort, talrijke Trompetvissen, groepen met Jacks, Groupers, Napoleon vissen, rifhaaien en nog velen waar ik de naam niet van ken. Halverwege maken we een stop en hangen we aan de rand van het koraal. We kijken over de rand als van een soort van vissenkom waar het wemelt van de haaien. Het soort gevoel alsof je in een overdekte gang van glas zwemt. Boven, onder, links en rechts, het maakt niet uit. Tientallen rif haaien, die nauwelijks geïnteresseerd zijn in ons. Waar we 2 dagen geleden nog voor in ons wetsuit pisten uit angst voor die "nieuwsgierige" haai zijn we nu door zijn hele familie omgeven en vinden we het prachtig. Wat zitten we toch raar in elkaar. We hoeven vrijwel niets te doen, de stroming brengt ons de pas weer binnen. Het laatste ondiepe stuk brengt ons in een stroomversnelling wat even oppassen is en even later komen we weer aan de oppervlakte. We boeken gelijk voor de volgende dag een zg. "drop off dive" en hopen weer andere dingen te zien.

Halverwege de middag gaan we zelf met het bijbootje de pas in en laten we ons al snorkelend met de bijboot als drijfanker heen en weer langs het koraal spoelen. Aan het eind van de dag zitten we aan dek als 2 gewelde pruimen te genieten van een mooie zonsondergang. Wat een prachtige dag en ervaring!

Weer een vroege start met nagenoeg dezelfde duikploeg als gisteren. We worden weer buiten de pas gedropt en zakken af tot zo'n 29 meter. Nu iets minder haaien dan in de pas, maar enorme hoeveelheden Groupers, sommige al met dikke buiken liggend op de bodem. In de maand juli is het één grote kraamkamer en schijn de hele bodem bedekt te zijn met deze vissen. Duikers van heinde en verre komen hier op af om dit te zien. Wat ik zo juist lees, is dat als de vrouwelijke volwassen Groupers hun eitjes hebben gelegd ze van geslacht veranderen en als een productieve man verder door het leven gaat. We zien verder tientallen vissen van elk soort, je komt ogen te kort.

Jenny en Nikki van Top Dive in Fakarava.

Na de duik verkassen we zo'n 6 Mijl naar het oosten van de atol, Palm Hirifa genaamd. De wind zal de komende dagen behoorlijk aantrekken en dit schijnt een beschutte baai met zandbodem te zijn. Weer eens een afwisseling op de andere plekken waar koraalhoofden een hoofdrol spelen. Nu hebben we wel, sinds we in de Tuamotu's zijn, een ander soort van ankermethode. Nadat het anker goed ligt, halen we de ketting een stuk in, hangen een fender met lijn aan de ketting en laten de ketting weer slippen. Nu blijft dit gedeelte boven het koraal zweven en voorkomt dat deze rondom een koraalhoofd gaat wikkelen. Tot zover werkt het bij ons.

We vallen met ons neus in de boter, op dit plekje in de middle of nowhere is een restaurantje, gerund door Lisa. Ze kookt maar 3 x per week en laat dit nu een van de avonden zijn. Het lijkt of elke boot die avond blijft eten. Het is een gezellige boel met nieuwe en oude ontmoetingen en het eten is heerlijk. 

Het is een prima plek om te vliegeren, sommige hebben zelfs kites en boards bij zich. 

In de noordpas van Fakarava schijnt het ook mooi duiken te zijn, dus gaan we na 2 nachten weer verder. Er staat een pittig windje, maar in de luwte van het rif hebben we een vlakke zee. Alles wordt relatief, vond ik vroeger de afstand Lelystad naar Den Oever al een hele reis, haal je nu je schouders op voor 28 mijl.

Top Dive in Fakarava noord. Voor het eerst duiken we met tank gevuld met Nitrox.

De duikspot ligt 6 mijl vanaf het dorp en is dik 20 minuten varen. De zee is ruw, mede door de wind die er al een  paar dagen waait. Met inkomend tij duiken we de pas door. Ook hier scholen vis, in allerlei vormen en kleuren. Geen tientallen, maar hondérden van hetzelfde soort.

Eenmaal boven is het door de golven een hele klus om weer aan boord te komen.

We nemen afscheid van VOLO, zij zullen een andere route gaan varen. Wie weet zien we elkaar weer, de wereld is soms erg klein.