Laatste nacht op zee

Donderdag 21 maart. Het is net na middernacht en met een opkomende nieuwe maan is het een heldere nacht. We zitten op 60 mijl van onze eindbestemming Baia de Ilha Grande! Aan stuurboordkant ligt in de verte Rio de Janeiro en het is een drukte van belang van schepen in de aanloop van "Baia da Guanabara". Volgens de kaart varen we nu in een "submarine excercise area" en ik moet er niet aan denken, dat er nu opeens een scoop van een onderzeeer naar boven komt, als zijnde het monster van Loch Ness. Je zou ter plekke dood blijven. In de plaats daarvan krijg ik een melding op de AIS, schip op ramkoers. Het is de "Bigua" en ik roep hem via de marifoon op. De stuurman verlegd zijn koers en het gevaar is geweken. Het blijft een geweldige uitvinding en het doet me goed dat er gewoon naar mij geluisterd wordt! (2x raden wie dit schrijft).
We hadden op woensdag een relaxte dag. In de vroege ochtend hadden we het veld met de boorplatformen over stuurboord. Al van verre kon je ze zien liggen, de kerstbomen van de zee. Ook hier een drukte van belang met schepen rondom de platformen. Vanaf dit punt konden we onze koers naar 280 dgr verleggen. We hebben de boel weer aan de kant gemaakt, zeilkleding en redvesten weer laten drogen en opgeborgen en de binnenkant van de boot zo goed als kwaad zoutvrij gemaakt. De buitenkant zal moeten wachten tot we weer in een marina komen te liggen en kunnen flodderen met water. Het plan is om eerst te gaan ankeren in de baai ten noordoosten van Ilha Grande genaamd "Enseada de Abraao". Op vrijdag of na het weekend gaan we naar Angra dos Reis om in te klaren, maar eerst even niets.
Vanmiddag kwamen we in de regen om 14.02 UTC aan in Abraao. Na de derde poging lagen we na 2103 zeemijlen en 19 dagen na het vertrek uit St.Helena op eigen anker. We hebben nog 289 liter diesel + 80 liter van de 'Ocean Life' over. Ook hebben we wat tijd gewonnen, want de lokale klok wijst 3 uur vroeger aan. Deze 2e oversteek was er een waar we ons zelf regelmatig tegenkwamen en grensverleggend. Moe, maar voldaan hopen we nu te gaan genieten van dit mooie gebied.

Pas op met wat je wenst...

Dinsdag 19 maart, de trouwdag van mijn zus en skoonbroer en ipv gebak bij de koffie zijn we aan het bijkomen. We wilden wind, nou dat hebben we ook gekregen. Niets is zo veranderlijk als het weer. Gisterenmorgen bij het ophalen van de grib files zagen we dat de verwachting wel drastisch was veranderd. Nu geen windstiltes, maar voor de periode 00.00-06.00 uur een zuidwesten wind krimpend naar zuidoost, windkracht 7 met buien met uitschieters. Nou lui, we wilden alleen iets meer wind..... In de loop van de dag alles zeevast gemaakt, stay sail aangeklipt, zeilpakken en redvesten uit de kast en eten klaar voor het geval dat het erg bont zou worden. Al zeilend onder gereefd grootzeil en genua gingen we de vroege avond in.
Nauwelijks onze warme hap door de keel en de wind begon al aan te trekken, het front kwam al eerder door. Binnen een uur was de zee een heksenketel met veel wind. Onze voorliggende koers was 257 gr om zo ten zuiden van het veld van de boorplatformen richting Brazilie te zeilen, een aandewindse koers dus. (Voor de niet-zeilers: de beleving is iets anders, dan een voordewindse koers, want bij de windsterkte komt ook nog de snelheid van de boot erbij ). Dikke buien met windstoten en overkomend water, wat een geweld. Niels heeft de eerste uren zelf gestuurd en door later iets ruimer te gaan varen, kon hij deels voorkomen dat de boot enorme klappen op de golven maakte. Later werd AP -onze autopilot- weer aangezet en deze ving de enorme schuivers prima op. Later het grootzeil helemaal weggehaald en voeren we alleen onder gereefd voorzeil. Zeilhandelingen aan dek met dit soort wind is een vak apart. Aangelijnd en redvest dat wel, maar de schuivers en watermassa's wat over dek komt, kunnen voor spannende momenten zorgen. Samen hebben we de hele nacht buiten gezeten, onder de dog house en het geweld aanschouwd. Gelukkig krimpt de wind later in de ochtend wat meer naar het zuidoosten. Als een krab konden we weer langzaam naar onze koerslijn toe kruipen. Binnenin de boot is het met zulk weer net " Dancing on Ice" alleen moet je wel de outfit van een ijshockyer aan hebben, want je kunt enorme schuivers maken. Inmiddels is het alweer avond, de wind is gelukkig afgenomen naar windkracht 5 en kunnen we naar het waypoint van het zuidelijkste platform toesturen (50 mijl). Vanaf dit punt zijn we wat vrijer in wat we willen voorliggen aan koers. We zullen alleen nog wel met scheepvaart te maken krijgen. Hopelijk nu eerst wat meer rust, zodat we een voor een wat kunnen bijslapen.

Bijschrift toevoegen

Dag 13

Bijna 2 weken op zee, een nieuw record! Ik ben bang dat het binnenkort verbeterd wordt...
Het 2e gedeelte van de overtocht heeft voornamelijk in het teken van wind en het tekort ervan gestaan. We hebben de pech, dat het hogedrukgebied met ons meeloopt. Dagelijks halen we grib files binnen en daar waar de 24-36 uurs prognoses nog wind voorspelden, zakt die in op het moment dat we er aankomen! Het lijkt erop dat de uitloper van hogedruk zich tot de braziliaanse kust uitstrekt. We blijven de datum van aankomst bijstellen en denken dat het er 22 dagen zullen gaan worden. Ook al zijn we van St.Helena met volle dieseltanken vertrokken, zal het spannend zijn om de komende dagen te overbruggen. Normaal hebben we de diesel alleen nodig om te manoeuvreren en om de generator te laten draaien. We hebben lopen rekenen en we hebben nog genoeg diesel voor 122 motoruren of te wel 5 dagen. Als de wind nl. net zoals van middag, 'n diepterecord van 1.4 knoop wind, aanhoudt, is de voortgang nihil, dus zal het een combi worden van motoren en dobberen.... Je moet het zo zien, waar we normaal een daggemiddelde hebben van 140 zeemijl, komen we nu net aan 70/80 zeemijl. Voor ons de taak om elke zucht wind om te zetten in vaart. Voor de kust van Rio de Janeiro, Cabo Frio, ligt een veld met olieplatformen en is er druk scheepsvaartverkeer. Hier wil je niet stilliggen en zal de motor zeker bij moeten. Daarnaast is de spinaker voor de 3e keer losgeraakt. Dit keer aan de onderkant van het zeil bij de aanheching van de torsion lijn en swiffel. Het leek een probleem, dat we dit keer niet zelf zouden kunnen oplossen. Nu is de spinaker het enige zeil aan boord wat we nog een beetje kunnen zeilen met dit lichte weer. Nood breekt dus wetten en is Niels weer aan het werk geslagen of hij het toch niet zelf kan maken. Inmiddels is hij het zover, dat de alles weer aan elkaar zit. Gezien dat het hele zeil uitgerold is, moeten we zeker zijn dat alles klopt, voordat we hem morgen gaan hijsen.

In de greep van Heleen

Dag 11. Vandaag hebben we de eilandengroep "Ilha da Trindade en Ilha Martin Vaz" op 15 mijl aan stuurbord gepasseerd. Het plan was er om daar misschien te gaan ankeren, maar zelfs die paar mijl zou ons met deze wind (geen dus) weer de nodige uren kosten om er te komen. Inmiddels hebben we het even gehad. We willen voortgang en niet weer extra mijlen maken om daar dan een nacht op een woelige deinig te liggen. Het St.Helena Hoog houdt ons in haar greep, soms worden we blij gemaakt met 12 knopen wind en om dan vervolgens afgestraft te worden met 2-4 knopen. De spinaker is voor een 2e keer naar beneden komen zeilen. We raken geoefend in het bergen van de massa stof en moe van het inrollen, uitrollen, ophijsen en neer laten van de zeilen. De hele zeilgarderobe wisselt meer dan onze eigen kleding. Af en toe stoom afblazen en dan vinden we alles wat met boot te maken heeft ook helemaal niks meer. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. We hebben prachtig weer, temperatuur rond de 30 graden en we zijn erg blij met onze bimini (soort van party tent op het achterdek). Koffiekoersjes (geen wind en op de motor) met boterkoek, om het cholesterol op peil te houden. We zijn zelfs aan het pesten geslagen, met Feijenoord kaarten, Niels die helemaal niet van kaarten houdt en Ajax fan is. Het wordt tijd dat we wind gaan krijgen.....

Ilha Grande of direct naar Salvador?

We hebben regelmatig radiocontact met een boot, frans/amerikaans echtpaar, die dezelfde richting uitgaat. Zij kwamen met de mededeling, dat de lengte van de visa voor Brazilie was veranderd. Voorheen kreeg je bij het inklaren een visum van 90 dagen, met daarbij de mogelijkheid van een extra 90 dagen. Nu schijnt het dat je maar 90 dagen in een periode van 180 dagen in Brazilie mag zijn. Met deze wetenschap moesten we wel ons huiswerk overdoen, want dit veranderde wel het een en ander! Waar we eerst een behoorlijk periode voor Baia de Ilha Grande wilden uittrekken, op het gemak langs de kust (totaal 7800 kilometer aan kustlijn) naar boven varen, moeten we dit nu in een periode van 3 maanden doen. We willen nog steeds naar Ilha Grande varen, maar het wordt dus allemaal weer plannen en rekenen wat we dus hadden verwacht. Het plan is nu om hier 5 weken rondvaren, naar Rio de Janeiro en dan een passage van 800 zeemijl naar Salvador, waar we zo'n 10 dagen voor uittrekken (je wordt wat voorzichtiger met het voorspellen, nu we al dagen nauwelijks wind hebben!) Salvador ligt aan de baai genaamd " Baia de Todos os Santos" en in de baai ligt het eiland Itaparica, waar het ook weer prachtig schijnt te zijn. Hierna richting het noorden en bij Cabedelo of Fortaleza uitklaren. Misschien dat we het eiland Fernando de Noronha, dit ligt 280 zeemijl uit de kust van Brazilie nog aan willen doen, maar dat zien we tegen die tijd wel. We willen dan via Frans Guyana naar Suriname varen. We kunnen nl. pas vanaf november richting het Caraibisch gebied ivm het hurricane seizoen, maar daar over later meer. Eerst moeten we nog zo'n 1000 mijl richting Brazilie overbruggen, voordat we ergens het anker kunnen laten vallen. De 16 dagen, die voor de oversteek staat, gaan we niet halen door het gebrek aan wind. Het zullen er eerder 20 worden. Nu is geduld niet ons beider sterke kant, maar we hebben nu eenmaal een bepaalde hoeveelheid diesel, dus kunnen we niet constant de motor het werk laten doen. Verder vinden we het een rot herrie, dus moeten we ons neerleggen bij de situatie...... De hengel is er maar weer eens uitgegooid en sleept een blinkende nepvis achter de boot, maar we hebben echt het idee dat ze -de vissen- ons vierkant uitlachen.
Niels is niet zo'n visserman, maar hij baalt toch wel, dat in alle verslagen van voorgangers in cruisers land staat geschreven over de geweldige vangst en ook dan nog stoer op foto is vastgelegd. Maar goed, we hebben nog even de tijd.......

Richting Brasil

Inmiddels is het alweer een week geleden dat we St.Helena achter ons lieten, met de vriendelijke stem van St.Helena radio op de achtergrond. Het weer is heerlijk en de temperatuur loopt op. Op het moment van schrijven, onder een prachtige sterrenhemel, zitten we "gevangen" aan de noordkant van het St.Helena hogedrukgebied ( De zuidelijke variant van het Azoren hoog). Dit betekent heel weinig wind. Frusterend, want van klapperende zeilen word je niet vrolijk en van een voortgang van 3 knopen al helemaal niet. In het begin van de reis hebben we de hele trukkendoos van variaties van zeilcombinaties uitgeprobeerd. Het is een feit, met een wind pal van achter, daar houdt onze UnWind niet van en moeten we ruim voor de wind afkruisen. Het is soms net een verschil van 1 knoop wat de boot doet lopen.Op dit moment met de huidige wind werkt de assymetrische spinaker het best. Over de laatste gesproken. Gisteravond rond 22.00 uur, Mar zit op wacht en heeft het heeel druk met het lezen op de IPad, hoort ze opeens een raar geluid " wooeeii". Ze kijkt naar voren en ziet dat de spinaker naar beneden is gekomen. Een schreeuw naar Niels, die probeert te slapen, dat hij aan dek moet komen. Inmiddels ligt een groot gedeelte van het zeil al naast de boot in het water. Gelukkig voeren we alleen op zeil en niet in combinatie met de motor. Als dit het geval was geweest, had het hele spul in de schroef kunnen komen. Gevolgen niet te overzien! Zo snel mogelijk het hele spul aan dek gesjouwd en daar tot de conclusie gekomen, dat de soft shackle in de top van de spinnaker was doorgeschavield. Het hele spul zo goed mogelijk vastgesjord en de rest van de nacht gemotord. Bij daglicht heeft Niels een zwaardere uitvoering van de nieuwe soft shackle gemaakt en inmiddels is hij weer fier in top met de Nederlandse 3 kleur omringd met voetbal oranje. Het geeft in ieder geval kleur aan het geheel en met de avondzon erin zouden we niet misstaan in de rosse buurt.
Niels gooit regelmatig de hengel uit, maar nog zonder succes. Je zou toch denken, een oceaan zo groot, maar voorlopig is het gewoon John West, die op tafel komt.... De dagen zijn gevuld van druk bezig zijn met de wind en voortgang, proberen bij te slapen en het maken van eten. De dagelijkse zout water douche en het kopje koffie m.n. gemaakt door de andere "wacht" zijn hoogtepunten....hoe simpel kan het SOMS zijn!

Verblijf St.Helena

Op maandagavond een onverwachte braai bij Annie's Place, een verzamelplek voor de zeilers. Richard en Jane, de uitbaters, waarvan de eerste jarig was, vonden dit een reden om te vieren en zo zaten we met een mannetje of 16 aan een lange tafel. Reuze gezellig, maar wat zijn we dan nog groentjes tussen de rest. Iedereen heeft nu als laatste de Kaap gerond en gaan op huis aan, terwijl wij nu pas aanvangen. Voor de een is dat Amerika en de anderen koersen op de Azoren aan, om dan huiswaarts naar Engeland of Belgie te gaan. Er was al geregeld dat de ferry later zou varen, maar er stond een enorme deining in de haven, waardoor het een stukje acrobatiek en timing vergde om erop te komen en zeker met een borrel op.....Gelukkig gooide dit geen roet in het eten en is iedereen veilig op zijn boot gekomen. We hebben dan eindelijk Jacobs's Ladder beklommen met 699 treden, viel niet mee in de warmte, maar zoveel doen we op sportgebied ook weer niet. Op woensdag met de bemanning van de Sukanuk het eiland rond geweest met een tourguide en oud VW busje. St. Helena en Napoleon zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en hebben we zijn graf en laatste verblijfsplekken bezocht. Ook met de oudste bewoner Jonathan -een reuze schildpad- kennisgemaakt. Op donderdag met onze eigen bromsnor, Hedge, op pad. We hebben het fort High Knoll, Sandy Bay Beach -het enige strand- bezocht en de graven van de gevangen uit de Zuid Afrikaanse Boeren oorlog bezocht. Je kunt wel zien dat er niet al teveel geld over is voor cultureel erfgoed, want veel ligt er onverzorgd bij. Op donderdag worden er verse groentes geleverd aan de winkels en Mar moest er als de kippen bij zijn om een deel te bemachtigen. Helaas dit keer geen Woolworths met zijn assortiment, maar we waren al blij met wat tomaten, wortels, bloemkool en een enkele witte kool, waar we normaal onze neus voor op halen. Vrijdag zijn we gaan uitklaren en op zaterdag zetten we zeil richting Brazilie, Ilha Grande onder Rio de Janeiro, een rit van zo'n 16 dagen (1950Nm)