zondag 25 juni 2017

Efate en Maleluka

15 juni 2017

Na een onstuimige overtocht komen we 24 uur later aan in Port Vila. Het is opvallend hoe snel de zee hier opbouwt met hoge golven en de stroom die constant tegen staat. De 158 Nm van Tanna naar Efate van hetzelfde laken een pak. Na wat uitgezocht te hebben blijkt dat de stroom hier afbuigt vanuit het noorden en met een zuidoosten wind zorgt voor een korte vervelende golfslag. Ondanks de wind in de rug is de boot onrustig.

                            

Omdat we maar gedeeltelijk zijn ingeklaard bij Tanna ontkomen we er niet aan om in Port Villa naar de andere autoriteiten te moeten. Al met al duurt het altijd langer dan je denkt en is de middag voorbij. Net voor vieren verkassen we naar Yachting World en kunnen daar aan een mooring liggen. We zien het gezellige terras bij de jachthaven en vieren onze aankomt met het lokale Tusker bier en is het een begin van een gezellige avond met andere zeilers.



Het verschil kan niet groter zijn, Tanna met zijn eenvoudige leven en het stadje Port Vila even verderop. Hier vind je resorts en mooie huizen aan het water. Het heeft de nodige Franse invloed en daar maken we dankbaar gebruik van. Heerlijke cappuccino met een echte tompouce. Ook de supermarkt "Bon Marche", waar weer van alles is te krijgen krijgt een bezoek. Met een van de vele minibusjes rijden we naar een DHZ winkel, vergelijkbaar met de Praxis en kunnen net het koperen onderdeel krijgen wat we nog zochten voor de nieuwe diesel filter.
Helaas geeft de vriezer problemen en blijft continue aanslaan. Gelukkig kan er op zaterdagochtend een monteur komen en hij vult het gas bij. Helemaal zeker zijn we niet van de zaak, maar we moeten verder.

                                 

Er is een groente en fruitmarkt, waar alles prachtig is opgetast. De sla wordt op een houten prikker geregen en lijkt op een bloemenkrans. Volop kruiden en sinds lange tijd weer pompelmoezen te koop.
   
Wetende dat we echt weinig tijd in Vanuatu hebben, hebben we een strak reisschema. We slaan de Tusker gids erop na en pikken er zo de eilanden uit die we niet willen missen. Het eerst volgende eiland Malekula ligt 100 Nm verderop, dus dit betekent weer een nachtje doorzeilen. We nemen afscheid van Andrew en Leslie, zij vliegen vandaag naar Pentecost om landdiving te zien de voorloper van Bungy Jump. Wij hopen dat volgende week zaterdag ook zelf te zien, maar varen zelf met de boot naar het eiland.

Iets onder Maleluka liggen de Maskelyne eilanden en die doen we als eerste aan. De ankerplek achter het eiland Awei ligt beschut, het water is echter niet zo blauw als in Fiji. Soms komt dit doordat de bodem van vulkaanzand is of in dit geval bedekt is met zeegras. Hopelijk zien we nog een duguon, een zeekoe die de bodem afgraast


De kerk van het dorpje Awei.

Kijkend naar het eiland van Awei zie je diverse kleuren groen. De onderste laag is mangrove, daar boven steken de palmbomen uit en dan het donkere groen van het bos. 
Op het eiland wonen 3 broers met hun gezinnen, met behulp van zeilers zijn er watertanken gekocht en geplaatst op een betonnen fundering. Hun kerk, nog steeds in aanbouw, heeft in ieder geval een golfplaten dak met dakgoot en vangt zo de regen op. Door groente en fruit op het vaste land te verbouwen verdienen ze wat geld. Onze bijdrage is in de vorm van kleding. Een van de broers was een voetbal fan en loopt nu rond in een oranje polo. 
Weer terug op de boot begin ik aan het eten, om de staafmixer te gebruiken zet ik de schakelaar om en heb ik 220 volt. Dit alles terwijl 100 meter verderop de mensen hun eten op een houtvuur bereiden en geen licht of koeling hebben. Of ze hierdoor minder gelukkig zijn blijft de vraag, maar ik ben blij dat mijn wiegje in Holland stond.


De broer op deze foto is net wakker en dat zie je ook, maar de andere 2 praten graag en zijn vrolijk net als de kinderen.

We vervolgen onze weg naar Maleluka en zeilen naar Port Sandwich. De ankerplaats ligt beschut en zowaar 4 andere zeilboten, allemaal Fransen. Met de bijboot gaat we de Murder rivier op door het mangrove bos. In de guide hadden we een waypoint overgenomen anders hadden we het nooit gevonden. Het is hier en daar wat ondiep, dus peddelen. Het is doodstil, geen wind en zo nu en dan een vogel die opschrikt. Het zwemmen hier schijnt niet zo'n goed idee te zijn, want in 2009 is er een meisje van een van de yachties door een haai gegrepen en overleden. Dit verhaal staat in vele gidsen dus gebruiken we maar de douche aan boord. Alle dorpjes lijken op elkaar door dezelfde bouwstijl en gebruik van dezelfde materialen. 


 De lokale shop met van alles te koop.


De "kids" poseren graag.


donderdag 15 juni 2017

Tanna, Vanuatu

12 juni 2017


Inklaren in Port Resolution Yachtclub.

Zodra het anker is gevallen zien we de kano's van de lokale bevolking. Het zijn dunne holle boomstammen met zijspan voor de balans en worden outriggers genoemd. Ook hier wordt er op Spaanse makreel gevist, die meer van sardines weg hebben dan de makreel zoals wij die kennen. Later komen ze langzij, maar niet zoals in het Caribische gebied om te bietsen, maar eerder om kennis te maken en een vriendelijk praatje. Natuurlijk kunnen zij ook spullen gebruiken en gaan uiteindelijk weg met vishaken, vislijn en AA batterijen, maar het is de toon die de muziek maakt.
We proberen contact te maken met customs in Lenakel, een "hoofd"stad aan de andere kant van het eiland. Zij zullen dan met een auto naar Port Resolution moeten komen om ons in te klaren. Gelukkig duurt het niet lang en aangekomen bij de "yachtclub" treffen we de beste man languit liggend op een van de banken. Het gaat er allemaal gemoedelijk aan toe en na het betalen van de nodige Vatu's zijn we legaal in het land. 
We ontmoeten ook Stanley van het dorp en hij regelt voor diezelfde middag onze excursie naar de vulkaan Yasur.  De weg er naar toe is modderig en vol geulen, dus de 4 WD is geen overbodige luxe. Drie kwartier en een ontwrichte rug later zijn we bij de ingang van Mount Yasur. 
Met daglicht is het al imposant, maar als hier de schermer rond vijven invalt, zie je in de krater de roodgloeiende lava borrelen. De vulkaan is op dit moment categorie 2 en sist, rookt, bubbelt en als er een explosie is voel je de grond onder je voeten beven en schieten de roodgloeiende brokken lava tot ruim boven de krater rand omhoog. Je voelt je wel erg nietig als je dit natuurgeweld van dichtbij meemaakt. 


Mount Yasur.


Een prachtig show.


Willy, onderwijzer van groep 3 en 4

De volgende morgen, na weer een normale nacht slapen, gaan we met z'n vieren naar het dorpje. Wat direct opvalt zijn de vrolijke gezichten. De mensen zijn vriendelijk, spreken je aan en stellen zich direct voor. We worden ontvangen door Willy, een van de onderwijzers van het 130 koppige schooltje. We worden rondgeleid en zien de diverse lokaaltjes. Het gebouw waar groep 3 en 4 les krijgen is niet meer dan een donkere keet. De kinderen hebben net Engelse les en vinden het wel prima zo'n onderbreking. Naast de vele dialecten die er op de verschillende eilanden wordt gesproken, is engels, frans en bislama de voertaal.
Wij leren wat woordjes en op onze beurt tekent Niels de wereldbol op het schoolbord en laat zien waar Nederland t.o.v. Vanuatu ligt.
Willy vertelt over een traditioneel feest wat vandaag plaats vindt in een dorp verderop. De reden is de terugkeer van de jongens, die 3 weken geleden besneden zijn. De traditie wil dat een dorp als gastheer fungeert en de andere dorpjes aansluiten en het voedsel meenemen. Overdag wordt dan het eten bereid en 's avonds wordt er gedanst. Het dansen begint in de vroege avond en gaat door tot zonsopkomst. Het is absoluut geen toeristische attractie en we willen dit graag een keer meemaken. Er moet weer vervoer geregeld worden en Willy heeft wel een telefoon, maar geen beltegoed. We geven wat Vatu en een leerling wordt erop uit gestuurd en komt met beltegoed terug. Uiteindelijk komen we bij Werry van de yachtclub terecht en hij zal ons brengen. Zijn voorstel is om 02.00 's nachts te gaan, want dan zien we naast het dansen ook de afsluiting van het feest bij daglicht. 
Blij dat we dit mee kunnen gaan maken, vervolgen we onze wandeling door het dorpje. Je ziet de grashutten, gemaakt van pandanablad, en de nette aangeharkte tuintjes. De mensen zitten bij hun hut op matten en de kippen, hanen en varkens scharrelen rond. Als je bedenkt dat de natuur hier met grote regelmaat huishoudt in de vorm van cyclonen en dan alles met de grond gelijk maakt en je dan ziet wat een veerkracht deze mensen hebben. 
Aan de oostkant van Tanna ligt White Beach en het doet denken aan Suwarov, het kleine eilandje in de Pacific waar we eerder waren. Op de terugweg zitten 3 mannen bij een vuurtje. We groeten en na wat heen en weer gepraat blijkt dat ze de ruimte, nakamal, aan het voorbereiden zijn voor de dagelijkse kava ceremonie. Het gebruik is alleen voor mannen. We hebben aan boord nog de nodige bosjes kava, die we voor Fiji hadden gekocht en als Niels vraagt of ze dit willen hebben, beginnen de oogejs al te glimmen. Mooi zo, zijn wij het weer kwijt, want de badkamer waar het ligt begint behoorlijk op een "coffee shop" te lijken


Lekker even spijbelen

                   

Pidgin engels, de dagen van de week: Monday, Tuesday.....

                          

Kindje uit de peuterklas


Huisjes van pandanablad, de tuintjes zijn verzorgd en netjes aangeharkt. Overal zie je bloemenstruiken en zijn er heggen van planten, die je bij ons in de woonkamer vindt.








Lekker even vlooien


Voor de nakamal







                          












                             

Niels bedankt de chief, Fred genaamd, namens ons allen.







                            

Dit lijkt op lever o.i.d., maar het is gemalen gekookte tarowortel gemengd met kokosmelk.




                            

De wekker gaat om 01.00 uur en we peddelen naar de kant waar Werry nog wakker moet worden. Het is een uurtje rijden en dan wordt de weg onbegaanbaar. We moeten de laatste 2 km lopen. In de verte horen we al het gezang en gestamp. We komen bij een plaats met hutjes en bankjes waar allerlei groepen zich ophouden. Een deel is aan het dansen. We maken kennis met Sam en hij regelt dat we op een bankje kunnen zitten, gelukkig maar want het wordt een lange zit. Om ons heen zien we diverse groepjes bezig met voorbereiden, anderen liggen te slapen en weer anderen hebben hun kinderen op schoot. Bij toebeurt dansen de verschillende dorpen en er zit een bepaald patroon in. De mannen beginnen stampend als eersten en de vrouwen volgen en springen op en neer. Als je hun voeten ook ziet, groot en plat, is dit ook niet zo verwonderlijk! De mannen zijn normaal gekleed, maar de vrouwen hebben hun gezicht geverfd en dragen grasrokken. Sommige zijn prachtig beschilderd en anderen hebben een soort van kerstversiering om en houden takken vast. 
Rond zessen wordt het licht en is het makkelijker om foto's te maken. Uiteindelijk is het dansen over en  houden de "chiefs" van de dorpen een toespraak en bedanken het gastdorp. Het eten bestaande uit geroosterd varken, suikerriet, laplap en kava worden in gelijke porties verdeeld. Ook wij krijgen ons deel, we voelen ons behoorlijk opgelaten en vragen aan Werry of we het niet mee kunnen nemen en dan aan hem kunnen geven. Dit vindt hij een prima idee. Er wordt nog een laatste keer gedanst en ook wij ontkomen er niet aan en springen en stampen mee. Na 5 minuten bewonder ik het uithoudingsvermorgen van de mensen. Wat een klus om dit de hele nacht vol te houden. 
Met onze buit lopen we naar de auto en rijden terug naar Port Resolution. Hier wordt het eten direct verdeeld en ontkomen we niet een een stukje laplap. We blijven zeikerds, maar laten ons niet kennen, echter de hond is een trouwe fan. Er wordt afscheid genomen en na een ontbijt aan boord gaat het anker ophoog en vertrekken we richting Efate, zo'n 130 Nm verderop. Ondanks de wat ongunstige koers vanaf Fiji en de rompslomp wat betreft het inklaren hebben we geen spijt dat we Tanna eerst hebben aangedaan. Wat een prachtig begin van Vanuatu!

















Onderweg naar Vanuatu

9 juni 2016


Vertrek Vuda Marina, Viti Levu, Fiji.

Dag 2:

De eerste 24 uur zitten er weer op.
Gisteren rond 11.30 vertrokken vanuit Vuda Point Marina. De zon schijnt en de wind komt, tegen de verwachting in, uit het noordwesten. Niet getreurd, want met deze wind is de Malolo Passage ook bezeild. Net achter ons zit de Sonrisa met Andrew en Leslie aan boord. De bedoeling is om samen in Port Resolution in te klaren en daar de vulkaan Mount Yasur te bezoeken.
Net voor vertrek lezen we over felle verwoestende branden in Knysna en omgeving. De schrik slaat dan altijd om het hart, want wat is de situatie in de omgeving van Plettenberg Bay en de Crags? We sturen nog snel een email naar huis en krijgen de volgende dag een geruststellend bericht. De droogte en dan de harde wind kan een kleine brand snel veranderen in een verwoestende furie. Er wordt regen voorspeld en ik hoop van harte dat het voldoende is om de vuren te doden.

Zodra we door de Malolo pas zijn, krimpt de wind naar de normale zuidoosten wind en trekt behoorlijk aan. We gaan ook als de brandweer, niet erg toepasselijk met de vorige alinea, en voor de avond valt zetten we 2 reven in het grootzeil. We hebben via de SSB contact met Rene en Paulien van de Bounty. Zij zijn onderweg van Nieuw Zeeland naar Fiji. Ook spreken we met Leslie aan boord van Sonrisa en zo gaan we een maanovergoten avond en nacht in. Deze schijnt haar licht over de golven en in onze kajuit.
Halverwege de nacht wordt de wind minder en minder en gaan de reven eruit.
Om 06 uur word ik wakker gemaakt, buien met onweer, dus zeil aanpassen. De motor gaat aan en de IPad en computer gaan in de magnetron voor het geval......
De regen en wind gaan over in alleen regen en dan weer in wind en dat houdt ons de morgen bezig. In de middag klaart het op, maar ontkomen we niet om delen te moeten motoren. Gelukkig kan in de avond de motor definitief uit en gaan we zeilend verder.

Dag 3:

De wind blijft uit het zuidwesten komen en onze bestemming ligt in het westen. We moeten dus hoog aan de wind zeilen. De zee is bokkig en staat haaks op de deining kortom erg "lumpy" zoals de Engelsen zo mooi zeggen. Het gevolg is dat we om de zoveel golven een "paaltje" pikken. Dit "paaltje" wordt veroorzaakt door een dwarse golf, die dan met een luide dreun tegen de boeg komt en dat samen met het geluid wanneer onze UnWind van een golf afvalt geeft een lekker orkest. Ondanks het mooie weer hebben we het beiden daardoor niet naar ons zin. 
De door Niels onder helling gemaakte lekkere broodjes hamburger gaan erin als koek. Ook de plons zeewater, die onverwachts over de boot komt, gaat erin als koek. We hebben voor het koken een luik open gezet......dom!
Gelukkig wordt de zee kalmer en kunnen we beiden om beurten goed slapen


Dag 4:
Nauwelijks uit bed gooit Niels de vislijn uit en 10 minuten is het al raak. Dit keer een dorade en weer een mooi maatje. Wat ik al voorheen heb geschreven, niet echt ideaal om 's morgens om 08 uur al op je nuchtere maag een vis te moeten fileren, maar 's middags smaakt een gebakken filet toch wel weer erg lekker. We hebben een lange deining en wind schuin achter, dus veel rustiger dan gisteren. We zetten 2 reven in het grootzeil en hebben het stagzeil op. Niet omdat we harde wind hebben, maar zo wordt de vaart uit de boot genomen en komen we ipv vannacht morgenochtend op de plaats van bestemming.
In de avond en nacht neemt de wind en deining toe. We hebben buien en de wind komt steeds meer van achteren, uit oostelijke richting.
Onze bestemming Port Resolution ligt aan de oostkant van Tanna en heeft een ondiepe ankerplek. In de pilot wordt dan ook als advies gegeven om hier niet te liggen met een noordoostelijke wind, met als reden dat de golven behoorlijk kunnen opbouwen. 
Vanaf 4 uur sta ik weer op wacht en hebben we nog 12 Nm te gaan. Echt vertrouwen heb ik er niet in als met een bui de wind naar noordoost krimpt en we behoorlijke rollers van achter krijgen. Om mijzelf niet gek te maken heb ik zoiets van: een uur voor aankomst zien wat de situatie is en daar dan naar handelen....
Ik ben een stuk geruster als we dichter bij land komen, het is inmiddels licht geworden, waardoor we alles beter kunnen overzien. Bij het in varen van de baai zien we nog 3 andere zeilboten en deze zouden er niet liggen als de situatie bar en boos zou zijn. 

dinsdag 6 juni 2017

De laatste week Fiji

7 juni 2017

De afgelopen anderhalve week is voorbij gevlogen en zit onze tijd in Fiji er op één dag na weer op. Morgen om 10.00 staat de afspraak gepland om uit te klaren en gaan we op pad naar de volgende bestemming: Vanuatu.
We willen aankomen op Tanna - Port Resolution, een van de onderste eilanden, maar aangezien dat dit geen officiële aankomsthaven is, heb je op voorhand schriftelijke toestemming nodig. Dat hebben we na wat e-mails heen en weer binnen, maar dan het geld nog. In Port Resolution heb je geen pinautomaten en je moet contant geld hebben om het inklaren te betalen

Maar eerst even een terugblik op de afgelopen tijd. 
In Musket Cove, Malolo Island (zw van Viti Levu) zien we Roel en Jacomine van de TARA weer. Het is weer als vanouds, onder het genot van fles vonkelwijn kletsen we gezellig bij en gaan lekker uiteten.
We gaan samen snorkelen bij het Nuku rif en horen van de duikshop over een mooie duikstek "Plantation Pinnacle" genaamd. Samen met Jacomine, Andrew en Leslie maken we de volgende dag de duik. Werkelijk een toren midden in zee met een prachtige koraal top op 9 meter diep en de bodem op 22 meter. Onderop is een tunnel dwars door de toren en we duiken er doorheen. We zijn iets voor half tij naar beneden gegaan en de stroom viel mee, maar op het eind kwam de stroom opzetten. Terwijl ik al bezig was met mijn decompressie stop op 5 meter kijk ik naar beneden en zie eerst nog Niels, maar even later ben ik hem kwijt. Hij is samen met Jacomine opgepikt door de stroom en ze moeten behoorlijk werken tegen de stroom in om bij de lijn te komen, waar ondertussen Andrew en Leslie al aan hangen. Al met al een prachtige duik.


De visvangst.....



Afdalen naar Plantation Pinnacle


Pinnacle reef





Helaas is de reünie van korte duur en moeten Roel en Jacomine naar hun volgende bestemming. Afscheid nemen hoort bij het zeilersleven en maar deze keer valt het zwaar. 


Zondags verhuizen we met de boot naar Honeymoon eiland, vanwaar we samen met Andrew en Leslie met de bijboot richting het buitenrif gaan. Een trip van zo'n 3,5 km. Het weer is somber en zwaarbewolkt, maar er staat een duik gepland bij Mushroom Reef. Dankszij de GPS coördinaten van de duikschool vinden we de boei in het woelige water. Er staat een enorme deining met brekers op het rif en echt aantrekkelijk lijkt het niet. Eenmaal in het water dalen we via de lijn af en valt de stroming gelukkig mee. We zien weer een prachtige muur van koraal en kunnnen deze ook als oriëntatie volgen. Halverwege de duiktjid keren we om en volgen we de weg terug. Boven gekomen blijkt de wind behoorlijk te zijn toe genomen en het valt niet mee om met een bijboot vol duikspullen en 2 personen tegen de golven in te komen terug naar de UnWind. We worden voortdurend met bakken water overspoeld.


Controle door de Fiji border control in samenwerking met Nieuw Zeeland.

We doen nog één dagje Musket Cove, voordat we naar Vuda Marina aan de vaste wal gaan.
Daar tanken bij aankomst direct diesel, kan dat alvast van het lijstje. Samen met Andrew and Leslie pakken we die middag nog een taxi naar Lautoka en doen daar boodschappen bij New World en struinen de markt af voor de laatste ongekoelde verse groente. 
We proberen Vatu's, het geld voor Vanuatu, te krijgen, maar geen één bank heeft ze. Bij UAX wisselkantoor hebben ze net de vorige dag alles terug gestuurd naar Nadi, balen, maar na een telefoontje naar het kantoor in Nadi worden ze voor ons vastgehouden.
Nu had Niels, na het lezen van diverse artikelen over vervuilde diesel gelezen in Indonesië, besloten om een extra dieselfilter tussen de dieseltank en dagtank aan te sluiten. Kortom, we moesten toch nog een keer naar een grote stad.
De taxi wordt voor de volgende dag besproken en gaan we weer op pad. Wat ik dacht dat doen we eventjes, blijkt Fiji tijd te zijn en wordt het een dagvullend programma. Ali, de chauffeur, brengt ons naar de nodige industrieterreinen, waar we voor het één slagen zoals een filterhuis, filters en motorolie en bij een andere weer de aansluitingen. Kortom, 2,5 uur later kwamen we in Nadi aan bij het UAX kantoor. Na de nodige formaliteiten werd dit alles doorgefaxt naar de Reservebank, die niet thuis gaf. Lunchpauze. 

                        

Oké, dan wij ook maar iets eten, echter niet voor Ali, de taxichauffeur, want als moslim moet hij in deze periode vasten. We komen terecht bij een sushi bar, waar we werkelijk de enige klanten zijn. Op de lopende band komen de schaaltjes met sushi voorbij, net als één van de acht. Hoelang dit al ronddraait weten we niet, dus dan toch maar iets van de kaart bestellen!
Terug bij het wisselkantoor krijgen we dan eindelijk na 2 uur wachten de begeerde Vatu's in handen.