zaterdag 23 juni 2018

Rodriques


Port Mathurin.

Rodriques is een kleine groene pukkel van 8 bij 18 kilometer in de Indische Oceaan. Het omliggende rif is groter dan het eiland zelf. De zeilboten liggen allemaal voor anker in het met rif omgeven basin of aan de kade van Port Mathurin. Eéns in de 10 dagen komt het 100 meter lange vrachtschip Anna met weer nieuwe voorraad voor het eiland. Dan is het even gedaan met de rust en alle boten moeten naar buiten. Zodra het schip is afgemeerd kan het anker weer in de binnenkom vallen. 
Op het eiland wonen zo'n 40.000 mensen, waarvan de helft voor mijn gevoel kinderen zijn. Het plaatsje Port Mathurin is waar alles gebeurd. Het kleine stadje heeft wel wat. Het is een wirwar van straatjes met simpele boutiques, snacks en winkels (van Sinkel). Hier geen 24 uurs economie, alles gaat om 16.00 uur dicht, zaterdag 12.00 uur en de zondag is nog echt een ouderwetse. Geen kip op straat en alles is dicht. Behalve de bakker, die naast we hem al van verre ruiken (heerlijk) zeven dagen per week is geopend. 


Hoe krijg ik Niels vroeg uit bed? Voor stokbrood van de bakker.....


De eerste paar dagen liggen we aan de kade en krijgt de boot de nodige aandacht, de was wordt bij Ginny gedropt en we maken kennis met Harry. Hij is een medewerker van MP.... en nodigt ons uit voor de lunch. Net zoals in Tahiti vind je hier ook een soort van roulotte, kleine stalletjes met lokaal eten. Bij het volgens Harry lekkerste eettentje gaan we zitten. De dis is gekookte rijst gemengd met mais en daarbij vissalade, kip, papaya salade en natuurlijk ontbreekt "orite' niet. Orite is inktvis en dit is de lokale lekkernij. 


Op het bord bij het havenkantoor wordt vermeld dat de "Anna" de volgende dag om 07.00 uur wordt verwacht. Alle zeilboten moeten die ochtend voor 06.00 uur van de kade en ankerplaats zijn om ruimte te geven aan deze boot. Het probleem met de ankerlier is nog steeds niet verholpen en waar de andere boten tijdelijk voor anker gaan in de buitenkom, blijven wij heen en weer varen. Gelukkig ligt de Anna snel aan de kade en gaan we terug naar de binnenkom. Het anker valt in het gedeelte van de kom waar we kunnen blijven liggen, ook als de Anna weer vertrekt. Dit scheelt in ieder geval één keer extra opgaan. In de periode dat we aan de kade lagen heeft Niels geprobeerd de motor van de ankerlier los te krijgen. Deze is onderdeks bevestigd in de ankerbak. Anderhalve dag is hij bezig in een onmogelijke houding om het ding, wat net met 4 bouten vast zit, los te krijgen. Uiteindelijk krijgt hij er spelling in, maar daarbij houdt het op. Via YouTube filmpjes probeert Niels de oplossing te vinden en ook Lewmar wordt aangeschreven. Het antwoord luidt: goed gehandeld, de motor zou zo los moeten komen.......
De Anna blijf 3 dagen aan de kade liggen en in die periode staat er een hoop wind. Met argus ogen houden we het anker in de gaten, maar we liggen als een huis. Na vertrek van de Anna gaan we terug naar de kade, zodat Niels er aan kan werken, maar eerst moet het anker op, wat al hortend en stotend naar boven komt tot het laatste gedeelte en mag de schipper er zelf aan staan. Tot op heden is het probleem nog niet verholpen.....



Het is heerlijk om in de westerse wereld te zijn. Vrouwen mogen weer vrouwen zijn. De burka en hoofddoek zijn hier niet te vinden. Weer vlotte kleding en korte jurkjes van lycra, strak op de veelal dikke Creoolse billen. De mensen zijn erg donker met kroeshaar, meer Afrikaans. Officeel is Engels de voertaal, maar er wordt vooral Creools-Frans gesproken.



Van een zeiler, die we Chagos hadden ontmoet, hadden we geld meegekregen voor een school met speciaal onderwijs in Port Mathurin. Hij was hier vorig jaar en wetende dat wij hier naar toe gingen vroeg hij of wij het konden afgeven. We bezoeken de school met de 55 leerlingen, hun handicaps variëren van blind zijn, doof of autisme. In de bijbehorende werkplaats wordt de buitenkant van de kokosnoot bewerkt. Ze maken hier sieraden, potjes en schalen van en dit wordt verkocht. De organisatie ligt bij Engelse en Duitse vrijwilligers, allemaal erg bevlogen, wat je ook wel moet zijn in deze sector. 


We pakken de lokale bus en wandelen langs de oostkust. 


Met de scooter rijden we over het eiland, bekimmen de hoogste top "Mount Limon" en bezoeken het Francois Leguat park. Ooit waren hier op dit eiland duizenden schildpadden, maar in een eeuw van ....... 
De Solitaire



Dan denk je: Goh, die gasten doen ook alleen maar leuke dingen. Ja, totdat we de generator op een morgen willen aan doen. Een halve minuut werkt hij en komt dan met een foutmelding (leuk al die electronica). De waterpomp gaat eraf om de impeller (rubber schoepen wieltje) te controleren. Niets aan te zien, toch maar vervangen. Alles weer gemonteerd, generator starten, zelfde melding. Nu nog een stap verder: warmtewisselaar eruit en ja daar vindt Niels deeltjes van vorige impellers. Dan hoop je dat dit de amokmaker was. Alles schoongemaakt en weer terugplaatsen. Generator aan, doet het even, maar dan een lekkage. Grrrrr. Blijkt de "raw waterpump sensor" een scheurtje te hebben. Deze eruit en een laag epoxy erop. Kortom, weer alles teruggeplaats, geen lekkages en toch weer diezelfde foutmelding. 


maandag 11 juni 2018

Op pad naar Rodriques

Maandag 4 juni 2018

Anderhalve week houdt het weer ons bezig. Niet het weer op de ankerplaats van Ile Fouquet, maar Rodriques, de bestemming waar we heen willen. Niels haalt allerlei weerberichten op met de daarbij behorende winden en stromingen. Met gemengde gevoelens wordt alles bekeken. De verhalen van zeilers die ons voor gingen en veel wind en brekende hoge golven over zich heen kregen maken de beslissing niet makkelijk. Met in het achterhoofd dat a.s. vrijdag onze ankervergunning in Chagos vervalt zet meer druk op de ketel. De meeste boten gaan vanuit hier direct naar Madagascar, een "makkelijkere" route. Dan lijkt het er toch op dat er een gunstig moment in de atmosfeer komt om te vertrekken. Volgens de verwachting krijgen we halverwege wat meer wind, maar dit moet te behappen zijn. 
Rodriques ligt zo'n 1050 NM zuidzuidwest van Chagos, dus met de heersende zuidoostelijke wind prima te doen. Ware het niet dat net onder de Salomon Atoll de ondiepe Chagos banks ligt, zo'n 180 kilometer in diameter. Je moet dus de keuze maken, linksom of rechtsom. Rechtsom betekent de eerste 60 Nm tegen wind en stroming in motoren, maar je hebt dan wel het voordeel dat de hoek naar Rodriques beter bezeild is. Linksom kun je direct zeilen en je hebt het comfort dat je in de schaduw van de Banks zeilt, dus minder deining, maar je komt 10 à 20 graden meer westerlijk uit.
Maandagmorgen gaat het anker op, welliswaar met de nodige tikken van de hamer, maar hij werkt. Over de ankerplaats klinken toeters, de laatste groeten via de marifoon en zo verlaten we de ankerplaats. Weer gedag moeten zeggen, het valt niet mee en de tranen lopen langs mijn wangen.
Het is een prachtige dag en de route gaat via de westkant van Salomons Island en varen we met een zuidoostelijke wind in de beschutting van de Chagos Banks. Hopelijk zijn we niet te opportunist, want als de wind teveel naar het zuiden draait moeten we er voor "bloeden" en zullen we langer aan de wind moeten zeilen.
We hebben die avond om 18.00 het eerste radiopraatje via de SSB met Leslie van de Paseafique. We zijn de enige boot onderweg..... De rest van de boten liggen heerlijk voor anker.

Dinsdag 5 juni.

De eerste 24 uur zitten er op. Weer gewend, na een maand voor anker te hebben gelegen, aan de snelheid, helling en geluiden op een zeilend schip. Tot zover is Neptunes ons vriendelijk gezind. Na het passeren van de Chagos Banks is de wind is gekrompen, waardoor we zuidelijker kunnen varen dan verwacht. 
Cootje, de Code O, staat op en geeft ons snelheid. Aan het begin van de avond is de windverwachting 21 knopen en zullen we verder zeilen met de genua. Tijdens de nacht hebben we het licht van een wanende maan, wat altijd een verschil maakt. Het lijkt dan allemaal veel vriendelijker.

                     

Overdag slaap inhalen, want ondanks oordoppen wil het slapen 's nachts niet altijd lukken.


Woensdag 6 juni.

De wind is toegenomen naar 20 knopen, maar met we kunnen nog steeds een koers van 190 graden varen.. Halverwege de dag kan de koers naar 211 graden worden verlegd. 
De boot is inmiddels behoorlijk zout aan de buitenkant door het overkomende water. Binnen is alles kurkdroog, alle luiken sluiten goed af. Op voorhand had ik diverse maaltijden gekookt, dus is het een kwestie van iets uit de vriezer halen en oppiepen. Heerlijk relaxed opwarmen aangezien we behoorlijk onder helling leven. 

Donderdag 7 juni.

We koersen met 213 graden direct op Rodriques af. De nacht bracht ons de nodige squalls, waar we meer wind over ons heen kregen, maar geen regen.  
Tot op heden overdag mooi weer. Ook hebben we regelmatig de grote scheepvaart als tegenligger, allemaal keurig met AIS. Opeens in de middag zien we opeens een groot vrachtschip, maar we hebben geen AIS contact. Volgens de radar is de afstand zo"n 7 Nm. Als we hem oproepen, blijkt dat ze onderhoud aan het plegen zijn, waardoor er geen AIS is. Hij bedankt ons voor het opletten....
Via het radionet van 18.00 horen we dat Grasshopper en Muck de ankerplek van Chagos hebben verlaten bestemming Madagascar.

Vrijdag 8 juni.

We hebben 2 dagen van 200 Nm kunnen zeilen, dus dat schiet lekker op. De wind in de avond is minder dan verwacht, maar om te slapen is het wel lekker rustig. Gelukkig trekt de wind overdag aan, waardoor we meer zeil kunnen voeren. Zo is er weer een dag voorbij.



Zaterdag 9 juni.

Na een slome nacht, waar de verwachte wind is weggebleven krijgen we in de vroege morgen de eerste buien. Het is misschien 5 minuten maar in zo'n bui pijpt de wind op tot 30 knopen en dan is het ook weer over. Gelukkig trekt de bewolking weg en hebben we een zonnige dag met wind uit de goede hoek en de juiste sterkte. Cootje gaat op en zo kunnen we weer de nodige mijlen goed maken. Eigenlijk word je er gestoord van: het gereken en het spel om een aankomsttijd te berekenen. Gaan we te snel, dan komen we in de nacht aan, iets wat we niet willen. Maar menig keer minder je zeil en krijg je de kous op de kop en moet je nog haasten om voor de donker binnen te zijn. 
Vandaag lijkt alles in ons voordeel te werken en ETA zondagmorgen rond 09.00 uur

Zondag 10 juni.

De wind blijft een issue, in de vroege nacht lijkt het erop dat hij helemaal gaat inzakken. Het zal toch niet dat we de laatste 30 Nm moeten motoren! Gelukkig na een bui blijft de wind doorstaan en gaat het zeilend verder. Vijf mijl voor de kust roepen we de kustwacht aan voor permissie om Port Mathurin binnen te mogen komen. De gele vlag wordt gehesen en via het betonde kanaal komen we in de binnenkom. Op de ankerplaats is het een drukte van belang, maar wij kunnen direct aan de kade waar alle formaliteiten die morgen worden afgehandeld. Bij het late ontbijt gaat de eerste stokbrood naar binnen! Welkom in Rodriques.


We hebben 1079 Nm afgelegd in precies 6 dagen. Op 7 motoruren alles kunnen zeilen. Maximale snelheid: 12,3 kt. Gemiddelde snelheid: 7,4 kt. Slaap uren: te weinig.....

Bewoners van Chagos


Dit is de Red Footed Booby als piepkuiken.

                            

De tweede fase, de Booby als puber

                            

Uiteindelijk is dit het eind resultaat: de volwassen Red Footed Booby. In Galapagos hebben we de blauw voet variant gezien.


Ze zien er als tortelduifjes uit deze Fairy Terns.

                            

Noddy's, familie van de Terns. Ze gebruiken de boegspriet als praathuis en schijten ondertussen de boel onder. Ach, wij zijn tenslotte gast op hun eiland en wateren. We maken het wel schoon.


Sjefke, een echte tamme bruine Tern. Prachtig om te constateren dat ze ons niet als bedreiging zien.

                             

De kokosnootkrab, schijnt een delicatesse te zijn, maar gelukkig hier een verboden vrucht. Natuurlijk zijn er altijd weer mensen die ze vangen en opeten, helaas.


In elke lege schelp vind je wel een heremiet kreeft. Fantastisch om te zien hoe ze zich kunnen opvouwen als je op hun huisje tikt.


Tijdens het snorkelen komen we naast de tropische vissen en rifhaaien regelmatig schildpadden tegen. Op de ankerplaats zien we regelmatig Manta Ray's. Op een gegeven moment zwemmen we samen met 4 van deze zwevende tapijten van zo'n 3 meter doorsnee. Ze zijn totaal niet bang en spelen gewoon met ons. Helaas geen fototoestel bij ons, maar een fantastische herinnering.
Dolfijnen komen ook regelmatig langs en rondom de boot is het een drukte van belang met baracuda's en tonijn.


De hele omgeving van de Chagos archipel wordt in de gaten gehouden door de BIOT. Met een kleine patrouilleboot wordt elk jacht gecheckt op hun ankervergunning. Het zijn vriendelijke bezoeken en je krijgt een hoop informatie. Er is een onderzoek gaande of de uitwerpselen van vogels een positieve invloed hebben op het koraal. Vandaar dat ze proberen de ratten te bestrijden, zodat er meer vogels op het eilanden zijn en dus ook meer poep. 
De zeilboten zijn maar een klein onderdeel van hun verantwoording. Speerpunt is de illegale visserij,  veelal vissers boten uit Sri Lanka.  







Chagos archipel

Mei-juni 2018

Twee dagen na vertrek vanuit Gan komen we 's morgens aan bij de ingang van Salomons Island. Een enorme bui houdt ons een halfuur tegen om de pas door te varen. Ook in deze wateren weer koraalhoofden, waar je niet op wilt zitten. Op een gegeven moment klaart het dan toch op en gaan we door de ondiepe pas richting de ankerplaats van Ile Fouquet, waar alle andere boten liggen. Niels maakt ondertussen het anker klaar, maar deze hapert weer. Het is dus zaak om het ankeren in één keer goed te doen. Op de beste plek, ondiep en zandgrond, liggen al de nodige boten, alternatief is 20 meter met koraal. Geen optie met de huidige staat van de ankerlier. We prikken de boot tussen de anderen in het ondiepe gedeelte. Het anker valt in 5 meter zandgrond, maar daarna loopt het direct af naar 16 meter. Het anker houdt goed, maar we liggen vrij dicht bij Tehani Li. We leggen de situatie uit aan de nog voor ons onbekende mensen. Gelukkig doen ze niet moeilijk en kunnen we blijven liggen. Er liggen 14 boten, waarvan we er 2 kennen, hoezo een vreemde eend in de bijt. Ik moet even het gespannen gevoel loslaten, want helemaal gerust over de ankerplek ben ik niet. We liggen n.l. in een opening en de stroming is behoorlijk, waardoor we van links naar rechts zwaaien. Aangezien we laatste zijn, moeten wij altijd weg als we te dicht bij andere boten komen. Met een haperende ankerlier niet prettig, want het kan ook 's nachts gebeuren. Maar niet zeiken, we zijn er. 


Chagos Archipel is een groep van 7 atollen, die tezamen meer dan 60 eilanden vormen in het midden van de Indische Oceaan. De archipel valt sinds 1965 onder British Indian Ocean Territory (BIOT). Het grootste eiland is Diego Garcia. Hier is een Amerikaanse leger basis en een deel wordt bezet door Britse militairen en burgers die over Chagos waken. Dit is verboden terrein voor ons. Er zijn strikte regels waar we ons moeten houden om in Chagos te mogen zijn. Er mag alleen geankerd worden in de Salomon en Peros Banhos Atolls. Scuba duiken en speervissen is verboden. Vissen met een hengel voor eigen gebruik is toegestaan en vuilnis mag niet worden verbrand en moet worden meegenomen.
Tussen 1967 en 1971 is de hele bevolking gedwongen te verhuizen naar Mauritius en alleen Diego Garcia is nu nog bewoond. 
We hebben op voorhand permissie aangevraagd voor een ankervergunning van 28 dagen. In de periode worden we 2 keer gecontroleerd door militairen en de BIOT mensen of we wel een vergunning hebben.


Voor anker bij Ile Fouquet


Controle door de Engelse militairen, die op Diego Garcia gelegerd zijn. Voor Niels is het precies 40 jaar geleden dat hij met de marine de basis van Diego Garcia bezocht heeft toen hij op de terugweg was vanuit Australie. Tijd vliegt..... (Ofwel we worden wel al oud......)
Dat het er strikt aan toe gaat blijkt wel als één van de jachten naast ons een verkeerde datum op hun permit hebben. Geen coulance en ze moeten binnen 24 uur vertrekken uit Chagos. Ze hadden zich vergist in de maand...... Als het waar is is het wel sneu.


Het strand van Ile Takamaka
              
Het zijn relaxte dagen, waarin we snorkelen, eilandjes bezoeken en met laagwater erop rondlopen. Er worden verjaardagen gevierd en er zijn sundowners op het strand. Met de hele groep gaan we naar Ile Boddam, waar in het verleden een kleine communie was. Het is een internationale mix van jachten en zijn de enige Nederlanders, maar het klikt allemaal. 
Doordat elke boot op een ander tijdstip is binnengekomen en je maximaal 28 dagen mag blijven is het weer voor de volgende passage het gesprek van de dag. Er zijn inmiddels 5 boten vertrokken naar Rodriques en ze hebben erg hoge golven, veel water over dek en harde wind. Dit maakt iedereen direct nerveus en bestemmingen worden gewijzigd. Ook wij denken na om evt. direct naar Madagaskar te gaan aangezien dit meer met de heersende wind mee is, maar met nog minstens een week tegaan in Chagos, proberen we ons niet gek te laten maken. Eerst hier genieten. Wel houden we het weer natuurlijk in de gaten. De Indische Oceaan heeft een behoorlijke reputatie als het gaat om hoge golven met een korte periode en harde wind uit het zuidoosten.



Ile Fouquet, een strand vol Noddy's.


Ile Boddam, waar men in vroeger jaren de kokosnoten tot copra verwerkten. Je vindt er nu alleen de restanten van een kleine nederzetting.
 
                            

De restanten van de kerk.


De door zeilers gemaakte jachtclub, we hebben er een gezamelijke potluck lunch. We laten een booschap in het logboek achter.


De zeilboot Kiwi Dream heeft net voor aankomst een tonijn van 60 kg !! aan de haak. Iedereen krijgt een paar kilo. Heerlijk!


Op 28 mei is het volle maan en we nemen het initiatief voor een Full Moon party. Er wordt hout gesprokkeld voor een bon fire. We maken 3 liter pinã colada als welkomstdrankje en elke boot neemt een gerecht mee. Muziek erbij en we zitten tot laat bij het vuur, inmiddels schijnt de maan in volle glorie.


Ook de boot wordt grondig nagekeken. Niels wordt weer de mast ingehesen en controleert de verstaging. Alle gewicht gaat naar de bakboordkant aangezien we over stuurboordkant zullen zeilen. Ook de romp en de schroef worden schoongemaakt. We gaan het hele scenario na mocht er een brekende golf in de kuip belanden. Niels plakt voor de zekerheid nog een rubber strip op de kajuit ingang deur....en de roosters gaan uit de afwatering opening zodat het water sneller wegloopt. Na dit alles denken we klaar te zijn voor vertrek. Nu alleen nog het juiste weer en moment van vertrek afwachten.






woensdag 9 mei 2018

De goden verzoeken.....

9 mei 2018

Het blijkt maar weer dat je nooit te vroeg moet zeggen dat de klussenlijst niet veel om het lijf heeft!

Vanmorgen vroeg klaar om te vertrekken, alleen geen beweging te krijgen in de ankerlier. Dit apparaat haalt normaal zonder problemen het anker met bijbehorende ketting omhoog. Nu helemaal niets, noppes nadda. Klein detail, het anker ligt op 35 meter diepte.....
Wat kan het probleem zijn: te weinig juice in de accu's, motor van de lier kapot?! Eerst maar de generator gestart om de accu's vol te krijgen. Niets van dit alles helpt. We sms-en Massoodh of hij een electriciën kan regelen. Hij komt terug met de melding dat er iemand aan het eind van de middag beschikbaar is. Of deze persoon verstand van boten heeft is onbekend.

Niels gaat voorlopig zelf aan de slag. Gebruiksaanwijzingen van de contactor en ankerlier worden opgezocht. Hij meet van alles door en maakt allerlei contacten schoon. Halverwege de dag krijgt hij het voor elkaar om hem aan de praat te krijgen. Maar de ankerlier blijft stroef lopen en lijkt een beetje uit het lood te staan. Waarschijnlijk een keer te zwaar belast tijdens het testen van het anker of met het anker opgaan. We zetten er met een lijn kracht op en Niels vijlt wat van de basis van de lier. Zodoende lukt het de schipper om alles werkend te krijgen. 👍😀. 

Inmiddels is het te laat om nog te vertrekken, dus morgen een nieuwe poging!

dinsdag 8 mei 2018

Bye bye Malediven

9 mei 2018

Het slechtere weer bepaalt dat we Hadhdunmathee Atoll laten voor wat het is. De ankerplekken in deze atoll liggen erg open, dus geen optie. De eerst volgende ankerplek ligt 60 Nm verderop bij Kolamaafushi, dus wordt dit de eerste overnachter sinds lange tijd. Van de beloofde westenwind geen sprake, maar we worden bedeeld met een zuidelijke wind, de richting waar we heen moeten. Het worden 18 lange motoruren, met daarbij een behoorlijke noordoostelijke stroming tegen, dus een echte lekkere tocht was het niet. De volle maan maakte het een beetje goed.


Ook 's avonds blijft het warm, dus ontsnappen we en hebben sundowners op het voordek.

In deze grote atoll ligt halverwege de plaats Thinadhoo met een beschutte ankerplaats. Overdag is er plaats langs de kade en kunnen we diesel tanken. Aan het einde van de middag verlaten we Thinadhoo voor een overnachter richting Addoo Atoll. Hier ligt Gan, onze laatste bestemming in de Malediven. We ervaren weer een behoorlijke tegenstroom, maar gelukkig kunnen we nu de 80 Nm zeilen. Voor de zeilers onder ons: we hebben een westenwind, dus zou een koers van 180 graden geen probleem moeten zijn. Maar we hebben een drift van 40 graden, die ons naar het oosten weg zet en moeten hierdoor hoog aan de wind varen. Tijdens deze nacht wordt de evenaar weer overgestoken en varen we weer op het zuidelijjk halfrond.


Gelukkig valt de klussenlijst mee. De watertoevoer naar de generator was niet geweldig, na de nodige dingen te hebben nagekeken, bleek er een tandenborstel in de leiding te zitten. Hoe krijgen we het voor elkaar. 
Waar we wel mee lopen te tobben is de pas aangeschafte Iridium Go. Email en berichten versturen gaat geweldig, maar op één of andere manier zendt hij onze posities door, die niet gelezen kunnen worden, waardoor onze tracker niet werkt. De nodige emails gaan over en weer, maar tot op heden is er nog geen oplossing.

                                 

Addoo Atoll is relatief klein, maar de westelijke eilanden Gan, Feydhoo, Maradhoo en Hithadhoo zijn door lage bruggen aan elkaar verbonden, waardoor er een 14 km lange geasfalteerde weg is ontstaan. 
We duiken onder de boot om de groene aangroei van romp te krijgen en doen wat andere kleine klussen. Ook weer boodschappen, want stel je voor dat je geen chips, koek, chocolade en snoep meer hebt. We slaan zoveel als mogelijk verse groente en fruit in, wat niet meevalt aangezien iedere winkel op dezelfde tijd hun verse spullen binnenkrijgen. De volgende bestemming Chagos is onbewoond en we zullen hier een kleine maand blijven. Tel daarbij op de passage er naar toe en de passage naar Rodriques. Dat we het nooit zullen redden om dit te overbruggen is een feit, dus ook blikgroente worden er gekocht. Gelukkig werkt de vriezer, dus die stouwen we vol met kip en diepvriesgroenten. We zullen niet omkomen van de honger, alleen de lekkere dingen zullen op een gegeven moment op zijn.


Sea House, onze pleisterplaats in Feydhoo. Massoodh, Dana en J.P. van de boot Vanille.

De laatste dag pakken we de bus en karren de 14 km in drie kwartier tijd richting Hithadhoo in de hoop om hier misschien nog van fruit/groente te kunnen scoren. Het weer werkt niet echt mee en helemaal niet als we onze uitklaringspapieren kunnen ophalen. Het is dan al na zessen en het komt met bakken uit de lucht. Als verzopen katten komen we aan de wal, ontmoeten Massoodh bij de Indiër, waar we nog lekker een laatste keer curry eten. Dan is het afscheid nemen en met het bijbootje weer terug naar de UnWind. Alles brengen we nog in gereedheid, zodat we morgenochtend bij het eerste geschal van de moskee kunnen vertrekken.


Ondergelopen hoofdstraat van Feydhoo by night!

donderdag 26 april 2018

Malediven

April 2018

We motoren/zeilen inmiddels een maand in de Malediven. Via het internet hebben we een blog gevonden van de zeilboot Yolo. Deze voer in 2015 ook in de Malediven en heeft nuttige tips en niet onbelangrijk 37 ankerplekken met omschrijving. We zetten ze allemaal in de kaartplotter en maken globaal een route van noord naar zuid door de atollen. We zullen ankeren op de meest uiteenlopende plekken, waarvan sommige met onmogelijke namen. Overal waar we komen is het water schoon en het zwemmen daardoor heerlijk. Waar we kunnen snorkelen we, het koraal is helaas in de meeste gevallen dood, maar er is volop vis, schildpadden en onderweg veel dolfijnen.


In de havenkom van Kulhudhuffushi met op de achtergrond de Mahaa Jaaraafu en Wakanui. Er wordt volop gebadderd door de plaatselijke bevolking.

Op Goede Vrijdag komen we aan in Kulhudhuffushi (fushi staat voor eiland). We proberen via de marifoon de havenmeester op te roepen om uit te vinden of we de havenkom binnen mogen komen. Na diverse pogingen nog steeds geen gehoor en aan de kade zien we een groot baggerschip "Mahaa Jaaraafu" liggen, maar ook zij geven geen gehoor. We besluiten om binnen te varen en voor anker te gaan. Opeens horen we vanaf het dek in het Nederlands: "zevenzeven" roepen (het nummer van het marifoon kanaal). En zo komen we in contact met de Nederlandse Ron, kapitein op dit schip. Later op de dag krijgen we een rondleiding op deze zandzuiger, waar veel apparatuur/machines hetzelfde is als bij ons aan boord alleen alles groter en in meervoud. Het schip is dan ook nog maar 8 maanden oud.
Het is de bedoeling, dat Ron samen met zijn Nederlandse collega's aan boord de lokalen gaan opleiden, maar hij heeft daar een heel hard hoofd in. 
We bezoeken het dorp met zijn zandstraten en veel onafgebouwde huizen met hoog opgetrokken muren. Op de zaterdagmarkt kunnen we het nodige aan groente en fruit inslaan en eten we de meest gore pizza ooit.


In de verte is nog een drijvend waterpaleis te zien!

Zo ankeren we bij onbewoonde eilanden, vinden we een verlaten resort dat sinds 2008 te koop staat voor een slordige $50 miljoen en dan ben je er nog niet. We gaan er aan land en krijgen een rondleiding van de oppasser. Het is doodzonde van deze lokatie met een prachtig buitenrif, waar het snorkelen de moeite waard is. 
We vinden weinig zeilboten op ons pad en in de eerste 2 weken delen we geregeld de ankerplekken met de Wakanui. Aan boord van dit 26 meter zeiljacht zijn Rowan, Nadine en hun kinderen Melia en Harvey. Ook hebben ze een bemanningslid Bo, die met hun in de Malediven mee vaart. We hebben sundowners en potlucks, waarbij beide bemanningen hun best doen met het eten.


Een gezellige borrel met oude bekenden.

We komen in de bewoonde wereld als het anker voor het Reethi Beach Resort in de Baa Atoll valt. Bij toeval ligt daar ook de zeilboot Balikcil, die we nog kennen van de Indonesië Rally. We genieten een paar dagen van dit eiland met sundowners en een dagje strandvakantie als in de "oude" dagen.
De eerste twee weken hebben we prachtig weer met een oostelijke wind, maar dan krijgen we de wisseling van het seizoen, die normaal rond deze maand plaatsvindt. De oostenwind maakt plaats voor een westenwind en de nodige buien met onweer en de daarbij behorende wind. Tja, allemaal wel volgens de weerstatistieken.


Zo hoppen we naar Himmafushi, een eiland dicht bij het hoofdeiland Malé. Het dorp heeft een havenkom, waar de nodige vissersboten liggen en het is er een komen en gaan van kleine ferries. In de naastgelegen lagune ankeren we met de UnWind. Ook in dit plaatsje veel halfafgebouwde huizen, aan het eind van eiland vinden we een afgeschermd "bikini strand", waar toeristen kunnen zonnen. De volgende morgen nemen we de dagferry naar Malé. Achteraf zijn we erg blij met de keuze om in Uligamu in te klaren. Rondom Malé is het een chaotische drukte van belang, de lokale Dhoni's hebben soms 3 ankers uitstaan met ankerlijnen van 75 meter. Het is maar een uurtje varen met deze ferry en we varen langs Hulhumale met daarop het internationale vliegveld. Dan zien we de skyline van Malé. Op dit drukbevolkte eiland vind je enorm veel hoogbouw en nog meer scooters. Van de in februari afgeroepen noodtoestand is niets meer te merken. Deze was gelukkig van korte duur, maar hierdoor toch de nodige negatieve reisadviezen. Het is een drukte van belang in de havenkom en direct een enorme groente en fruitmarkt op de kade. We hebben van te voren een lijst gemaakt van wat we willen en moeten doen. Na de nodige scheepswinkels gaan we op zoek naar Cafe'iere voor een heerlijke cappuccino. Op internet had ik een kapsalon gevonden en heel wonderbaarlijk ik kan direct geholpen worden......Of dit nu mijn geluk was, weet ik niet want met een hoop geknip in de lucht en €35 armer staat ik even later weer op straat. Niels heeft er later aan boord nog het nodige werk aan gehad om het recht te breien. De goede kapsters, die ik in vijf jaar tijd cruisen heb getroffen, kan ik op één hand tellen, gelukkig zitten we veel op zee.


Tussen alle Islamitische zaakjes vinden we "Seagull", een restaurant waar voor de verandering de lunchkaart uit westerse gerechten bestaat. Heerlijk! Om het gezeul met tassen te voorkomen hebben we de boodschappen tot het laatst bewaard. De Fantasy store, Eurostore en STO supermarkt hebben alle drie zo hun eigen producten en kan de voorraad weer goed aangevuld worden. Nog een laatste spurt over de groentemarkt voordat de ferry vertrekt.


Hoezo, slaapverwekkend werk...... Dit is overigens de bestuurder van de ferry!

Na de atol Malé gaan we zuidwest naar de Ari Atol. Hier komen we een afspraak na, die we in 2016 gemaakt hadden. We gaan Thomas op "zijn" eiland Thudufushi bezoeken. In de jaren 2002-2005 hadden we een leuk contact met de Zwitserse Thomas en zijn vrouw Denise, toendertijd GM bij een hotel bij Lily Pond in de buurt. Na de nodige werkplekken op de wereld is "Diamonds Thudufushi Beach and Watervillas" nu zijn huidige standplaats. In ons oorspronkelijke plan van 3 jaar rond de wereld zou het er nooit van gekomen zijn, maar nu is het dan toch zover. Van verre zien we de postzegel groter en groter worden. 


Via Ovital, een programma met Google Earth foto's waarop we kunnen navigeren, hebben we het eiland gedownload en zien we precies waar het nauwe kanaal in het rif loopt. Even later valt het anker in de lagune en wordt Thomas per speedboot naar ons gebracht. Een spontaan en gezellig weerzien volgt. Helaas hebben we Denise gemist. Zij was er ruim een week voor ons.


Welkomstdiner met echte champagne aan het water. 

We hebben er 4 heerlijke dagen en we worden verwend met eten en drinken (op resorts wordt gewoon alcohol geschonken) We slapen zelfs een nacht in één van de watervillas. We krijgen inzicht in het reilen en zeilen van een resort gebouwd op een postzegel wat op een uur vliegen van Malé ligt. Alles gebeurd op het eiland: de stroomvoorziening met 3 afzonderlijke generatoren, watermaken en bottelen, wasserette, timmerafdeling, technische afdeling, noem maar op. De 170 personeelsleden wonen ook op het eiland en werken 6 dagen per week. Ook hun vrije dag moeten ze doorbrengen op het eiland. Eénmaal per week wordt het eiland bevoorraad en wordt het vuilnis mee terug genomen naar Malé. Vuilnis is -buiten het stijgen van de zee- één van de grote problemen waar de Malediven mee te kampen heeft. Er is een eiland aangewezen dicht bij Malé, waar alles op een hoop gedumpt wordt. We zien luchtfoto's van dit gebied en de vuilstort brandt 24 uur per dag. Thomas verteld dat hij weliswaar het afval splitst, maar dat het daar allemaal bij elkaar wordt gestort.
We maken een duik bij Panetone, waar normaal manta's zijn te vinden, helaas niets gezien. Gelukkig wel kunnen constateren dat het koraal op 15 meter diepte en lager in een betere conditie is dan op snorkeldiepte. 



Na deze luxe mini vakantie verlaten we Thomas en Thudufushi en gaan verder naar het zuiden van de Ari Atol. Volgens de Lonely Planet is hier de kans om walvishaaien te zien het grootst. We willen deze kans niet laten liggen en gaan voor anker bij het eiland Dhigurah, waar we hopen een trip met een Dhoni te kunnen boeken. Hier ontmoeten we ook de Wakanui weer. Op de wal lopen we tegen een Nederlands/Maledivian guesthouse aan, Bliss genaamd. Het is een leuke plek met 15 kamers en sinds oktober jl. geopend. Hier heerlijk kunnen lunchen en niet onbelangrijk via hen de walvishaai trip kunnen boeken. 


De plankton etende walvishaai is de grootste vis in de oceaan met een lengte tussen 5-10 meter


Met de traditionele dhoni gaan we de volgende morgen naar de zuidzijde van de atol. Onderweg zien we al 2 schildpadden zwemmen. Dan in de opening van de pas zien we een schaduw. Iedereen moet klaar zijn om in het diepe te springen. Dan ja hoor, eenmaal in het water zien we het met stippen bedekte lijf van de walvishaai. Je moet rap zijn om foto's te maken, want in de pas staat een behoorlijke stroming en voor je het weet ben je weggespoeld en er tegen in zwemmen valt niet mee. We worden weer door de Dhoni opgepikt en tot 3 keer toe zwemmen we boven deze "Gentle Giant". Helemaal blij dat het gelukt is om dit fenomeen in het echt te zien gaan we terug. Dan gaan de sluizen open en valt de regen met bakken uit de hemel. Nog een laatste lunch bij Bliss waar we kennis maken met Anne en Mushi (de eigenaren van het hotel) en dan terug naar de boot. Nu dan echt een laatste raindowner met Wakanui, want de volgende dag gaan wij alleen verder. Zij blijven in de buurt van Malé hangen om een nieuwe opstapper op te pikken.

                                

Het vissen gaat steeds beter met Niels. Dit keer heeft hij een 1.20 lange Wahoo (die ik besteld had....) aan de haak. We marineren (verdoven) hem met een flinke slok vodka en dan gaat het mes erin.


Ankerplek achter het rif in de Nilandhe Atol, waar we driftsnorkelen in de pas.

De laatste dagen laat de zon zich ook weer van zijn beste kant zien en hebben we 2 zeildagen met westenwind. Wat een verademing na al het gemotor. De atollen noord en zuid Nilandhe zijn we voorbij en dan nu bij Veymandhoo, Thaa Atol. Via een billenknijpende smalle en ondiepe doorgang ligt het anker in de lagune op 7 meter diepte. Als we aan land zijn, zien we bedrijvigheid bij de haven waar vlaggenstokken worden neergezet. Bij navraag blijkt de volgende avond de presidents vrouw te komen om stemmen te winnen voor de komende verkiezing in juni. Het 2000 koppen tellende dorp is er maar druk mee. Alles wordt opgeruimd en straten aangeharkt. De mensen zijn vriendelijk en willen zoals altijd weten waar we vandaan komen. Nederland en vooral het voetbal van Nederland doet het hier goed en is een leuke binnenkomer. 


Lokale tonijnvisser als buurman. Hun ankermethode gaat als volgt: ze komen aanvaren, gooien een lijn met een anker van staaldraad uit, varen 100 meter verder en gooien een tweede anker uit. Dan trekken ze het eerste aan en vieren het tweede. Zodoende liggen ze precies in het midden.