donderdag 25 mei 2017

Yasawa eilanden

20 mei 2017

Wind en weer, wanneer kunnen we het ooit eens loslaten......
Afgaande van de berichten kunnen we nog iets oostelijker richting de Ringgold eilanden. Een eiland in de "middle of no where" met daaromheen een prachtig rif. Flauw briesje, zon en daardoor blauw water! Wat willen we nog meer? 
Helaas! De windgoden hebben andere plannen met ons in petto nl. harde oostelijke winden. Oké, dan toch maar het roer om en het besluit wordt genomen in één ruk naar de Yasawa's te gaan. Deze eilandengroep ligt aan de westkant van Fiji en hebben normaal droger en mooier weer. De afstand is ongeveer 180 Nm en als we dus zaterdagochtend vroeg vertrekken, een nacht doorvaren, dan hebben we de hele dag om aan te komen. We willen bovenlangs Vanua Levu gaan en de Google earth kaarten worden goed bestudeerd voor rare ondieptes etc. 


Vanua Levu mooi op de foto. Je ziet de lange navelstreng, dit is het rif wat zich naar buiten uitstrekt.

Het wordt een prachtig zonnige dag en we maken goede voortgang. We zien de riffen van verre en krijgen halverwege de dag bezoek van pilot whales, met hun stompe neus lijken ze net op onderzeeers. Ze bewegen veel langzamer dan de normale bottle nose dolfijnen. 
In de avond en nacht is het best wel weer spannend. We blijven op ruime afstand van het rif, maar ineens geeft de dieptemeter 13 meter aan, dus twijfel en naar meer naar buiten, want je weet maar nooit. Je hoort regelmatig verhalen dat riffen of brekers opdoemen, terwijl er niets op de kaart staat. Het wordt dus niet een ontspannen nachtje zeilen.
De laatste 20 mijl naar het bovenste eiland Yasawa I Rara is het behoorlijk werken geblazen. De wind trekt aan en er staat een korte golfslag doordat we in ondieper water komen. De genua wordt vervangen door het stagzeil en er gaan 2 reven in het grootzeil. De Unwind met Ap aan het roer doen prima hun werk terwijl de bemannning druk met de zeilen bezig zijn. 
Aangekomen bij de beoogde ankerplek worden we opgewacht door een lokale motorboot. In eerste instantie hebben we geen idee waar ze het over hebben, maar duidelijk is dat we hier niet mogen ankeren. Vooral ik baal als een stekker, zo'n mooie plek in de luwte met een zandbodem en inmiddels is het ook 15.00 en ik heb het wel gehad. Na nog een keer vragen blijkt dat ze maandag en dinsdag hier opnames hebben. Achteraf horen we dat diverse eilanden en resorts voor maanden worden afgehuurd ivm opnames van bv. Survivor series. 
Er zit niets anders op om door de varen richting Sawa I Lau, voor mijn gevoel kruipen we inmiddels tegen de stroom en wind op naar de nieuwe ankerplek. Daar is zowaar ook een boot, het Deense schip Nordkaperen. De wind poeiert inmiddels, maar het anker pakt goed en we liggen weer. 
Die maandag lijkt of we in een tropische herfst zijn beland. Het waait en regent en we komen niet van de boot. Zijn dit de zonnige Yasawa's?

maandag 22 mei 2017

Noordwest Fiji

13 mei 2017

De zee is kalm en al zeilend zien we Vanua Levu aan bakboord voorbij glijden. Halverwege de middag krijgen we buien en voor we het weten draait de wind 100 graden naar bakboord en komt nu pal van voren. Aangezien we nu richting het rif drijven met maar 3 knopen gaat de motor aan.
Verandering van plan. Aangezien we nu Viani Bay niet bij daglicht kunnen aanlopen worden de waypoints en dus onze koers aangepast en Dakuniba wordt nu onze nieuwe bestemming. We moeten weer voor het eerst tussen de riffen naar binnen varen sinds we de Pacific 1,5 jaar geleden verlieten en navigeren in Fiji is niet altijd makkelijk door een gebrek aan gedetailleerde kaarten. Gelukkig hebben we Google Earth foto's als ondersteuning. Het anker valt in een mooie beschutte baai in 16 meter diep water. We zien een enkele huisje en het is er stil, het enige wat je hoort zijn de vogels in de mangrove.


Dan eindelijk weer een echte Sundowner. In Fiji valt de avond rond zessen. Lekker afkoelen op het voordek onder de sterren.

De volgende dag gaan we weer bijtijds op pad. Al motorend doen we de laatste 9 mijl naar Viani Bay binnen het rif. Gelukkig hebben we de zon en zien we de ondieptes met de koraalhoofden (heel toepasselijk bommies genaamd!!) goed liggen. 
We pikken een mooring op aan het eind van de baai en contacten "Dive Academy", de duikschool aldaar. Voor deze baai ligt het Rainbow Reef, volgens de boekjes één van de mooiste duikplekken in Fiji! We zullen het gaan beleven....  
Nu is het gewoon nog even heerlijk om het water in te plonzen met snorkel en flippers. 

                      

De volgende morgen om 07.30 komt Captain Jack de eigenaar van de mooring langs en blijkt een enorme kletskous en letterlijk "Jack of all trades". Hij brengt een emmer vol papaja's, citroenen, kokosnoten en bananen. Het aangeboden bakkie koffie slaat hij niet af en de koekjes al helemaal niet! Na vele verhalen, wat subtiele hinten en dik 2 uur verder gaat hij weer naar moeders terug....


Langs de kust van Viani Bay wonen ongeveer 200 mensen, waarvan 60 kinderen, die op werkdagen vanaf zeven uur 's morgens worden opgepikt door de schoolboot. Allemaal netjes in uniform, sommige kinderen duidelijk op de groei of in afdankertjes van een oudere broer of zus. Het is overal hetzelfde.


De Ucunivatu primary school heeft een strak regime, na het middageten moeten de leerlingen per klas in de lijn rechts richten en dan allemaal gelijk tanden poetsen! Daarna is het een halfuur pauze waar de jongens en meisjes gescheiden voorlichting krijgen.


Afzakken naar Rainbow Reef.

Maandags hebben we prachtig weer, maar aangezien de Sonrisa met Andrew en Leslie nog onderweg zijn, besluiten we op hen te wachten met het duiken. Achteraf niet een hele handige zet, want per dag wordt de wind meer en meer. Kortom, het wordt een woelig tochtje om bij het buitenrif te komen. De eerste duik bij het zg. Nuku Reef is de beste, gekleurd koraal en visjes, maar zeker niet spectaculair. Tussen de 1ste en 2de duik gaan we terug naar de wal om de opgebouwde koolmonoxide in het bloed  weer te reduceren. Inmiddels wordt de wind steeds sterker en de tweede rit naar het buitenrif voelt als zitten op een op hol geslagen paard. De duik naar de "Great white wall" zit er niet in en in plaats daarvan wordt het een zouteloze duik met veel dood koraal. Jammer, want we hadden ons er zoveel van voorgesteld. We kunnen de volgende dag eventueel nog een keer gaan duiken, maar ik had erg veel last om mijn oren te klaren, dus laten we die kans voorbij gaan. 


Veel gezien, maar deze blijft één van mijn favorieten: Nemo, een clown fish.

De volgende dag gaan we ondanks het mindere weer verderop richting Kioa. Het anker valt in een beschutte baai aan de noordkant van Kioa met een bodem vol met (dood) koraal. Niet echt lekker als je de ankerketting erlangs hoort krassen. In je ergste nachtmerrie/verbeelding zie je dan een mannetje onder water, die met een vijl je ketting probeert door te zagen terwijl je slaapt..... Altijd twijfels ondanks het ingestelde anker alarm.
We blijven hier dan ook maar één nachtje liggen en zeilen een noordelijke route richting het eiland Rabi, waar de oorspronkelijke bewoners uit Micronesia komen. Aan de zuidkant van het eiland ligt een dorpje, maar de wind beukt daar volop tegen de kust, dus toch maar verder naar de noordkant van Rabi, daar zullen we zeker in de luwte van het eiland liggen.
Het is zwaar bewolkt en druilerig, dan maar de vislijn uitgooien. Is het niet zo dat je met dit weer altijd mannen langs de waterkant ziet zitten en maar turen..... Het turen duurt niet lang en trrrrrr.. daar klinkt de lijn, die om de lier gewikkeld zit. Die Skabenga lure heeft zijn werk gedaan en we hebben een long finn tuna aan de haak! Zo te zien een mooi maatje voor ons.


Tja, dan heb je de buit binnen en op een bewegend schip kun je maar één ding doen: Op je gat zitten en fileren. Ik moet altijd mijn gedachten op nul zetten: niet denken aan de troep van bloed en ingewanden en probeer dan ook het positieve ervan in te zien: lekkere sashimi en kortgebakken tonijnfilet!


Lekker!


Monica en Maria en het varken Nathan.

Aangekomen bij Rabi zie we op de wal een paar rieten hutten, die op het eerste gezicht onbewoond lijken, maar later zien we mensen lopen. De volgende dag als we de wal opgaan ontmoeten we de 2 jonge meiden, die verlegen vertellen dat ze een maand hier zullen "kamperen". Ze komen van het dorp aan de zuidkant en daar maken ze matten. Als we vragen of ze getrouwd zijn, wordt er luid gegiecheld. Nee, ze zijn nog lekker vrijgezel en willen dat nog even blijven. Net zoals zij zich waarschijnlijk zullen afvragen wat wij de hele dag doen, hebben wij dezelfde vraag.  Ze vullen hun dagen met het vangen van kleine krabben bij zon's ondergang.






maandag 15 mei 2017

TC Ella

10 mei 2017


... en opeens was ze daar. 

Niets te zien via de gribfiles, maar via een satellietfoto door NASA werd ze ontdekt. Ze was binnen in een lagedrukgebied ontstaan tussen Samoa en Tonga en daardoor in eerste instantie aan de aandacht ontsnapt. De foto zag een cel vorming (oog) en onmiddelijk wordt de tropische depressie omgetoverd naar een tropische cycloon categorie 1 en krijgt de naam Ella. Zodra er een naam aan een depressie wordt geplakt is er stront aan de knikker. We houden haar dus goed in de gaten. De verwachte route is richting het zuidwesten, Fiji dus, maar zou later afbuigen naar het zuiden. Zes uur later wordt dit weer bijgesteld en blijft Ella toch naar het zuidwesten koersen, recht op ons af over Vanua Levu. Iedereen op de ankerplaats (ook wij hoor), wordt een beetje zenuwachtig met name wanneer ze uitgroeit tot categorie 2 (tussen de 65 - 85 knopen wind). We liggen dan wel aan een zg. Helix mooring, "cycloon proof", maar toch. Vorig jaar is dit gebied getroffen de TC Winston, een categorie 5 en heeft de nodige boten beschadigd en van mooringen afgeslagen. Dan heb ik het alleen nog over de boten, maar op land is de schade groot en voor de bevolking moet dit afschuwelijk zijn nu er weer een cycloon over gaat komen. Gezegd moet worden dat hoewel Winston (februari 2016) de meest destructieve cycloon is geweest in de zuidelijke Pacific dit wel in het cycloon seizoen was en dus ideale omgevings faktoren had (warm zeewater) om hiertoe uit te groeien. Het onzekere is dat het zeewater nu en dus na het officiële cycloon seizoen ( tot 1 mei ) nog steeds warmer is dan normaal.
Om ons voor het eerst in ons zeilersleven voor te bereiden op zo'n fenomeen halen we alles wat los kan gaan eraf: de voorzeilen gaan naar beneden en alle lijnen en de bimini worden opgeborgen. Extra lijnen gaan aan de mooring, maar ja wat is extra en wat is genoeg.....? Alles wat dan nog aanwezig is, wordt vastgesjord met extra lijnen. 



Op donderdagochtend zien we dat Ella van categorie 2 naar 3 gaat en we besluiten om van mooring te veranderen. De huidige mooring ligt aan het begin van de Nakama Creek, open naar het westen en mocht Ella deze koers aanhouden krijgen we met een westenwind de daarbij opgebouwde golven direct voor onze kiezen. De harde wind is al geen pretje, maar samen met hoge golven vragen om problemen. Verhuizen dus, maar waar naartoe?
Gelukkig is er nog een Helix mooring van de SavuSavu Yacht club beschikbaar aan het einde van de kreek. Zoals eerder geschreven is de hele bubs met boten nog in NZ dus vandaar de beschikbaarheid. Het bijbootje van de marina met Ben erin vaart voor ons uit en we zigzaggen door de betonning naar de verderop gelegen mooring. 
Zodoende liggen we om 10.00 uur weer vast en begint het wachten......en nog meer strippen van de boot, want je weet maar nooit. De update om 15.00 laat zien dat Ella toch meer ten noorden van Vanua Levu zal gaan, laten we hopen dat ze gelijk hebben.... Overigens de verschillende gribfile modellen laten nog steeds niets zien.


Terwijl wij in afwachting zijn van TC Ella en haar gevolgen maakt de lokale jeugd zich niet druk, dit vlot is basic genoeg!

Na een windstille nacht met een prachtige volle maan is het vrijdagmorgen 12 mei geworden. Zoals elke morgen is er om 08.00 het radiopraatje op de marifoon met de net controler "Curly". Hij imiteert Robin Williams met "Good morning Savusavu". Hij heeft de laatste updates over het weer, die wijzelf ook van internet plukken maar oké, hij bevestigt het. Het lijkt erop de Ella ons met rust zal laten en boven ons langs zal gaan. Een hele opluchting en we denken om eventueel morgen te vertrekken naar Viani Bay, zo'n 40 Nm naar het oosten. We zetten de bimini er weer op, want het is vechten voor een plekje in de schaduw. Doordat TC Winston nog in ieders geheugen hier zit en ook deze cycloon afnam en maar weer terugkwam, worden we door iedereen gewaarschuwd, wat ons ook weer onzeker maakt.
Ondanks de dreiging hebben we die avond heerlijke Pina coladas aan boord van de Sonrisa en wederom een windstille nacht.


Daki, Evie en Jolene van Waitui Marina + Callum en Leilah, de kinderen van Jolene.

Zaterdag 13 mei.

De noordelijke track van Ella lijkt zich voort te zetten en na de laatste weerberichten besluiten we om toch te vertrekken. We hebben hier al lang genoeg gelegen en het weer ziet er prachtig uit.....
Het voorzeil wordt er in de vroege morgen opgezet en alles weer zoveel als mogelijk in oude staat teruggebracht. De zon brandt al onbarmhartig en het zweet loopt in straaltjes van ons lijf.
Zodoende zeilen we op een kalme zee richting Viani Bay. De vislijn is uitgegooid, we hebben nieuwe lures (nep vis), zg. Scabenga lures gekocht. Voor de prijs dat die "krengen" kosten mogen ze ook wel wat opleveren....


Uiteindelijk koerst Ella naar het westen en lost op als een normaal laag.

SavuSavu

10 mei 2017


Plakwerk aan het grootzeil.

Na weer een normale nacht slapen zijn we klaar om aan wal te gaan. We worden hartelijk welkom geheten door Jolene, de manageres van Waitui Kelekele Marina en met de nodige informatie gaan we de "stad" in. Waitui Marina heeft niet het mooiste gebouw en zou er met een lik verf stukken beter uit zien, maar het enthousiasme van Jolene compenseert veel. Het verderop gelegen Copra Shed is netter, maar een stuk onpersoonlijker.
Met nog enigszins slappe benen lopen we in de tropische warmte naar de pinautomaat om Fiji dollars te tappen. De schuld bij de officiële instanties worden betaald en een cruising permit voor de kleinere eilanden aangevraagd. Het dorp is een lange straat met de gebruikelijke winkeltjes uitgebaat door Chinesen, Hindoestaansers en Fijianen. Denk daarbij een centrum met taxi-en bushalte en een overdekte markt en het plaatje is compleet. 
Op de markt kopen we lokale groente en fruit, waaronder Daruka, de asperge van Fiji. We kopen ook bosjes gedroogde Yaqona/Kava. Dit hoort bij het SevuSevu ritueel, maar daar over later meer.
Zoals altijd na een langere oversteek besteden we altijd de eerste paar dagen de nodige onderhoud of reparaties aan de boot. Binnen en buiten wordt gepoetst en zoutvrij gemaakt. Gelukkig hebben we onderweg geen grote problemen gehad, die direct om aandacht vragen. Daarnaast wordt de Unwind in een tropische jasje gestoken: zonnedekkleed over de voorpunt wordt gespannen en extra schaduwdoeken die ik in NZ had gemaakt aan de bimini vastgeritst. De was van de afgelopen 7 dagen wordt weggebracht en komt heerlijk schoon terug. Simpele dingen, maar een lekker gevoel.
Niels gedijt makkelijker met deze temperaturen, maar ikzelf moet echt schakelen en wel een tandje terug. Anderzijds is de watertemperatuur fantastisch en 's avonds weer heerlijk buiten eten in de kuip en tot op heden (nog) geen muggen!


Vanaf de heuvels boven Savusavu kun je de Nakama Creek zien liggen, ergens een stipje in het middenvaarwater ligt de UnWind.

Aangezien we een van de eerste boten in het seizoen zijn is het nog erg rustig aan de mooringen. 
Nog vele vrienden en cruisers die we kennen zijn nog in NZ en wachten op een goed moment om de oversteek te maken. Officieel is het cycloon seizoen per 1 mei over, maar dat de natuur zich niet aan de regels houdt blijkt wel als er bij Vanuatu nog een cycloon onstaan, Donna genaamd. Ze gaat van Vanuatu naar Nieuw Caledonië en ontpopt zich tot een Categorie 3 cycloon en gooit extra roet in de zeilen voor degene die nu nog in Nieuw Zeeland wachten. Ze heeft n.l. besloten om naar het zuidoosten te trekken en blokkeert precies de weg naar Fiji. We zijn blij dat we reeds in Fiji zijn.
Bij Waitui Marina ontmoeten we de Amerikanen Andrew en Leslie aan boord van de "Sonrisa" en we hebben een leuke klik. We eten en drinken regelmatig met elkaar.



Lokaal gemaakte sieraden.


Op de zaterdagmarkt te koop: Nama, zeedruiven. Spoelen met vers water, dan mengen met een gesnipperd uitje en rode peper.

Doordat we rond 8 juli in Papua Nieuw Guinea moeten zijn om onze Visa voor Indonesie te regelen, hebben we niet onbeperkt de tijd om heel Fiji te verkennen. We hebben voor Savusavu op het noordelijk gelegen eiland Vanua Levu gekozen om in te klaren, om van hier uit eventueel naar de oostelijk gelegen Lau groep te kunnen zeilen. We willen dit doen via het eiland Taveuni, maar helaas pindakaas. De wind blijft met een behoorlijke sterkte uit het oosten blazen en tot 2 x toe moeten we ons vertrek uitstellen. Gelukkig biedt Waitui Marina de nodige afleiding met een heerlijk curry buffet op zaterdag en een karaoke avond, waar zelfs Niels de microfoon pakt. 
Een geplande duik op zondag bij het Namena reef wordt ook uitgesteld en we krijgen daarvoor in de plaats een dag met regen en wind. 
Gelukkig hebben we prachtig weer als we met een busje naar Labasa gaan, in anderhalf uur tijd zien we het landschap veranderen van heuvels naar vlaktes met suikerriet plantages. Labasa is de grootste stad van het eiland en het is er een drukte van belang. We nemen een taxi om de verderop gelegen Hindu tempel te bekijken. Suikerzoet geverfd met in de tempel een steen in de vorm van een cobra, die volgens de legende sinds 1970 van 1 a 2 meters is gegroeid tot de huidige 3 meters. De lokale bevolking heeft er een tempel omheen gebouwd en wordt per jaar door vele duizenden mensen bezocht. Het bezoek zou zieken mensen helen en vruchtbaarheid brengen. We zijn getuige van een ceremonie van een dochter met ouders en grootmoeder, die -zo vermoeden we- vragen om extra vruchtbaarheid van dochterlief. We hopen dat heeft geholpen voor haar. Voor ons was dit niet de reden voor het bezoeken van deze tempel ......


Naag Patthar Mandir tempel, met een beetje verbeelding lijkt de vorm op de kop van een Cobra.

                               

Handenarbeid op de markt in Labasa

Op een full moon potluck avond bij de Savsavu Marina ontmoeten we de Nederlandse Jose. Samen met haar man Jeff, dierenarts, hebben zij meegeholpen om een 2e dierenkliniek op te zetten in Savusavu. Animals Fiji is sinds 2012 actief in Nadi op het grootste eiland Viti Levu en was daarmee de eerste die het initiatief heeft genomen en nu dus ook in Savusavu met 1 dierenarts in dienst. Natuurlijk is ook deze organisatie afhankelijk van donaties en hebben we ons steentje kunnen bijdragen. Het adres is www.animalsfiji.org voor een ieder die dieren liefheeft.

 
De dierenkliniek van Jose en Jeff in Savusavu. Dit soort initiatieven stelen altijd ons hart en zijn blij dat we hier aan kunnen bijdragen. 



zondag 23 april 2017

YIT, yacht in transit

30 april 2017

Je hebt zo van die nachten dat je denkt: even nog iets schrijven voor de blog en het thuisfront, maar door dat "even" doe ik duidelijk iets verkeerd. Kortom, blog in concept van de afgelopen dagen weg!! Shit en ontzettend balen. Met nog een duffe kop aan het einde van mijn wacht moet ik mij nu proberen alles te herinneren wat ik heb opgeschreven en wat er allemaal gebeurd is.

Maandag 24 april.

Niels is druk bezig met het binnenhalen en analyseren van het weer voor de komende dagen en de week tussen NZ en Fiji. In Opua liggen meerdere zeilboten, die allemaal willen vertrekken naar de tropen, maar officieel is het cycloon seizoen tot 1 mei en dus blijft het "tricky", omdat de reis op open water is en je geen enkele bescherming meer hebt als het weer omslaat. Ook hier is iedereen weer "Pelleboer" en gooit men kreten over en weer van "er broeit wat (cycloon) bij de Coral Sea" en prompt iedereen stelt zijn vertek uit. Soms terecht, maar ook vaak paranoia. Op vrijdag ziet Niels een mogelijkheid om zondag te vertrekken, maar het lagedrukgebied wat wij willen gebruiken om met de juiste windrichting en sterkte naar Fiji te varen blijft boven NZ hangen en we stellen het uit. In het weekend wordt het duidelijk dat we op maandag en/of dinsdag kunnen vertrekken. Het laag is langzaam doorgeschoven en krijgen daardoor een zuidoostelijke wind (halve wind) richting Fiji. Een nadeel is dat de deining, veroorzaakt door dat laag nog behoorlijk oncomfortabel zal zijn, maar ja zo is er altijd wel iets om niet weg te gaan. De afstand is ongeveer 1200 Nm (2000km) normaal te doen in 8  a 10 dagen en zoveel mogelijkheden komen er ook niet voorbij in deze periode, wat later ook zal blijken.
We klaren 's middags nog uit, spenderen de laatste dollars en doen nog een bakkie bij Roel en Jacomine. De bijboot wordt weer opgeborgen, alles zeevast gezet en het eten voor de volgende dag staat klaar. Met hoog water verlaten we de ankerplek van Opua.

Dinsdag 25 april

We overnachten in een rustige baai meer buitengaats om dan morgenochtend direct op open zee te kunnen zijn. Van de beloofde ZO wind is vooralsnog geen sprake. Er staat zelfs een lichte ZW wind, dus lopen we direct al weer te mopperen, Jan en Joris Ongeduld, ken je ze misschien? Nou, ze zitten hier aan boord. We zoeken naar redenen en geven het nog te dicht bij land zitten de schuld, wat moet je anders. Motor bij dus.
We zien iets noordelijker nog een andere boot varen, waar we later contact mee hebben. Het is een Zwitsers jacht, Ostrika, bestemming Vuda, ook Fiji. Altijd een fijn idee dat je niet de enige boot bent op die inmense plas water. Wat we bedoelen te zeggen dat er gelukkig ook nog andere dwazen zijn die deze hobby hebben.....
Na 3 uur motoren is daar gelukig de wind, gekrompen van ZW naar ZO. Joehoe, zo gaat het goed! 
Er staat dus nog wel die behoorlijke deining, maar de zon schijnt en we zijn op pad na 1,5 jaar naar een nieuwe bestemming.

Woensdag 26 april

Op het moment van schrijven is het net na middernacht. Positie genoteerd en zeilen we sinds lange tijd weer 's nachts (zonder maan) op een onverlichte snelweg, die de Pacific heet, vertrouwend op onze instrumenten. Als ik vanuit mijn beschutte plekje onder de buiskap naar binnen kijk, zie ik het rode lampje bij de kaartentafel. Buiten bij de stuurstand zit de kaartplotter met daarop een bootje wat wij moeten voorstellen en de koers die we moeten varen. We hebben zoveel klokjes met informatie, dat het soms net een cockpit van een vliegtuig lijkt. Elk kwartier maak ik mijn "rondje" door de kuip en zoek de horizon af, op zoek naar andere boten en eventuele buien. Niets van dit alles, net de schaduwen van wat cumulusbewolking en sterren. Die zijn er door de maanloze nacht genoeg. 

Alles gaat zijn gangetje, maar vandaag staat er meer deining dan gisteren en de Unwind gaat lekker. Met ons is het duidelijk anders. We moeten weer ontzettend wennen aan het leven op zee. Ik ben verkouden geworden en beiden komen we niet in ons ritme en van slapen komt weinig. Ik hang maar wat in de kuip en de enige die er wel zin in heeft is onze UnWind. Met redelijk wat helling gaat ze als een speer. Niels doodt de tijd met trimmen (niet de sportschool hoor, maar de zeilen verzetten) ik word er soms gestoord van, maar ja, hij is mijn "hubby" dus ik laat hem maar....... Ik ben wellicht nog wat overgevoelig.

Donderdag 27 april

Koningsdag. We missen de oranje tompouces. Die heerlijke slagroom/pudding combinatie en natuurlijk die van de Hema! Hoelanger je weg bent uit Nederland de lekkerder ze worden en dat zijn we al een tijdje. Nu ben ik anders wel in om iets te bakken ook op zee, maar die sluimerende verkoudheid is in volle hevigheid losgebarsten. Dit betekent: hoofdpijn, kiespijn en een loopneus, waar mijn Aggesoes (mijn zus Sijnie) door het ophalen naar van zou worden. Gelukkig zit de laatste aan de andere kant van de wereld, anders had ik al een paar draaien om mijn oren gehad. Kortom, van slapen is wederom weinig terecht gekomen en door mijn gesnotter houd ik Niels ook uit zijn slaap.
Inmiddels hebben we ook een dagelijks praatje via de SSB radio met Northland Radio NZ. We hebben ons daar aangemeld. Peter, een radio zend amateur in Russel NZ, noteert dan rond 5 uur 's middags onze positie, koers en wat voor weer we hebben. Ook Ostrika zit op dit net, maar zijn SSB radio is niet 100 % in orde. Doordat wij dichterbij hem zitten verstaan wij hem wel en geven wij zijn informatie door aan Northland Radio. Niels heeft in NZ nog alle verbindingen van de radio schoon gemaakt en de aarde draad vernieuwd en onze verbinding is gelukkig goed. Een fijn gevoel.


Een snotneus, open mond en oorproppen. Voorproefje van mijn oude dag? Of is dit gewoon onder zeil zijn! In ieder geval straal ik hier niet.........

Vrijdag 28 april

De nacht en vroege ochtend zijn gevuld met onstabiele bewolking zonder neerslag, maar wel met wind. Opletten dus. In de loop van de morgen trekt het helemaal open en wordt het een prachtige dag. Net als met het vertrekken van de buien verdwijnt -na het nuttigen van bijna een doosje Paracetamol-ook mijn verkoudheid. Een weliswaar koude douche doet wonderen en na een warme maaltijd tussen de middag is de keuken weer "up and running". Ook het stijgen van de temperatuur helpt mee.
Het leven in onze bubbel in en rondom de UnWind komt terug en zijn we weer onwetend van wat zich verder in de wereld afspeelt. Vreemd, we hebben een ontzettend grote en eindeloze wereld van water om ons heen, maar ons wereldje is daarin bijzonder klein gedurende zo'n trip. Zolang we ons goed voelen is het prettig. Niemand kan je storen, onverwachts aankloppen of bellen. Vaak is het ook nutteloos hangen en kijken naar klokjes. Saai, ja, maar wel ongecompliceerd en lekker simpel.

Zaterdag 29 april

AP, onze automatische piloot en de windgenerator doen weer uitstekend hun werk. De eerste luistert goed en stuurt probleemloos door elke golf. De laatste levert samen met onze zonnepanelen genoeg kracht om onze accu's te vullen. Zodoende is er geen herrie van de generator, die anders moet worden gestart om ons electrisch verbruik van de koelkast, vriezer en apparatuur bij te houden.
Het zijn de laatste uurtjes van de 29ste en de meest rommelige/ruwe dag sinds ons vertrek. De wind, die helaas aan het krimpen is (voor ons meer van voren dan van de zijkant) heeft ons lekker bezig gehouden. We varer hierdoor hoger aan de wind en komen de golven ook meer van voren tegen de boot. Niet erg comfortabel, maar we willen mijlen maken en nemen ook de helling voor lief. Vanavond zullen we wellicht meer moeten afvallen, waardoor we meer rechterop zullen komen. De windsterkte zal mede bepalend zijn, want deze heeft ons in zijn greep. Vallen we af hebben we minder wind over dek en dus snelheid, loeven we op is het oncomfortabeler maar sneller. Ook zijn we voortdurend bezig met zeil vergroten/verkleinen, genua eruit/erin, stagzeil eruit/erin. De laatste (ons kleinere stagzeil) hebben we in NZ  op een roller laten zetten en is dus voortdurend beschikbaar. Ondanks dit gemak blijft het soms "Workout" op de UnWind. De avond is frusterend, de wind neemt af, maar de deining en verwarde zeegang niet. Altijd een frustratie! Je wilt zolang mogelijk je uitgezette koers blijven varen, maar een stampend schip is ook niet alles. Natuurlijk weten we dit allemaal, maar toch! Het verstand neemt de overhand, een ruimere koers wordt ingezet en lopen van de ideale lijn af. Dit hoort ook bij zeilen. De natuur bepaalt.

Zondag 30 april

Het is een echte zondag: zonnetje schijnt en een briesje uit ONO, wat een verschil met gisteren. Oke, we gaan niet hard, maar nog steeds richting het noorden. Terwijl Niels zich met het ophalen van gribfiles en het weer bezig houdt, kuis ik de binnenkant van de boot. Sokken, sweaters en mutsen gaan de wasmand in, die zijn voorlopig niet meer nodig. De botervloot is inmiddels verhuist naar de koelkast, tropische temperaturen komen er aan.
Kipfilet komt uit de vriezer, voor een lekker broodje shoarma deze middag. Bakkie koffie gezet met een koekje en stralend weer in de kuip. Zo kan het ook.
De wind krimpt steeds meer en neemt in sterkte af tot 4 knopen. Dan moet toch om 15.30 uur de motor aan. Jammer, maar we mogen niet klagen. We hebben inmiddels aan één stuk 970 Nm (1700km) kunnen zeilen.
De avond is het tropisch warm, een voorproefje voor wat nog komen gaat. Langzaam zien we de wind weer beetje bij beetje toenemen. Doordat de deining is afgenomen hebben we aan 8 knopen wind genoeg en kan de motor weer uit. Zodoende gaan we zeilend de nacht in zonder motorgeruis.

Maandag 1 mei.


Na een prachtige zonsopkomst neemt de bewolking toe en hebben we de hele dag lichte regen. Er worden emails verstuurd naar de authoriteiten van Fiji met onze verwachte aankomsttijd. Afhankelijk van het weer en de wind hopen we dinsdag 2 mei aan het eind van de middag aan te komen. De afstand, die we nog moeten afleggen, is er één die we normaal met 2 vingers in de neus kunnen halen. De enige spelbreker kan de wind zijn, die moet dan wel doen wat er verwacht wordt.
Achteraf wordt het een race tegen de klok ( lees authoriteiten), want je kunt op weekdagen tussen 08.00 en 17.00 inklaren. Ben je later dan betaal je een (behoorlijke) extra fee en we blijven toch Hollanders. We willen echter ook voor de donker binnen zijn.
De windverwachting is een krimpende en toenemende wind, maar het is niets van dit alles. De wind dropt, motor gaat dan toch bij, totdat de wind weer toeneemt.
Je wordt er gestoord van, we lopen te rekenen hoe ver de afstand nog is en hoe hard we moeten zeilen. We motoren naar ons gevoel al veel teveel en veel te hard en geeft een opgefokt gevoel. Het voelt als een lotterij, je denkt de hoofdprijs (meer wind) te hebben, maar het laatste cijfer is verkeerd, dus weinig wind. 

Dinsdag 2 mei

In de nacht zeilen we tussen Viti Levu en Gau door en met het dageraad zien we Batiki Island aan bakboord liggen. Nog ruim 60 Nm te gaan. Weer gribfiles ophalen, kijken wat deze te vertellen hebben. In de middag een toenemende wind in de poeperd beloven ze. Inmddels is de spanning aan boord en tussen schipper en first mate behoorlijk opgelopen. Dan eindelijk net voorbij Koro eiland komt de wind. Genua wordt vervangen door de code O en met 18 tot 20 knopen wind trappen we de UnWind op haar staart. De laatste 20 Nm zijn al surfend op de meegaande golven een eindspurt van 8 tot 10 knopen snelheid. Bij het passeren van de Point Passage roep ik via de marifoon Witui Marina op dat we eraan komen en dat ze de autoriteiten op de hoogte kunnen brengen van onze aankomst. Zodra we achter het rif varen is de zeegang weg en varen we met volle zeilen en halve wind de laatste 5 Mijl naar de Marina. Het lijkt wel een wedstrijd met finish lijn. De Witui Marina ligt aan de Nakama Creek, waar Daki, de boat boy, ons opwacht om een mooringlijn aan te pakken.
We liggen vast, "Bula" (welkom) to Fiji is het eerste wat we horen. Poeh......
Aankomsttijd 16.00 uur, na 1278 Nm en 7dagen en 9uur, dus toch nog op tijd. De authoriteiten zijn ingelicht en komen aan boord. Het gaat uitermate vriendelijk en een halfuur later zijn we officeel ingeklaard. Onze quarantaine vlag wordt verwisseld met de Fiji vlag en we doen nog de noodzakelijke opruim dingen aan de boot. Bed in de voorpunt wordt weer in ere hersteld, horren en muggengordijn opgehangen, maar dan kunnen we proosten op onze aankomst met een G&T. Het plezier ervan is hevig, maar van korte duur. Ome Nelis en Tanie Mar zijn baie moeg, gaan knock out en liggen om 19.30 plat! Voor het eerst weer samen in een horizontaal bed zonder taferelen, want Niels slaapt al voordat hij zijn kussen ruikt!


Daki van de Witui marina met de dames van Immigratie, Customs en Biosecurity.

De laatste weken in de BOI

23 april 2017

Na het turbulente weer genieten we van mooi nazomerweer. Overdag is de temperatuur prima. Oke, af en toe een buitje, maar dat spoelt het zout van de boot. De dagen worden wel steeds korter doordat  de wintertijd begin april is ingegaan. 
De pasen wordt een gezellig boel aan boord van de UnWind. We krijgen 3 logees, Roel, Jacomine en Sharon. Door het weer van de afgelopen week hebben Roel en Jacomine de boot nog niet kunnen overzeilen vanuit Whangarei, dus komen ze samen met Sharon met de auto. We pikken ze op bij Russell en zeilen naar de Orokawa Bay. Hier knalt de kurk van de meegebrachte champagne en wordt tijdens de ZA braai de nodige flessen wijn soldaat gemaakt. Die nacht ligt de UnWind als in beton gegoten en slapen we als marmotten of is het de drank? De volgende morgen wordt er ondanks het koude water toch gezwommen met als beloning een lekker paasontbijt.


De benen worden gestrekt op Roberton Island, UnWind rechts op de achtergrond.

Met een fijne zeiltocht gaan we terug naar Russell, maar dan is het feest nog niet over.  Om het weekend mooi af te sluiten gaan we lekker met elkaar eten bij the Duke of Marlborough. Nog een ontbijt op de UnWind en het drietal gaat weer richting Whangarei. Wijzelf gaan richting Army Bay waar we 2 dagen voor Pampus liggen.


Met een Kiwi helmsman aan het stuurwiel.

Inmiddels wordt nu ook serieus gekeken naar een weather window om richting Fiji te vertrekken. In Russell wordt de 2e gasfles nog gevuld, Opua is gezellig met de ontmoeting van de Sarau en inmiddels zijn Roel en Jacomine ook aangekomen. Ook Sharron kan het niet laten en komt een nachtje over bij de Tara. Nog een laatste keertje samen eten en de kustwandeling naar Pahia maken en dan is het zover. 
Het vertrek!


Malcolm en Joan met de kleindochters Ruby en Lilly.

vrijdag 14 april 2017

In afwachting van Cook

12 april 2017

April doet wat hij wil en dat komt hier helemaal tot zijn recht.
Hadden we vorige week nog de natte resten van cycloon Debbie, komende vanuit Australie, houdt nu cycloon Cook Nieuw Zeeland en ons behoorlijk bezig. Vorige week trok cycloon Cook vanaf Vanuatu richting Nieuw Caledonie. Normaal trekken ze dan naar het zuidoosten en wanneer boven de dan koelere zee zwakken ze af en uiteindelijk een lagedruk gebied met de nodige warme vochtige lucht.
In dit geval kwam cycloon Cook een koufront tegen op zijn pad en ook een laag ter hoogte van Nuie en Samoa. Dit zorgde voor versterking van Cook en werd hij gedwongen door het laag ten noordoosten om een meer zuidelijke route te volgen richting Nieuw Zeeland. We luisteren naar de weerberichten en zelfs de meteorologen weten geen raad wat te voorspellen. Op woensdagavond horen we ineens dat de verwachting is aangepast en dat Cook een meer westelijke koers gaat volgen en o.a. over de Bay of Islands komt, daar waar wij liggen! De windrichting zal rondom het oog van noord met de klok meedraaien naar het zuidwesten, snelheden van max. 70 knopen. Rond middernacht zal die wind aantrekken en morgenmiddag wordt dan de meeste wind verwacht.  
Om met deze wind de dinghy met brommert achter de boot te hebben is niet ideaal, dus toch maar achterin opbergen. Alles wat los zit bergen we op, extra lijnen worden gezet en de rolgenua en stagzeil worden voorzien van een extra lijntje. We steken extra ankerketting en maken een plan indien de huidige ankerplek lagerwal wordt -nadat de wind is gedraaid- en we eventueel moeten verkassen. 
We kunnen niet veel doen dan afwachten wat komen gaat.

13 april 2017

Na een rustige, maar zeer natte nacht, luisteren we in de morgen naar de eerste weersverwachting. Het lijkt erop dat het oog van cycloon Cook de Bay of Islands schampt aan de oostkant en dat met name Coromandel en de Bay of Plenty het meeste over zich heen gaan krijgen. Hier op onze ankerplek is het zwaar bewolkt, maar nauwelijks wind. We halen opgelucht adem, want volgens de nieuws berichten was dit de krachtigste storm sinds 1968, waarbij in Wellington een passagiers schip zonk.