zondag 23 april 2017

De laatste weken in de BOI

23 april 2017

Na het turbulente weer genieten we van mooi nazomerweer. Overdag is de temperatuur prima. Oke, af en toe een buitje, maar dat spoelt het zout van de boot. De dagen worden wel steeds korter doordat  de wintertijd begin april is ingegaan. 
De pasen wordt een gezellig boel aan boord van de UnWind. We krijgen 3 logees, Roel, Jacomine en Sharon. Door het weer van de afgelopen week hebben Roel en Jacomine de boot nog niet kunnen overzeilen vanuit Whangarei, dus komen ze samen met Sharon met de auto. We pikken ze op bij Russell en zeilen naar de Orokawa Bay. Hier knalt de kurk van de meegebrachte champagne en wordt tijdens de ZA braai de nodige flessen wijn soldaat gemaakt. Die nacht ligt de UnWind als in beton gegoten en slapen we als marmotten of is het de drank? De volgende morgen wordt er ondanks het koude water toch gezwommen met als beloning een lekker paasontbijt.


De benen worden gestrekt op Roberton Island, UnWind rechts op de achtergrond.

Met een fijne zeiltocht gaan we terug naar Russell, maar dan is het feest nog niet over.  Om het weekend mooi af te sluiten gaan we lekker met elkaar eten bij the Duke of Marlborough. Nog een ontbijt op de UnWind en het drietal gaat weer richting Whangarei. Wijzelf gaan richting Army Bay waar we 2 dagen voor Pampus liggen.


Met een Kiwi helmsman aan het stuurwiel.

Inmiddels wordt nu ook serieus gekeken naar een weather window om richting Fiji te vertrekken. In Russell wordt de 2e gasfles nog gevuld, Opua is gezellig met de ontmoeting van de Sarau en inmiddels zijn Roel en Jacomine ook aangekomen. Ook Sharron kan het niet laten en komt een nachtje over bij de Tara. Nog een laatste keertje samen eten en de kustwandeling naar Pahia maken en dan is het zover. 
Het vertrek!


Malcolm en Joan met de kleindochters Ruby en Lilly.

vrijdag 14 april 2017

In afwachting van Cook

12 april 2017

April doet wat hij wil en dat komt hier helemaal tot zijn recht.
Hadden we vorige week nog de natte resten van cycloon Debbie, komende vanuit Australie, houdt nu cycloon Cook Nieuw Zeeland en ons behoorlijk bezig. Vorige week trok cycloon Cook vanaf Vanuatu richting Nieuw Caledonie. Normaal trekken ze dan naar het zuidoosten en wanneer boven de dan koelere zee zwakken ze af en uiteindelijk een lagedruk gebied met de nodige warme vochtige lucht.
In dit geval kwam cycloon Cook een koufront tegen op zijn pad en ook een laag ter hoogte van Nuie en Samoa. Dit zorgde voor versterking van Cook en werd hij gedwongen door het laag ten noordoosten om een meer zuidelijke route te volgen richting Nieuw Zeeland. We luisteren naar de weerberichten en zelfs de meteorologen weten geen raad wat te voorspellen. Op woensdagavond horen we ineens dat de verwachting is aangepast en dat Cook een meer westelijke koers gaat volgen en o.a. over de Bay of Islands komt, daar waar wij liggen! De windrichting zal rondom het oog van noord met de klok meedraaien naar het zuidwesten, snelheden van max. 70 knopen. Rond middernacht zal die wind aantrekken en morgenmiddag wordt dan de meeste wind verwacht.  
Om met deze wind de dinghy met brommert achter de boot te hebben is niet ideaal, dus toch maar achterin opbergen. Alles wat los zit bergen we op, extra lijnen worden gezet en de rolgenua en stagzeil worden voorzien van een extra lijntje. We steken extra ankerketting en maken een plan indien de huidige ankerplek lagerwal wordt -nadat de wind is gedraaid- en we eventueel moeten verkassen. 
We kunnen niet veel doen dan afwachten wat komen gaat.

13 april 2017

Na een rustige, maar zeer natte nacht, luisteren we in de morgen naar de eerste weersverwachting. Het lijkt erop dat het oog van cycloon Cook de Bay of Islands schampt aan de oostkant en dat met name Coromandel en de Bay of Plenty het meeste over zich heen gaan krijgen. Hier op onze ankerplek is het zwaar bewolkt, maar nauwelijks wind. We halen opgelucht adem, want volgens de nieuws berichten was dit de krachtigste storm sinds 1968, waarbij in Wellington een passagiers schip zonk.

                     

Op pad BOI

6 april 2017


Bream Head, daar waar we mijn verjaardag hebben gevierd met Roel & Jacomine en nog hebben gewandeld en bovenop hebben gestaan.

Met het laatste restje afgaand tij verlaten we Urquharts Bay en dus Whangarei. Met een west-noordwestenwind zeilen we richting het noorden. We zien de kust voorbij trekken, daag Whangarei, wie weet tot ooit!
Het zonnetje schijnt en opeens horen we gespetter en gesnuiver aan stuurboord. Het zijn dolfijnen, van die echte, die we nog van de tv kennen, Flipper. Ze geven een showtje weg, waar het dolfinarium in Harderwijk een puntje aan kan zuigen. Ze zwemmen wel 2 uur met ons mee en ze vinden het prachtig als de wind aantrekt en we harder gaan. Ze zien het gewoon als wedstrijdje. Aangezien we door die wind soms op 1 oor liggen zwemmen ze soms bijna naast het gangboord.












Ze weten van geen ophouden. Ze schuren langs de boot, spelen en springen. Je blijft geboeid en raakt niet uitgekeken. En dan ... opeens gaan ze bakboord uit en weg zijn ze.


Cape Brett. Welkom Bay of Islands.

Het lijkt of we er een gewoonte van maken om met veel wind ergens aan te komen. De hele dag hebben we met de westenwind aan de hoge wal goed kunnen zeilen. Maar na het passeren van Cape Brett wordt ons zeilgebied lagerwal en is het behoorlijk stampen. Zoals altijd kan het spoken rondom de kapen, daarbij maken de deining en uitgaand tij het er niet beter op. Met de nodige ( teveel!) helling moeten we de nodige slagen maken om Oke Bay te bereiken. We hebben ook eigenlijk teveel zeil op, maar ja moeten we reven (zeil verkleinen) voor dat "kleine" stukje.....Ja Niels!
Het is dan weer een heerlijk gevoel om in de luwte te komen, zeilen te laten zakken en het plonzen van het anker te horen en een zeiltocht van 65 Nm af te ronden. Het was ondertussen ook al weer Gin O'Clock geworden met een ondergaand zonnetje in de kuip.


donderdag 13 april 2017

Whangarei

20 maart t/m 3 april 2017

Vanuit de bay van Whangaparaoa gaan Roel en Jacomine richting Whangarei en wij gaan naar Mahurangi Harbour, waar we Joan en Malcolm van de Sarau opzoeken. Zij hebben daar een vaste mooring bij Scotts landing. 's Avonds borrelen we bij ze aan aan boord en kletsen weer bij. De volgende dag laten ze ons de omgeving zien en bezoeken we kort hun dochter en schoonzoon, die een nieuw huis aan het bouwen zijn, waar zij ook aan hebben meegeholpen. 
Ze hadden ons al eerder verteld over een Nederlandse vriend, die ze kennen met een boot en we ontmoeten Ted op zijn boot in de marina. Ted is op 16 jarige leeftijd naar NZ is geëmigreerd en is inmiddels dik in de zeventig, maar is nog steeds een aktieve zeiler, die met zijn zelfgebouwde boot al weer plannen heeft om nog een rondje Pacific te doen. Hij nodigt ons uit voor een wijntje bij hem thuis. Hij heeft prachtige verhalen en heeft goed geboerd hier in NZ. We blijven langer dan gepland en hij nodigt ons uit voor eten. Het toeval wil dat Malcolm vis voor hem had meegenomen wat nu door zessen wordt gedeeld. Het wordt weer een gezellige spontane avond. 
Volgende dag varen we "voor de wind" naar Kawau Isl. waar we nog 'n oude bekende zien bij de plaatselijke jachtclub, de NZ boot "Falshator" (ooit ontmoet in Panama). We blijven hangen en eten op de Kawau jacht club, waar we vorig jaar ook zijn geweest. De volgende morgen gaan we met stroom mee naar Whangarei. De wind verwachting was min min, maar na 2 uur motoren kunnen we ,zij het "hoog aan de wind", de rest van de dag prima zeilen.


Lekker snavelen bij de Kawau yacht club.

Aangekomen in Urquharts Bay pikken we de volgende dag Phil van UK sails op. Hij heeft onze Code 0 gemaakt (licht weer voorzeil) en wil kijken hoe hij staat. We hebben helaas nauwelijks wind, maar hij heeft genoeg gezien om het zeil ietwat aan te passen. 
Nadat we hem weer aan de kant hebben afgezet is het wachten op het juiste getijde om de rivier op te gaan, richting Whangarei-Town Basin. Om de tijd te doden besluiten we om de onderkant van de boot en de kiel schoon te maken. Duikfles op en daarna met de overgebleven lucht tevens op Jacobs schelpen jagen, die je in deze baai zou moeten kunnen vinden. Op 1 april is het seizoen officieel over, maar op 9 meter diepte liggen er nog genoeg. Het is alleen zoeken naar de juiste maat. Al met al vindt Mar er dik 20 en eten we die avond een fantastisch gerechtje met scallops geserveerd op een salade van rauwe julienne gesneden courgette/appel en gember. Heerlijk.


Ingezoomd zijn ze prachtig met een soort pareltjes op de randen.

Het is weer fijn om in Whangarei te zijn. We liggen naast David van de Rewa, die we kennen van Opua. We kennen hier ook de weg. Winkels en bedrijven zijn makkelijk aan te lopen.
Op maandagochtend kan Niels direct bij de chiropracter terecht en kunnen we daarna samen op pad. We hebben weer een lange lijst met daarop de nodige reserve onderdelen en bezoeken de diverse bedrijven. Straks in de Pacific en met name Indonesië schijnt er weinig te koop te zijn. Na winkel nummer zoveel hebben we het allebei met elkaar gehad en barst de bom. Kortom, Niels links om en ik rechts om richting het centrum. Ik loop de eerste de beste kapperszaak binnen en kom er helemaal blij uit. Nog lekker een uurtje zonder Niels door de winkelstraten gestruind en de nodige dingen van mijn lijst kunnen afstrepen. Ben ruzie al weer vergeten en tevreden kom ik aan boord terug. Aangezien het maandagavond ook nog sporten bij Mo is, toevallig ......boxen, kon ik daar de eventuele restanten van mijn frustraties botvieren op Jacomine. Sorry Jacomine, maar het kwam goed uit.  
Na vele dagen op de boot is het wel even fijn dat ieder nu zijn ding heeft. Niels is "lekker" druk met zijn klussenlijst en ikzelf breng 2 dagen door op de zeilmakerij van Phil van UK sails (even reclame maken...) Met zijn zware naaimachines is het een "fluitje van een cent" om nieuwe hoezen voor de dekluiken en schaduwdoeken voor de kuip te maken. We downloaden google earth kaarten voor Fiji, Papua Nieuw Guinea en Indonesië bij Sharron, die goed en snel internet heeft.
Ook Pak'n Save is blij met ons, we doen boodschappen voor de komende 6 maanden, karren vol en dit keer zonder problemen met zijn tweeën! We zijn zo druk als een klein baasje en voor je het weet is er zo een week voorbij.


Op chique met Veronica en Sharron

Op vrijdagavond heeft Sharron een ladies night /clothing swop georganiseerd, klinkt leuker dan een "nederlandse vrouwenavond". Naast de lekkere hapjes en "skinder" is er ook voor iedereen wel wat bij om kleding te ruilen. Alle spullen die geen nieuw lichaam vinden gaan naar het Leger des Heils.
Zaterdag 1 april organiseren we een afscheidsdiner voor Sharron en haar vrienden, die ons zo gastvrij hebben ontvangen de afgelopen periode tijdens Kerst en Oud&Nieuw. Wij, Jacomine ik en Darren draaien een 7 gangen diner in elkaar met bijpassende wijnen. Het wordt een succes en iedereen is op chique. 
De volgende dag wordt Niels opgepikt door Phil. Hij heeft een tweedehands zeilboot gekocht en we doen mee met een lokale regatta. Phil is Phil en hij heeft de briefing niet meegemaakt en weet dus ook niet de route en welke boeien we moeten ronden. Bij de start volgen we een snel uitziende boot in de veronderstelling dat deze het wel weet. Je raadt het al, nee dus. Het hele veld gaat een andere kant op en dat was de goede. Dit gebeurde nog een paar keer, maar we hadden veel plezier en gingen zo snel dat we alsnog voorop voeren, maar aangezien we hier en daar wat boeien aan de verkeerde kant hadden gerond vielen we niet in de prijzen..... Dan maar een biertje.

donderdag 30 maart 2017

Tiritiri Matangi

17 maart 2017

Via een nachtje Ponui Island ten zuiden van Waiheke varen we richting Otata Island, waar we Roel en Jacomine zullen treffen. Wat een rustig tochtje leek, blijkt toch tegen te vallen. Na het verlaten van de ankerplaats vallen we af met alleen de genua bij en rollen we met zo nu en dan 25 knopen vanachter behoorlijk heen en weer op een onrustige Hauraki Gulf. 
Jacomine heeft een tip gekregen om bij dit eiland naar st. Jacobs schelpen te duiken. Op de plaats van bestemming aangekomen staat er nog te veel deining en wind om ter plekke voor anker te gaan en besluiten we door te varen naar Rakino Island. Hier liggen we met de ZO wind in de beschutting van het land en is het die avond goed toeven.
Het is de volgende dag nog geen 8 Nm om bij Tiritiri Matangi te komen. Dit eiland is een van de meest succesvolle natuurreservaten ter wereld met inzet van duizenden vrijwilligers, die honderdduizenden inheemse bomen hebben geplant en vogels hebben geïntroduceerd en hierdoor van een dor eiland een bos hebben getransformeerd. Je vindt er nu oa. de Takahe, Saddleback, Stitchbird, brown Teal en de Kiwi. We bewandelen eerst een deel van het eiland en hebben later de hele baai voor onszelf. Met een Sundowner en diner op het strand is het plaatje kompleet. Met het vallen van de avond gaan we het bos weer, in de hoop om een kiwi te spotten. We zien helaas geen Kiwi, maar zien wel een Tuatara, een soort van hagedis en de Giant Wetapunga, 's werelds zwaarste insect. 
We plakken er nog een dag aan vast en wandelen de volgende dag de noordelijke kant van het eiland. We hebben die avond daardoor een herkansing om de Kiwi te spotten en roeien in de schemer weer naar de kant. We lopen de Wattle track en horen opeens geritsel. Het is erg droog en er staat geen wind en ja hoor, daar zien we de zogenaamde little spotted Kiwi. Hij verdwijnt eerst in een soort pijp en komt er even later uit, precies waar Niels staat. Hij of zij staat naast zijn sandalen en stopt, ruikt en loopt verder. We staan allemaal stil in afwachting en zijn als een klein kind zo blij om dan eindelijk de Kiwi in het echt te zien. Er zijn vele NZ-ders, die nog nooit een Kiwi hebben gezien in het wild, dus dit maakt het ook speciaal.
Op de terugweg naar de boot treffen we er nog een, maar deze is wat verder weg. We roeien met de dinghy vanaf het strand naar de boot en door de fluor lijkt het water wel een sprookje. Telkens als we met de peddels door het water gaan krijgen we een hele lichtshow. Een mooie afsluiting van een dag in de natuur.




Fantail


Stitch bird (Hihi)


Hobbs Bay


Sundowner op het strand


Giant Weta


Saddleback


Takahe




zondag 19 maart 2017

Rangitoto & Motutapu Island en Auckland

11 maart 2016


Uitzicht vanaf Motutapu naar Islington Bay en Rangitoto.

De afgelopen 2 weken hadden we prachtig weer en nauwelijks wind. En route naar Auckland doen we een paar ankerplekken aan op Waiheke, Ponui, Rangitoto en Motutapu. De laatste 2 eilanden liggen voor de aanloop naar Auckland en zijn door een landstrip met elkaar verbonden. Tussen deze eilanden ligt ankerplaats Islington Bay en met de noordenwind is het er prima liggen. Rangitoto, een vulkaan die zo'n 600 jaar geleden vanuit zee omhoog gekomen is en daarmee tevens het jongste eiland in de Hauraki Gulf is, wordt als eerste beklommen. Aangezien we vroeg op pad zijn ontlopen we de meute, die per ferry vanuit Auckland op het eiland wordt gedropt. Met name in december zal het vulkaaneiland er prachtig uit zien met zijn bloeiende Pohutukawa bomen (de NZ kerstboom). 


Niels in gesprek met een kudde koeien. Zoveel aandacht van vrouwen heeft hij nog nooit gehad zie ik hem denken....

Aangezien we toch lekker bezig zijn met wandelen doen we ook nog een rondtrip op het aangrenzende Motutapu eiland. Kompleet het tegenovergestelde van Rangitoto, hier glooiende heuvels met gras en vee. We lopen dwars door de weilanden en omdat we soms een paaltje missen komen we in contact met een groep koeien. Niels heeft er direct een prima band mee en gaat een praatje met ze aan. Ik weet overigens niet in welke taal, maar hij heeft genoeg toehoorders.

We hebben 6 dagen in Auckland gepland en met hoogwater komen we aan bij Orams. Met alle bootwinkels om de hoek zijn we nog geen halve dag aan wal en de lijst "te kopen dingen" is behoorlijk geslonken, tevens ook onze portemonnee.
De radar had de geest gegeven en we hadden via email contact met John, van Simrad de leverancier.
De volgende ochtend komt hij langs en constateert een kapotte scanner en kabel. Hij belooft de volgende dag terug te komen met vervanging. Om 9 uur de volgende dag is hij er weer met een nieuwe scanner en kabel. Niels had ondertussen de radar van de mast gehaald en met zijn drieën monteren we de nieuwe erop. De kabel wordt vervangen en getest en alles werkt weer. 
Een uitstekende service van Simrad (Pacific) en met dank aan de uiterst vriendelijke John.
Als presentje geeft hij Mar een digitale zeekaart van NZ.


Een van de vele stalletjes op de Auckland Brito zaterdagmarkt. Hier de Aziatische variant op poffertjes.

Het weekend houden we om lekker van het stadse leven te genieten. We pakken op vrijdagavond de "walk-in bioscoop bij Silo's" en we struinen door de stad. Zaterdagavond treffen we Roel, Jacomine, Sharron en Joel en eten gezamenlijk bij de Mexicaan. Op zondag pakken we de trein naar Onehunga. Dit ligt aan de westkant van het isthmus, waar Auckland aan ligt. Hier begint de zg. Coast to Coast walk. Je loopt/doorkruist de stad, beklimt diverse, nu begroeide, vulkanen en eindigt in de Viaduct, gelegen aan de Waitamata Harbour. Het Franse filmfestival is de week ervoor van start gegaan en we boeken snel een kaartje en zien "Mr. Chocolat". Een mooie film over een zwarte clown en zijn niet makkelijke leven.


Op zondag doen we de Coast to Coast wandeling met als startpunt de Tasmanzee, hier op de achtergrond.


Op de rand van de krater van Mount Eden in Auckland


We bellen Bregt van de "Boxing Kangaroo" -inmiddels woonachtig en werkzaam in Auckland- en spreken af bij ons aan boord voor een borrel. We kennen hem en Lynn nog van onze trip over de Pacific.


Daaag Auckland, we hebben weer genoten!

Bij vertrek gooien we de tanken vol met diesel en zeilen richting de Huruhi Bay aan de zuidkant van het eiland Waiheke. Er wordt behoorlijk slecht weer met zeer harde wind voorspeld en dit lijkt een mooie plek om verwaaid te liggen. Inmiddels zijn we 4 dagen verder en hebben we nog net geen wortel geschoten of elkaars kop ingeslagen, omdat we niet van de boot af kunnen komen. In de afgelopen dagen is er ten noorden van ons een trog met winden van boven de 50 knopen gegaan. Het veroorzaakt de nodige problemen op het vaste land. Met name Coromandel, waar we 2 weken geleden nog genoten van het mooie weer, krijgt het nu te verduren. Op de radio wordt gesproken over landverschuivingen en evacuaties. Het heeft nog nooit zo geregend in de afgelopen 53 jaar, zo horen we op de radio. Toch blij dat we op een bootje zitten....






vrijdag 10 maart 2017

Oostkant Barrier en Coromandel

Eind februari 2017



Toch maar even wachten!

We vertrekken vroeg uit Tauranga om het tij mee te hebben en op tijd bij Slipper Island te zijn. Bij de uitgang moeten we nog wel even een enorm cruise schip voorbij laten gaan. We varen samen op met de Sarau (een Dickson 55ft) van Joan & Malcolm. Dit is een vrijwel gelijkwaardige boot als de UnWind en dus ontkomen we er niet aan om tegen elkaar te "racen". Wat ze hier zeggen:" two boats at sea is a race".
De wind varieert onderweg enorm in sterkte en richting, dus beide bemanningen moeten hard werken om alles uit de kast halen. Leukste is natuurlijk om te schrijven dat wij als eerste ons anker konden laten vallen rond Gin O'Clock... tijd.


Hebben zij eerst het voordeel van hun genaker, maar met de krimpende lichte winden moeten zij dit zeil weghalen. Hier komt ons nieuwe zeil (code 0 voor kenners) van pas, welke we in NZ hebben aangeschaft. Later trekt de wind aan en gaan we als een speer op onze bestemming af.

Op Slipper Eiland scheiden we van de Sarau en gaan we naar Cook Bay terug om inkopen te doen. De volgende dag is er nauwelijks wind en dobberen we naar Opito Bay, waar we Roel en Jacomine ontmoeten van de TARA. Niels doet nog veel moeite met zeilwisselingen om het motoren uit te stellen, maar met stroom tegen en een boot snelheid van 1,5 knoop is het welletjes en gaat de motor aan. De volgende dag hebben we prima wind uit de goede hoek en gaan we in een ruk naar Great Barrier Island. Het wordt een mooie snelle zeiltocht met tientallen dolfijnen om de boot en voor de boeg. Ze zwemmen wel een half uur met ons mee en springen hoog uit het water. Het blijft een prachtig gezicht.
Omdat de windverwachting rustig weer geeft willen we dit keer de oostkant van Great Barrier Island verkennen. In tegenstelling tot de westkant vind je hier lange zandstranden gelegen aan de Pacific. Tijdens een strandwandeling krijgen we een tip van een Kiwi zeiler, die naast ons ligt om zg. Pipi's (een soort van kokkel) te jutten. Bij laagwater hoef je maar in het zand te graven en je vindt er tientallen. Sjonge, dit is stukke makkelijker dan vissen. Je bereidt ze als mosselen en zodoende eten we die avond spaghetti a la Vongole. 

                              

Pipi's, het pieletje is niet wat je denkt, maar een tong.

Zoals altijd houden we het weer in de gaten. De voorspelling is dat de wind gaat draaien met daarbij regen. We varen via het noorden naar de andere kant van het eiland voor een betere beschutting. Het anker valt in Bradsaw Bay bij Kaikoura Island en net voordat de regen komt kunnen we er nog een leuke wandeling maken.


Tja, ook dit is het zeilersleven, maar we zitten wel droog hoor. Het wordt dus klussen aan boord.

We trotseren de regen, die inmiddels al 3 dagen valt en motorzeilen naar Port Jackson, ten noorden van het schiereiland Coromandel. Het weer klaart op en al hoppend via verschillende ankerplekken zakken we af naar Coromandel Harbour. Het bijbehorende plaatsje stelt niet veel voor, maar de cappuccino met gebak smaakt bijzonder goed!
Coromandel staat bekend om het kweken van mosselen en oesters. De mosselen krijgen we van de buurman, die op een boot woont waar wij van dachten dat die uitgebrand was en rijp voor de sloop. Sporen doet hij volgens ons niet helemaal. Hij heeft het over de kroonprins van Tahiti, die bij hem aan boord verblijft.... ach, het is het gebaar wat telt en de mosselen smaken erg lekker.
Tijdens het wandelen lopen we langs de loodsen van de mossel- en oesterkwekers. De netten en boeien, die op de wal liggen te drogen, stinken een uur in de wind. De oesters worden bij de receptie verkocht -lezen we op een bordje- en we laten een dozijn wegzetten om ze na de wandeling op te halen.

                            

Het getij verschil is hier zo'n 2,5 meter. Soms hebben we geluk en is er een lange pier waar we de bijboot aan kunnen leggen. Maar niet altijd en dan is het klunen en trekken om de dinghy hoog genoeg op het droge te krijgen.


De wilde gember, volgens de informatieborden hier onkruid afkomstig vanuit Zuid Afrika. Ons vind dit 'n pragtige blom!


Coromandel Harbour met oesterbedden. Wij liggen ergens in het ondiepe gedeelte met een opgetrokken kiel.


Tja, als je er dan toch bent moet je er ook maar van genieten op Coromandel.

We liggen hier een paar dagen en Niels maakt een modificatie voor de windgenerator. Uit aluminium zaagt en buigt hij een soort vaan, waarvan hij het model van Malcolm heeft gekregen. Met veel balanceer werk op de reiling monteren we het netjes geschuurde en zwart gespoten vleugeltje bovenop de windmolen. Ze blijft nu veel beter op de wind gericht staan en met hopelijk een betere stroom opbrengst.


Huisvlijt.