donderdag 15 februari 2018

Phang Nga Bay

4 - 12 februari 2018


We verlaten de ankerplek bij Phuket Yacht Haven en gaan de Phang Nga Bay in. Als je op de kaart zou kijken ligt deze ondiepe baai ten oosten van het eiland Phuket en het vaste land van Thailand in.  
Het is een spectaculaire baai met mangroves en vertikale zeebergen met grotten en spelonken. De meeste eilanden zijn onbewoond en hebben beschutte ankerplaatsen en niet onbelangrijk goede anker grond. Overdag is het een drukte van belang met toerboten en zeekayaks, maar na vieren keert de rust terug en heb je de plek voor jezelf. Waar deze baai het meest om bekend staat zijn de hongs (Thais voor kamer). Een hong is een lagune omsloten door kliffen en/of eiland en alleen bereikbaar door grotten en met een bepaalde water hoogte.

                                    

De ingang naar een Hong. Alleen bereikbaar met kano.

Aan de westkant van Koh Phanak valt het anker, doordat het springtij is staat er een behoorlijke stroming, maar het anker pakt goed in de modderige bodem. Hierdoor is het ondiepe water ook behoorlijk troebel, maar gelukkig wel zwembaar. Er staat die nacht een sterke wind uit het zuidwesten, wat ongewoon voor deze periode is. De Unwind is het "slachtoffer" van het gevecht van wind tegen stroming en ze is niet blij, net als wij. Het is een onrustige nacht, omdat de golven tegen de achterkant slaan waar een boot niet echt op gemaakt is.


Binnen in de hong van Ko Phanak. We huren een kano met chauffeur en zijn naam is Chang.

Al vroeg gaan we anker op en verplaatsen we de boot een eindje verderop, want we willen voor de drukte de hong aan de noordwest van het eiland bekijken. Eentje kunnen we met de bijboot zelf in, maar de andere is te nauw. Maar niet getreurd, er zijn lokale vissersmannen, die hun hengel aan de boom hebben gehangen en nu in de kanoverhuur zijn. Dit is veel lucratiever....


Walking fish. Op hun rug hebben ze vinnen, die ze uitvouwen om indruk te maken.

Chang, een jonge Thai, neemt ons voor 300 Baht mee voor een toer. Hij roeit ons door de tunnel, waar de plafonds vol met vleermuizen hangen. Hij vertelt in zijn beste engels over van alles en nog wat. Net zoals vele andere Aziaten heeft hij moeite met de R, dus is het goed luisteren waar hij het over heeft. Vanuit het donker komen we in het daglicht en zijn we binnen in de hong. In deze openluchtkamer zien we aapjes, die in het natte zand scharrelen en dus ook vis eten! Boven ons vliegen de neushoornvogels en in het laagwater modder zit de "walking fish". Het is een prachtige omgeving en nu nog zonder andere toeristen. Als we later naar buiten gaan is het water zeker een meter gestegen en is het file varen de andere kant op, dus net op tijd. Ik kan me zo voorstellen, dat je in sommige gevallen te laat bent en binnen in de hong het getijde moet afwachten.


Chang maakt een roos voor de "honeymooners", zoals hij ons maar blijft noemen.....

We motoren later op de ochtend verder naar Koh Yang. Onderweg komt een visserman langszij met verse garnalen. Inmiddels weten we wat de prijs voor garnalen is, de vorige keer dat we garnalen kochten betaalden we de hoofdprijs. Nu weten we beter en onderhandelen en geven ook een paar biertjes. Ze waren groter dan de vorige keer en smaken weer heerlijk!


 Een prachtig doorkijkje, met een trap naar een grot.





In de buurt van het JB eiland gaan we met hoogwater een kreek op vol met mangrove bossen.


Koh Phing Kan, ook wel James Bond Island.

Wetende dat we deze baai gingen bezoeken hebben we de film "The man with the golden gun" van James Bond opnieuw gezien, omdat een deel van de film is opgenomen op het eiland Koh Phing Kan wat heel slim nu James Bond eiland genoemd wordt. Hordes mensen bezoeken nu nog steeds dit eiland, maar vraag ons niet waarom. Het is aardig, maar niet speciaal en wanneer je met honderden op het eiland rondloopt geeft dit niet echt het James Bond gevoel. Het is een komen en gaan van snelle speedboten weer vooral gevuld met Chinezen en Russen. Op het strand, waar het vliegtuig van JB landde staan nu tientallen kraampjes met souveniers. Wij liggen met onze boot een eindje verderop en varen er met onze dinghy toch ook even langs. Wat wel grappig is om die oude JB films te zien. Ontzettend ouderwets en knullig als je dat vergelijkt met nu.

Met hoog water vertrekken we verder naar de oostkant van de baai, Koh Chang Lat. Hier is het beduidend rustiger en we ankeren in een kanaal tussen de eilandjes van kalksteen. De enige drukte die er is, wordt veroorzaakt door de vissers in hun long tail boats. Het is een van de mooiste plekken tot nu toe, in de avond valt de wind weg en is het water spiegelglad. Sommige long tail boats hangen onder de overhangende kliffen met grote lampen aan om Squid te vangen. Twee ochtenden achter elkaar zien we een oud echtpaar in hun bootje de netten ophalen, maar de visvangst is miniem. Niels heeft de ankerbak opgeruimd en heeft wat oude lijnen, die we aan het vissersechtpaar weggeven. Communicatie is in de vorm van vriendelijk lachen, knikken, zwaaien, duim ophouden en "khop khum ka" = dankjewel zeggen. Zij zijn blij en wij eigenlijk ook.

                                  

Aan boord van de catamaran Taka 'Oa van Jono en Debi op het voordek.

Zo gaan we al hoppend door de baai. Bij Ko Roi, met een mooie hong vol vleermuizen, zien we de Taka 'Oa weer en borrelen gezellig met elkaar.


Een van de vele mooie zonsondergangen, dit keer bij Ko Yao Yai.

Ko Yao Yai is het grootste eiland met de nodige resorts voor elke portemonnee. Het heeft een lang zandstrand met eettentjes en natuurlijk worden ook daar Thaise massages aangeboden. Aan het eind van de middag liggen er ruim 20 speedboten voor anker, die hun gasten naar het "Chinese" resort hebben gebracht. Je raadt het al: Karaoke! Niet de beste zangers, maar plezier hebben ze wel. Gelukkig liggen wij ver genoeg van het resort.....

                                 

Bossen vol rubberbomen.

Net voordat we de volgende dag ankerop willen gaan zien we Taka'Oa aankomen en we besluiten hier nog een nacht extra te blijven. We huren met z'n vieren een scooter en crossen over het eiland. Weer een leuke dag, die we afsluiten bij het resort Yao Yai. Vakantiegevoel met tafeltjes in het zand, prima temperatuur en lekker eten. 


Een prachtige zandspit. We maken een wandeling, zodat de brommers kunnen rusten.

maandag 12 februari 2018

Sail Thailand

21 januari - 2 februari 2018


Op de lange pier bij Ao Chalong vind je het haven kantoor voor alle formaliteiten.

Het inklaren in Thailand gaat vlot en snel. Het blijft ons verbazen, dat ondanks het online check-in systeem er nog steeds een hoeveelheid copieen van alles worden gemaakt. Op voorhand hadden we een visum voor 2 maanden kunnen regelen, maar we hebben gekozen voor een "visum on arrival" voor 1 maand. We denken er genoeg aan te hebben. We ontmoeten veel bekende cruisers die ook willen inklaren.


Via de lange pier komen we in Ao Chalong. Het is een drukte van belang, de winkelstraat is vol met dagtoeristen (lees Russen en Chinezen) en er zijn opvallend veel duikscholen/winkels en kleine louche bars. Na de vuile was bij een wasserette te hebben gedropt, pakken we eerst een lekkere cappuccino. Via via had ik gehoord dat hier een Makro en Tesco zouden zijn met de nodige keuze. We bellen een Grab taxi,  typen in Makro en worden aan de andere kant van het eiland gebracht?! Inderdaad enorm assortiment, heerlijk om te weten dat we hier voor vertrek kunnen inslaan. Als we later met de nodige tassen boodschappen weer een Grab bellen, vraagt de chauffeur belangstellend hoe deze Makro is. Wij antwoorden hoezo deze..... Blijkt dat er ook een Makro in Chalong is en wel om de hoek!!πŸ€“  Simpel het adres van die andere ingetikt verderop en 500 Bth armer. Dure sightseeing, maar oke nu weten we dat we volgende keer kunnen lopen.....


We liggen met de boot heerlijk uit de drukte van Ao Chalong en het is net vakantie! We hebben een massage op het strand en cocktails bij een hotel. 

We doen mee met de Sail Thailand, een kleinschalige rally, die op 15 januari in Rebak Marina met een geweldig ontbijt van start ging en op 1 februari in Phuket Haven Yachtclub zal eindigen. Er zijn in totaal 4 vaste ontmoetingsplaatsen, maar daarnaast hebben we de vrijheid om te gaan waar we willen. 
Phuket Yachtclub is de tweede ontmoetingsplaats, waar we worden getrakteerd op een lunch. De Nederlandse Marieke, de spil van deze rally is werkzaam bij Sevenstar, een van de sponsoren.

Bij terugkomst zien we de Betty Boop liggen en we hebben nog een laatste keer een biertje met elkaar. Zij zullen voorlopig in Thailand en Maleisie blijven en wij gaan naar huis.

Voordat we in Krabi worden verwacht doen we de nodige ankerplekken aan, vieren Australia Day met de Aussies. Zien de eerste hongs en maken weer prachtige foto's.


Port Takola


Bij Krabi liggen we 2 nachten in de marina van Port Takola, een van de sponsors van de rally. Hier is iedereen uitgenodigd op de receptie van eigenaar Matthew and zijn bruid Liu. Er staat een enorme partytent (ietwat oneerbiedig) met profi podium voor de marine band en zangeres, na later blijkt dit een lokale Diva te zijn. Er is een uitgebreid buffet met internationaal eten, drinken en tap bier. Iedereen heeft zijn best gedaan en ziet er pakkie deftig uit. De eigenaar en familie blijken over aardig wat Baths te beschikken, maar zijn bijzonder vriendelijk.


De marinierskapel treedt op, de broer van de gom zingt de sterren van de hemel, een BT-er is voor een halfuur ingehuurd en het feest wordt afgesloten met een band. Voor mijn gevoel lopen hier de "rich and famous" van Thailand rond. De sfeer zit er goed in en er wordt lekker gedanst door de cruisers.



We boeken de "jungle" excursie en bezoeken de Tiger Cave en klimmen in de hitte de 1237 treden om boven te komen. Hier treffen we een enorm gouden Buddha beeld en een wijds uitzicht over Krabi en omgeving. Ander deel van de excursie was een bezoek aan de Emerald pool, wat ontzettend toeristisch is en vol zat met locals aangezien het zondag was en had wat ons betreft overgelagen kunnen worden. De hotsprings daarentegen, die erna op het programma stond, waren heerlijk. We hoppen van lauwwarm bad naar 41 graden water en weer terug naar koud. Goed voor de spieren, die die ochtend flink moesten werken met het traplopen. Jammer dat er geen tijd was voor massage erna.

                                  

De volgende dagen vervolgen we onze route richting Phuket Yacht Haven, waar het Sevenstar eindfeest is gepland met cruisers markt. Dit jaarlijkse feest schijnt erg populair te zijn en er worden maximaal 150 kaarten verkocht. Wij als deelnemers van de rally hebben automatisch een kaart.
De Sail Thailand deelnemers krijgen een plekje in de marina en na eerst een nacht op anker te hebben gelegen, gaan we 's morgensvroeg naar de marina. We liggen samen met Cat Irie aan een 50 meter stijger, waar normaal een superjacht aan schijnt te liggen. We voelen ons erg klein naast al die grote jachten. 
Overdag is er de cruisers markt, waar je aan allerlei aktiviteiten mee kan doen. Een van de sponsors van de rally had een gratis check van de mast en staand want aangeboden. Met de passage over de Indische oceaan voor de deur maken we er graag gebruik van. Het kan mooi de volgende dag als we toch nog in de marina liggen. 

                                

Het zijn ware kunstwerken, groente en fruit wat in allerlei vormen wordt gesneden. Je kent het wel, die kunstwerkjes die je bij de Chinees op je bord krijgt als garnering. Zelf ook een poging gewaagd om een wortel in een roosje te snijden. Leuk geprobeerd Mar, maar als je mijn handen vergelijkt met die fijne handjes van de Thaise meisjes, is het niet zo gek dan ik loop te klungelen. Het vouwen van pandanablad gaat mij (en Niels......!) beter af. Ook de workshop "batik" schilderen is goed bezocht. 
Yacht Haven heeft een prachtig terras en dus een prima lokatie voor het feest. Als deelnemer kon je foto's insturen en zowaar zijn we in de prijzen gevallen en nemen we een fles wijn mee naar de boot. Met weer een heerlijk buffet en live muziek wordt deze rally afgesloten.

                                    *

*Foto van Debi, Taka'Oa







zondag 21 januari 2018

Thailand,

16 -22 Januari 2018

We zijn uitgeklaard, Terima Kasih Maleisie en Thailand here we come!
Tussen Maleisie en Thailand liggen de nodige eilanden en aangezien Thailand een oogje dichtkrijpt voor wat betreft het inklaren, normaliter moet je dit zo snel mogelijk doen, maar Thailand geeft je een week de tijd om van Maleisie naar Phuket te zeilen.

                         

We koersen naar het noordwesten en zowaar staat er wind en kunnen de zeilen sinds lange tijd weer omhoog. Het nieuwe grootzeil staat er prachtig bij, alleen de reeflijnen moeten er nog in.
We gaan naar Ko Lipe (Ko staat voor eiland) en aan het eind van de middag valt het anker aan de noordwestkant in 16 meter diep water. Het strand ziet er uitnodigend uit en het water is weer schoon en blauw. De volgende dag pakken we de bijboot en gaan de wal op. Aan de zuidkant van het eiland treffen we een toeristisch dorpje. Allerlei hostels, eettentjes en de diverse massagesalons ontbreken niet en in de smalle straatjes moet je oppassen dat je niet door de taxies (brommertjes met zijspan overreden) wordt. 
In Maleisie had ik nog geld gewisseld, maar dit is al snel op. Helaas geeft de ATM geen geld, dus gauw een email naar de bank om te zien of de kaart geblokkeerd is voor deze regio. 
Op de terugweg zien we een Nederlandse boot, Kanticha, liggen. We maken kennis met John en Anneke en nodigen ze uit voor een Sundowner op de UnWind. Samen met Debra en Wayne van Irie wordt het een gezellige afsluiter van de dag.
 

De volgende dag vertrekken we naar Ko Rok Nok, zo'n 45 NM noordwaarts. We hebben de eerste 30 mijl prima wind en we gaan ook lekker. Dan moet toch de motor aan voor het laatste stuk. We kunnen een mooringboei oppikken die dicht bij het rif ligt en kunnen vanaf de boot heerlijk snorkelen. We blijven er nog een extra dag liggen en snorkelen op diverse plekken. Rondom en op het strand is het overdag een drukte van belang met bootjes van het vaste land. Een voorproefje voor wat we gaan mee maken richting Phuket.


We zien dikke zeekomkommers vermomd als dikke drollen, een grote grouper komt langs, tientallen visjes en natuurlijk Nemo in het zachte koraal blijft speciaal.
Nog meer naar het noorden vind je oa. Ko Phi Phi Lee, deze rotspartij is bekend van de film "The Beach" met Leonardo DiCaprio in de hoodfrol. Met name het strand, Maya Beach genaamd, is een echte toeristentrekker en als we de passage tussen 2 hoge kliffen doorvaren, is het een drukte van belang met motorboten, longtails en als wat maar kan drijven. Ankeren is onbegonnen werk, maar gelukkig vinden we een mooringboei. Eenmaal vast zien we het strand liggen, als pinguins staan de mensen naast elkaar. Wat hier leuk aan is geen idee, want DiCaprio is in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig wordt het aan de eind van de middag rustiger en gaan ook wij richting het strand. Aangekomen worden we opgewacht door een parkranger, die 400 baht p.p. wil afrekenen. Helaas pindakaas geen geld, geen toegang.


Boten in allerlei maten en vol jonge gasten.


Toch nog even een witvoetje gehaald.

Een nacht is mooi zat en gaan we richting Ao Chalong, waar we op maandag willen inklaren. Voor de zondag hebben we een programma en willen en route in de ochtend Shark Island (Hin Mu San) bezoeken. Hier kun je al snorkelend de Leopard haai zien. Helaas is het weer bewolkt met wind en buien en aangekomen op de plek van bestemming laten we het maar voor wat het is en gaan verder naar Ko Mai Thon. Ook hier is het niet geweldig, de bodem is met rotsen en we horen het anker over de bodem krassen. Hup, anker op, dan maar door naar Ao Chalong. 
Hier valt het anker in 7 meter op een bodem van modder. Het is een rustige plek met het strand voor de deur. Het weer klaart op en we scheren de reeflijnen in het grootzeil. De laatste confit de canard, ooit gekocht in Nieuw Zeeland, wordt samen met gebakken aardappelen en rode kool met appeltjes gegeten. 



woensdag 17 januari 2018

Weer terug op de boot

28 december 2017 - 16 januari 2018

We hebben een heerlijke maand in Zuid Afrika gehad. Lekker "gesels" met Sijnie en Lex, onze verjaardagen gevierd, genoten van alles wat ZA te bieden heeft en verwend door onze staf van Lily Pond. 
Naar Kaapstad gereden voor een poging om daar het visum voor de Andaman eilanden, India, aan te vragen. Aangezien dat we daar met een boot willen aankomen, vallen we buiten de normale vakjes op het aanvraagformulier en snappen ze er niets van. We zouden een ticket ZA - India moeten boeken en dan nog was het niet zeker of we een toeristenvisum zouden krijgen. Balen als een stekker, maar helemaal voor niets was het bezoek naar Kaapstad niet. De Volvo Ocean Race had hier zijn stop, dus we konden alle boten zien, Niels nog op de foto met Simeon Tienpont, schipper van de AkzoNobel. Ook Alexander Simonis stond met een stand met zijn nieuwe project "SV14" op het Waterfront, dus dat was een leuk weerzien. De loft van Ullman Sails bezocht, want daar was men bezig met ons nieuwe grootzeil. 
De terugvlucht(en) was lang, maar zonder problemen en we vonden de boot in prima staat terug. Het grootzeil was inmiddels zonder problemen aangekomen en lag klaar bij de agent, die het de volgende dag bij de boot bezorgde.


Hier moet ons nieuwe grootzeil in zitten?!

Met de uit ZA meegebrachte spullen kon Niels de eerste dagen lekker aan de slag, terwijl ik de winkels afstroopte voor boodschappen voor de eerst komende maanden. Sinds Maleisie hebben we de app "Grab en Uber" op onze telefoon, dus pak ik regelmatig een goedkope taxi terug. Altijd leuke chauffeurs met hele verhalen en helpen ze je met je tassen, maar een keer had ik een jonge gast. Te belazerd om wat te doen, opende hij de achterklep vanuit zijn zetel en nadat ik alles in de kofferbak had gezet, ging ik voorin zitten. "Hello, where are you from?" Ja, the Netherlands and are you from Langkawi? Meer dan dat had ik geen zin om het gesprek gaande te houden. Aangekomen bij de marina bleef meneer weer zitten, dus wachtte ik met betalen in de hoop dat hij uit de auto zou komen. Mooi niet, dus alles eruit gesjouwd en hem bij zijn portier betaald. Alleen..... liet ik lekker de achterklep open, zodat hij toch zijn auto uit moest komen. πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‡, 
Voor we het wisten stonden we op oudjaarsdag oliebollen te bakken en was 2018 een feit. Inmiddels hadden we kennis gemaakt met onze Nederlandse overburen op de Kind of Blue, Fred en Lori. Ook voor hen een schaaltje oliebollen, wat 12 jaar geleden was dat zij ze voor het laatst op hadden. 


Op 1 januari geen tijd voor een kater, want om 10.30 zaten we in de Fast Ferry van Langkawi naar Penang. Tjokvol met mensen en bagage werden we 3 uur later afgezet bij Georgetown. De bedoeling was om de volgende dag naar het IVAC (Indian Visa Application Centre) te gaan, weer een poging voor een visum. Tevens hadden we een lege koffer meegenomen, om hier op Penang bij de Aeon boodschappen te doen. Aeon is een soort van AH, waar we onder andere gemalen koffie en yoghurt poeder konden krijgen. Koffie kun je in Maleisie in allerlei soorten en maten krijgen, maar geen gewone snelfilter of espresso koffie. Er was een aanbieding van Easyo, bij aankoop van 5 zakjes kreeg je een yoghurtmaker kado....... de hele boot is nu bepakt met knalrode yoghurtmakers. Kortom, we hebben weer lopen slepen, maar wel met spullen, die op Langkawi moeilijk te krijgen zijn. Over boodschappen gesproken, wat opvallend is bij de badderspullenafdeling, je moet opletten om geen oplichtend badschuim in je kar te gooien. Nooit geweten dat het hier zo'n issue is.
De volgende morgen weer een onduidelijk verhaal bij IVAC, waar we konden praten als brugman, maar het niet voor elkaar kregen. Volgens de dame achter de balie moesten we toch maar Kuala Lumpur om het daar aan te vragen. We geven het nu maar op en laten de Andamans maar voor wat het is.
Wat wel bijzonder is dat we via Engeland toestemming hebben gekregen om de Chagos Eilanden aan te doen,
Dan is het inmiddels 7 januari en verlaten we de Langkawi Yacht Club. Heerlijk weer op pad en we laten het anker vallen bij Teluk Dayang Buntung, waar we 2 dagen blijven liggen. Lekker 's morgens in het water plonzen en Niels kan aan de slag om de Iridium Go te plaatsen. Waren we ooit in Zuid Afrika begonnen met het zg. Fleetbroad Band internet en telefoneren, maar wat ontzettend duur aan abonnementskosten werd, zijn we nu overgestapt naar Iridium Go. Altijd weer een klus om alles te installeren, antenne, de kabel die via via naar binnen moet. Plafond eruit, gaten boren etc.etc. Maar het is geinstalleerd en hebben we naast de SSB radio ook internet als we de Indische oceaan oversteken.


Een prachtige zonsondergang.

Ook de vriezer komt aan de beurt: "even" een ventilator plaatsen kost een dag tijd en ook wil het maar niet lukken met de thermostaat. Uiteindelijk weten we een nieuwe te vinden bij een aardige Chinese dame, die een werkplaats heeft, waar de winkel van Malle Pietje niets bij is. Doordat de temperatuur in de boot op "koele" dagen rond de 27 graden is en op warme dagen rond de 35 graden, moeten de vriezer en koelkast enorm hard werken en slaan dus nooit af. Maar om een lang verhaal kort te maken, ze werken nu weer beiden en wordt het menu aan boord meer afwisselend!!


Een van de vele squidboten in close-up op de ankerplaats.


Uit het water in Rebak Marina, 3 dagen van hard doorwerken, maar de UnWind ligt nu met een dit keer zwarte onderkant mooi te zijn.

Op 9 januari worden we in Rebak Marina verwacht, deze marina annex hotel liggen op Pulau Rebak Besar Γ‘an de westkant van Langkawi en onder de rook van het vliegveld. We zien de komende dagen ook de nodige vliegtuigen van Air Asia overkomen. 
Op de 10de worden we uit het water gelift. Achteraf hebben we nog nooit zo'n relaxte "haul out en in" gehad. Het personeel weet wat ze moeten doen, het weer is prima en geen wind of stroming. Voor de schipper en zijn maat is het hard werken. Zodat we op de kant staan, is het schuren geblazen. Ondanks beschermende kleding, masker en bril hebben we die avond en nacht vreselijk veel last van opgezwollen sinussen en brandende kelen en armen. Tja, wanneer gaan we het leren..... Een van de goedkoopste landen qua arbeidsloon en nog doen we het zelf. Gelukkig valt het anti-foulingen vergeleken met het schuren de volgende morgen reuze mee. We zijn nog geen 2 uur klaar en de hemel gaat open en regent het de hele middag en avond. De volgende dag kunnen we pas laat aan de slag, doordat alles drijfnat is, maar ook de 2e laag gaat er zonder problemen op. Niels schuurt de proppeler en vervangt de anodes en zijn we weer klaar om te water worden gelaten. 


Er liggen de nodige bekende boten in de marina wat altijd gezellig is en in de vroege morgen doe ik samen met 3 anderen yoga. De marina is onderdeel van Taj hotel met daarbij een groot zwembad. De gasten van het hotel zijn overwegend moslim en een burkini is dan ook geen uitzondering.


Aan het eind van de middag een beloning voor het harde werk: afkoelen in het zwembad en een cocktail.

zaterdag 16 december 2017

Langkawi

28 november 2017


Langkawi, eindelijk weer zwemwater!

Op het moment van schrijven zitten we in het vliegtuig onderweg van Langkawi naar Kuala Lumpur, einddoel Zuid Afrika. We vliegen boven de straat van Malakka, waar we zo kort geleden nog aan het zeilen waren. (Nou ja zeilen, motoren)
Door het raampje zie ik Port Klang met de lange werksteiger voor de tankers en waar we voor anker lagen. Ik heb nu ook tijd om over de gebeurtenissen na Penang te schrijven.

Aangekomen in Langkawi gaan we nog een nachtje voor anker bij Pulau Singa Besar, voordat we de marina in gaan. We hadden Billaroo al op de AIS gezien en via de VHF radio spreken af elkaar daar te ontmoeten.
We schrobben de bijboot op het strand en hebben we samen met Kerry en Sue en hun kinderen, die over zijn voor een vakantie, een potluck maaltijd. Als de avond valt liggen er meer dan 30 squid boten met groen fluoriserende licht om ons heen in de baai. Het schijnt de tijd van het jaar te zijn.

Voordat we de volgende dag anker opgaan wordt er nog gewaterskied achter de bijboot van Billaroo. We kunnen het gelukkig allebei nog steeds goed πŸ‘, want de crew van Billaroo hadden gehoopt op wat sensatie en valpartijen. Na de koffie gaan we dan op pad. Bij het starten van de motor gebeurt er niets! Startaccu van de motor plat, in een keer. Gelukkig kunnen we met een schakelaar de andere accu's koppelen en komen we toch weg. Het is 2 uur varen, voordat we bij de Royal Langkawi Yacht Club zijn. Hier zullen we de boot voor een maand laten liggen, terwijl we naar Zuid Afrika zullen gaan.
Het is een drukte van belang bij de marina, aangezien hier de Raja Muda regatta zal eindigen. Niels vaart nog 2 races met de Kinabalu mee en elke avond is er feest.
Inmiddels ben ik begonnen met het schoonmaken van de boot. Ik heb van een medezeiler een tip gekregen om schimmel cq "het weer" te bestrijden, wat met de hoge vochtigheid op de loer ligt. Kruidnagelolie vermengd met water schijnt het geheim te zijn. Kortom, plafonds, gordijnen en kastjes worden aangepakt en we zullen het over een maand wel zien. De was wordt afgegeven bij het havenkantoor en komt heerlijk schoon terug. 
We bezoeken de "forwarding agent", die er voor moet gaan zorgen dat ons nieuwe grootzeil, wat op dit moment in ZA wordt gemaakt, probleemloos het land binnenkomt......
Inmiddels hadden we van Air Asia een email gekregen dat de binnenlandse vlucht vervroegd was. Dit zou betekenen dat we 12 uur op de volgende aansluiting moesten wachten. De vliegmaatschappij bellen is er tegenwoordig niet meer bij. Live chatten is de optie en je moet nog snel typen ook, anders gooien ze je er uit. Nu gebeurde dat toch wel, want na 3 x meer dan een halfuur in de wacht te hebben gestaan, krijg ik dan eindelijk een "agent" aan de lijn. Er wordt gechat dat verzetten geen probleem is, maar op het moment dat ik een tijd wil doorgeven wordt de verbinding verbroken! Uiteindelijk nemen we een taxi en kunnen we het op het vliegveld regelen.


We hebben nog een laatste uitje met de Sail Malaysia rally en toeren over het eiland. De nodige toeristische attracties worden aangedaan en de dag wordt afgesloten met een diner. Zodoende kunnen we van de nodige mensen afscheid nemen. Sommige zullen we misschien nog in Thailand zien, maar dan gaat onze reis naar het westen. 
Begin januari zal de UnWind bij Rebak Marina nog voor 3 dagen op de kant gaan. We zullen dan weer 2 lagen anti fouling op de hull aanbrengen.
Maar nu eerst naar huis in ZA, waar we in George door Sijnie en Lex worden opgewacht om vervolgens naar Lily Pond te rijden. 

                               

  Hij is leuk...


Port Klang vanuit de lucht.

vrijdag 24 november 2017

Maleisie, deel 2

November 2017

Port Dickson is de volgende stop, waar we zowaar een plekje in de marina hebben. Er is een zwembad wat in deze temperaturen heerlijk is. We worden door Sue en Kerry weer overgehaald om te gaan golfen. Dit keer huren we eigen sets en hebben we een buggy tot onze beschikking, waar we mee over de golf course crossen. Helaas is het weer pet met de nodige regen. 


Lijkt heel wat!

Op zondag gaan we met de Sail Malaysia Rally naar Kuala Lumpur in een bus. In vogelvlucht zien we o.a. het paleis en vredesmonument. We hebben gelukkig wat meer tijd voor de Batu grot, die via 272 treden beklommen kan worden. In januari wordt deze Hindu tempel door duizenden bedevaartgangers bezocht. Ook nu is het een drukte van belang met jonge gezinnen en toeristen.


Koninklijk paleis in K.L.

                              





                               

De Hibiscus, de nationale bloem van Maleisie, hier mooi verwerkt in de lantaarnpaal.

                              

Batu Cave





We bezoeken tevens de Petronas twin towers. In 1998 waren deze de hoogste in de wereld, maar nu staat deze in Tapei. De kaartjes om eventueel de torens op te gaan zijn echter uitverkocht, dus de tijd wordt verdeeld over het 5 verdiepingen tellende luxe winkelcentrum wat er onder ligt. 



Onderweg naar Pangkor, een van de vele buien.

                              

Bezoek van een visser met zijn familie op de ankerplek Openroad Stead.


Helaas pindakaas, in de soep!

Via de ankerplekken bij Pulau Klang en Open Roadstead komen we aan bij Lumut t.o. het eiland Pangkor. De aanlooproute naar de ankerplek is erg ondiep en we tikken 1.80 meter aan. Gelukkig is de kiel omhoog. Op de ankerplek zelf is het dieper, dus kan de kiel weer omlaag.
Samen pakken we de ferry naar het eiland Pangkor. We pakken 1 van de vele roze taxibusjes, die bij de aankomststeiger staan en doen de toeristische route. Halverwege aan de westkant stoppen we voor een lunch aan het strand. We bestellen het gerecht "steam boat", bij ons meer bekend als Chinees fondue. In de loop van de week organiseert Pangkor Marina eenzelfde soort toer over het eiland en het toeval wil ook een lunch bij hetzelfde restaurant.

Voordat we naar Penang varen, ankeren we nog een nacht aan de westkant van Pangkor. Hier is het water weer wat helderder. We spelen weer Finska op het strand met de boten Billaroo, Elas en Our Reflections.








Neushoornvogels op Pangkor.

Inmiddels zijn we al bezig met het aanvragen van informatie voor onze vervolgreis volgend jaar. We hebben te maken met diverse seizoenen op het noordelijk en zuidelijk halfrond. We moeten een bepaalde tijd overbruggen, voordat we de evenaar kunnen oversteken. We willen via Thailand halverwege de maand februari naar de Andaman eilanden oversteken. Deze vallen onder India en je mag er alleen komen als je een toeristenvisum hebt. Lijkt een kleinigheidje, maar het probleem is dat je deze alleen kan aangevragen in het land waar je woonachtig bent. Het is dat we eind november naar ZA vliegen, anders hadden we deze bestemming wel kunnen schudden. Het is wel een mijl op zeven, want we zullen landen in Kaapstad, maar we vliegen door naar George. We zullen dus met de auto op en neer moeten. Slordige 1100 km, maar het is niet anders. 
De Malediven lijkt makkelijker. Niels heeft inmiddels contact met een agent, die alles kan regelen. Kost echter wel een paar duiten aan clearance en handling fee, toeristen belasting etc. Daarna willen we oversteken naar Chagos Archipelago. Dit is geen toeristen bestemming, maar natuurgebied. Was het vroeger zo dat je hier 6 maanden mocht blijven, nu is het max. 28 dagen. Je moet een hele procedure opstarten om een mooring permit aan te vragen in Engeland, waar de eilandengroep onder valt. De verzekering moet volledige persoonlijke repatriering en wrak/rotzooi opruimen dekken in het geval dat je strandt of medische problemen hebt. Laten we hopen dat we deze niet nodig hebben......


Onder de "second bridge" bij Penang door.

                            

Helaas de nodige rotzooi in het water.

Penang, een eiland verbonden door 2 bruggen met het vaste land is groter dan verwacht. Aan de oostkant zijn diverse ankerplaatsen, waarvan we denken dat degene aan de noordkant de beste is. Bij de ankerplaats van Strait Quay Marina aangekomen, hebben we een dreigende bui met veel wind. Het is rond springtij, dus er staat zowiezo al meer stroming. Het anker valt en we liggen goed, maar helemaal gelukkig zijn we er niet mee. Het tij is tegen de wind en de ankerketting staat vervelend naar achteren te trekken. Er drijft ook enorm veel troep in het water en we besluiten om terug te varen richting het midden van het eiland. Even later valt het anker op een veel rustigere plek t.o. Mc Donalds en een verlaten marina waar we onze bijboot zonder problemen kunnen achterlaten.
Penang valt onder Unesco erfgoed en er is genoeg te zien. Bij China town ligt Chew Yetty, een opgeknapte steiger met Chinese huisjes allemaal gebouwd op en naast de steigers. Je vindt er doorgangetjes versiert met rode lantaarn, veel restaurants en de nodige Aziatische toeristen. We struinen door de stad en eten lekkere dingen. We boeken een toer door de Blue Mansion, aangeraden in Lonely Planet. Vroeger een prachtig huis van een Chinese zakenman in de Maleisische elite en nu volledig in ere hersteld. Er is ook een restaurant met elite prijzen...... We nemen er alleen een drankje!


Wagen vol vitamientjes

                              

Onze nieuwe buren bij Big Bowl restaurant, Chew Jetty.


Blue Mansion





Een van de vele tekeningen in de straten van Penang.


De lokale delicatessen: bladerdeeg gevuld met verschillende vullingen.