zaterdag 7 juli 2018

Mauritius

Juli 2018


Port Louis vanaf Signal Mountain

Het basin waarin we liggen is onderdeel van het Caudan Waterfront, hier vind je het luxe Labourdonnais en Le Suffren hotel en 2 kleine winkelcentra. Heerlijke cappuccino's met gebak, leuke terrassen, we kunnen weer even ouderwets van alles opsnuiven. De omgeving van het waterfront voelt vertrouwd aan. Het doet ons denken aan het Victoria & Alfred Waterfront in Kaapstad, zelfs de heuvels op de achtergrond lijken hetzelfde. Achteraf horen we dat het concept is overgenomen van Kaapstad met dezelfde architecten.
Vergeleken met Rodriques is Maritius met zijn 1,2 miljoen mensen heel druk bevolkt. Waren de inwoners op Rodriques veelal afstammelingen van Afrikaanse slaven, hier op Mauritius is de grootste groep afkomstig uit India. Na de afschaffing van de slavernij waren er te weinig mensen voor de rietsuiker plantages, wat op Mauritius de belangrijkste bron van inkomsten was. Tussen 1834 en 1921 kwam Engeland met het alternatief van zg. contractarbeiders. Het klinkt leuk "contract", maar in feite werden de gezinnen bij aankomst slecht behandeld en in alles werd hen de mond gesnoerd. Alleen al de reis vanuit India was een verschrikking. Veel mensen werden of waren al ziek, zodat ze bij aankomst vaak in quarantaine werden geplaats op een eiland ten noorden van Mauritius. In de oude haven vind je het museum Aapravasi Ghat, waarvan de gebouwen nog deels uit die tijd stammen en de geschiedenis wordt uitgelegd. Wij vinden dit altijd interessant waar we ook zijn, omdat je dit soort dingen niet in onze geschiedenisboekjes tegenkwam. Je merkt ook dat de VOC destijds goedschiks dan wel kwaadschiks een ongelofelijke invloed heeft gehad op de wereldeconomie en geschiedenis. 
Port Louis zelf is een mix van oude koloniale gebouwen en moderne hoogbouw. Het verkeer is een gekkenhuis: scooters, auto's, bussen en voetgangers, even oversteken is er niet meer bij. Daarbij wordt er volop gerenoveerd, zowel in het Waterfront als elders in de stad. Het toerisme is hier een van de belangrijkste bronnen van inkomsten, maar de toeristen zitten veelal in de resorts aan de kust. Het eiland zelf heeft eerlijk gezegd niet zo heel veel te bieden.


Het kleurrijke Caudan Waterfront


De binnenstad van Port Louis.


Banyan bomen met hun luchtwortels in de Kompanie tuinen.

                          

Het lijkt erop dat de zondagen onze wandeldagen zijn. Mauritius heeft enkele bergen (Pitons), om te "beklimmen". Het vinden van de juiste route verloopt niet helemaal vlekkenloos. We vragen diverse keren de weg en het antwoord is steeds "Qui", maar uiteindelijk via een soort geitenpad vinden we dan toch het officiele pad. Het einddoel de top "La Pouce" wordt niet gehaald, want na 4 uur klimmen, klauteren en glijen omdat het geregend heeft vinden we het wel mooi en pakken we de bus terug naar Port Louis. Achteraf blijkt dat het makkelijker kan door de bus naar St. Pierre te nemen en dan via La Pouce naar Port Louis terug loopt. Stond in het boekje hoor, maar we zijn altijd wel een beetje eigenwijs of lezen de dingen achteraf......
De andere wandeling de week erop is beter aangegeven en zien we de haven en de stad vanaf Signal Mountain. De rit was ook via een asfaltweg naar boven, maar met een prachtig uitzicht.


Zoutwinning in Grande RiviĆØre Noir

Met een huurauto rijden we in 2 dagen het eiland rond. Letterlijk en figuurlijk schakelen, met de auto maar ook wennen aan de drukte en rijgedrag. Port Louis gaat via buitenwijken over in Curepipe, wat in het midden van het eiland ligt. Hier bezoeken we de ambassade van Madagascar. We doen wat voorwerk en vragen hier alvast ons visum aan voor Madagascar. Na 3 dagen kunnen we ons paspoort inclusief visum voor 3 maanden ophalen. Het verhaal gaat dat de lokale autoriteiten daar niet vies zijn van corruptie en daar hebben we gewoon een hekel aan. De voertaal is daar ook echt alleen Frans en dat is niet onze sterke kant.
De hele kust van Mauritius is volgebouwd met resorts afgewisseld met huizen, behalve in het zuiden en oosten, daar vind je nog veel armoede en krotten van huizen. Het binnnenland is mooi met groene heuvels en veel, heel veel suikerriet. 80% van de landbouw bestaat uit dit gewas. 


We lunchen bij Le Chamarel gelegen in de heuvels met een prachtig uitzicht naar zee. Het is onze trouwdag (31 jaar šŸ‘) en zoals mijn zus in toepasselijke woorden schreef:"In voor-en tegenwind"
 

Le Chamarel heeft naast een rumstokerij ook de attractie "Terres des Sept Couleurs". Het 1 hectare heuvelachtige terrein is roestbruin. Afhankelijk van de tijd van de dag kan de kleur variƫren van geel, oranje, blauw of paars. We vinden de naam mooier dan wat we zien.
We overnachten in een klein hotel bij Le Morne. De volgende morgen doen we de rest van het eiland.



                             

De "Le Morne Brabant" berg heeft een trieste geschiedenis. Ten tijde van de Franse bezetting zochten gevluchte slaven hun heil op deze heuvel. Nadat de Engelsen het bewind overnamen en de slavernij was afgeschaft, gingen Engelse soldaten de heuvel op om met het goede nieuws te vertellen. Onwetend van dit nieuws storten de slaven zich van de berg uit angst weer gevangen genomen te worden. Tegenwoordig is het een onderdeel van de zg. Slavenroute en onder aan de berg vind je het monument en beelden. 


De strandweg naar Souillac in het zuiden van Mauritius.


Vieux Grand Port, het Frederik Hendrik kasteel, of wat er nog van over is.


De Dodo, de Nederlanders noemden hem ook wel de "Walgh Voghel". Medium rare gebakken maakte dat hij nog enigszins te pruimen was. Nu was de mens niet de enige bedreiging van de Dodo in deze periode. Het niet kunnen vliegen, het leggen van maar 1 ei per jaar en andere natuurlijke vijanden hielpen daar een handje aan mee en verdwenen ze voorgoed van het eiland.

De Nederlanders waren de eerste bewoners van Mauritius en besloten het eiland te vernoemen naar Prins Maurits van Nassau. We stoppen nog even bij de landingsplaats, waar ze in 1598 aan kwamen. Lang hielden ze het overigens niet uit op Maritius. Geteisterd door tropische stormen, ziektes en piraten gaven ze de pijp aan Maarten en vertrokken. De Fransen namen het over en bouwden verder op de restanten van het fort Frederik Hendrik. Het in 1998 door Prins Maurits en Marilene onthulde monument bij de landingsplaats, staat er inmiddels vervallen bij. Gelukkig ziet het in Vieux Grand Port gelegen museum er beter uit. 


Terug in de marina horen we van de boot Prins Diamond dat ze in hun laatste nacht op zee de 8 koppige bemanning van een visserboot hebben gered. Brian, de schipper, had via de marifoon een Mayday gehoord, maar niemand, zelfs de kustwacht, reageerden. Het watermakende schip bleek op10 Nm afstand van hen te zijn. Knap staaltje zeemansschap!


Het is relaxed voetbal kijken nu Nederland niet meedoet. Bij hotel Le Suffren zien we de Belgen winnen van BraziliĆ«. Doe ons maar een glas Caipirinha. We zijn voor de Belgen dit toernooi, maar helaas redden ze het later niet in de wedstrijd tegen de Bleus. Deze wedstrijd zien we in Grand Baie bij de Beach House, samen met Lionel en Nathalie van de Franse boot Rokalo. De finale volgen we bij de jachtclub, waar de Franse gemeenschap uit hun dak gaan met de in onze ogen "onterechte" overwinning. 


Een Giant Water Lily in het Sir Seewoosagur Ramgoolam botanische tuin in Pamplemousses

Er zijn maar 2 plekken waar je kunt liggen met de boot, Caudan Marina of voor anker in het noordwest gelegen Grand Baie. Hier brengen we de andere helft van onze tijd door. Het is een prima ankerplek en we worden tijdelijke lid van de jachtclub. Er is een pontoon waar je de bijboot goed kunt achterlaten. De club zelf is alleen in het weekend actief en we zien er de finale tussen Frankrijk en KroatiĆ«. 
Grand Baie wordt ook wel de Cote d'Azur van Mauritius genoemd. Het is er toeristisch en overal word je aangesproken voor een taxi, dagtrip of eetgelegenheid. 
We kunnen merken dat we dichter bij Zuid Afrika komen. Op het eiland herkennen we de nodige ZA bedrijven. Restaurantketens, supermarkt Shoprite met veel ZA produkten en Engen benzinestation. 
Qua gezelligheid moeten we het van elkaar hebben...... De weinige boten om ons heen zijn Amerikanen, waar het contact met een "Hi and Bye" blijft. Sinds Aziƫ hebben we geen Nederlandse boot meer gezien. Er zijn een paar Franse en een Duitse boot, waar we contact mee hebben, maar die zijn een etappe voor ons, waardoor zij vaak vertrekken als wij aankomen. We merken dat we dit contact wel missen. Waar we in de Pacific of tijdens een rally regelmatig met boten optrokken, een borrel dronken of iets op een strandje organiseerde ontbreekt dat hier.
We hebben inmiddels Mauritius wel gezien en het wachten is op wat minder wind om de oversteek naar La Reunion te maken.

maandag 2 juli 2018

Mauritius, Port Louis

27 juni 2018

Het is 350 Nm vanaf Rodriques naar Port Louis, een 2,5 dag varen. Helaas kun je niet een dag van te voren uitklaren, om dan met het krieken van de dag te vertrekken wat je iets meer tijd geeft. Nee, vanaf 09.00 uur, maar wat al snel 10.00 uur is,  zijn de mensen van Immigratie en Customs bereid om je uit te klaren. Dit betekent voor veel zeilers dat ze 3 nachten op zee moeten zijn of harder dan 7 knopen varen. Nu is dat laatste voor ons geen probleem mits de wind zich aan het weerbericht houdt. Daar zou het nu niet aan liggen met voorspellingen van 20-25 uit het zuidoosten. Zodoende is het na elven voordat we vanaf de kade kunnen losgooien. Met ons vertrekken ook Prins Diamond (Canadezen) en Brick House (USA). Al gauw halen we de beide boten in en maken we goede voortgang. 

Na een prachtige nacht met een bijna volle maan gaan we de 2de dag in. De wind krimpt naar het oosten en vermindert in sterkte. Onze koers naar Mauritius is 270 graden en hierdoor komt de wind pal van achter. Ook onze snelheid zakt terug naar 4,5-5,5 knopen, waardoor de ETA opeens verandert van 10.00 's morgens naar ergens in een volgende nacht. Ja, dat is nu net waar we niet op zitten te wachten. Zeilen worden gewisseld en we besluiten te gaan afkruisen om zo te proberen de zeilen vol te houden en daardoor snelheid. Er staat een vervelende deining wat het er niet makkelijker op maakt. Zo als altijd zijn we dan niet op ons best en erg gefrusteerd. Dan toch aan het eind van de middag na een bui ruimt de wind en neemt toe in sterkte en gaan we weer richting ons waypoint. De avond en nacht hebben we vol zeil op en maken snelheden van gemiddeld 9 knopen. 


Flat Island, ten noorden van Mauritus.

De noordkust van Mauritius is vlak, waardoor we continue wind houden. We zien de bebouwde kust en de stranden aan de westkant van het eiland, waar ook halverwege Port Louis ligt.
Port Control wordt weer opgeroepen voor toestemming om binnen te varen. Ondanks dat Mauritius en Rodriques "hetzelfde" land zijn moeten we ook hier in klaren. Volgens verslagen schijnt de kade waar afgemeerd moet worden een verschrikking te zijn, maar dit valt mee. Wel blijft het een feit dat er geen klampen of ringen zijn, waar je de lijnen aan vast kunt maken. Er is een reling om te voorkomen dat de mensen die op de terrassen zitten niet in het water kunnen vallen. Kortom, het is absoluut niet zeilboot vriendelijk. Aan de toch al korte kade ligt precies in het midden een Franse zeiler met zijn gebakkie. We kunnen de boot er net voor prikken. Ik spreek de goede man er later op aan, want na ons komen er nog meer boten die een plekje moeten hebben. Ach, hij haalt zijn schouders op en daar blijft het bij.


De parkeerplaats voor Customs en Immigratie "Vastmaken aan het hek svp"

Aan de overkant van de kade ligt Marina Caudan, waar we een plek hebben gereserveerd. We worden prima geholpen door Parvez, de havenmeester. Zo we liggen weer!
De omgeving komt ons bekend voor, de gebouwen hebben wel iets weg van V&A Waterfront in Kaapstad en ook de heuvels met de begroeiing er achter. Later blijkt ook dat de architecten hier het concept hebben overgenomen.
Aankomen is altijd fijn, maar waar ik het meest van kan genieten is een volle nacht slapen op een boot die stil ligt. Heerlijk!!!!


Vanaf Signal Mountain is de aanloop vanaf zee naar Port Louis goed te zien.

zaterdag 23 juni 2018

Rodriques


Port Mathurin.

Rodriques is een kleine groene pukkel van 8 bij 18 kilometer in de Indische Oceaan. Het omliggende rif is groter dan het eiland zelf. De zeilboten liggen allemaal voor anker in het met rif omgeven basin of aan de kade van Port Mathurin. EĆ©ns in de 10 dagen komt het 100 meter lange vrachtschip Anna met weer nieuwe voorraad voor het eiland. Dan is het even gedaan met de rust en alle boten moeten naar buiten. Zodra het schip is afgemeerd kan het anker weer in de binnenkom vallen. 
Op het eiland wonen zo'n 40.000 mensen, waarvan de helft voor mijn gevoel kinderen zijn. Het plaatsje Port Mathurin is waar alles gebeurd. Het kleine stadje heeft wel wat. Het is een wirwar van straatjes met simpele boutiques, snacks en winkels (van Sinkel). Hier geen 24 uurs economie, alles gaat om 16.00 uur dicht, zaterdag 12.00 uur en de zondag is nog echt een ouderwetse. Geen kip op straat en alles is dicht. Behalve de bakker, die naast we hem al van verre ruiken (heerlijk) zeven dagen per week is geopend. 


Hoe krijg ik Niels vroeg uit bed? Voor stokbrood van de bakker.....


De eerste paar dagen liggen we aan de kade en krijgt de boot de nodige aandacht, de was wordt bij Ginny gedropt en we maken kennis met Harry. Hij is een medewerker van MPA (Mauritius Port Authorisation) en nodigt ons uit voor de lunch. Net zoals in Tahiti vind je hier ook een soort van roulotte, kleine stalletjes met lokaal eten. Bij het volgens Harry lekkerste eettentje gaan we zitten. De dis is gekookte rijst gemengd met mais en daarbij vissalade, kip, papaya salade en natuurlijk ontbreekt "ourite' niet, dit is inktvis en de lokale lekkernij. 


Op het bord bij het havenkantoor wordt vermeld dat de "Anna" de volgende dag om 07.00 uur wordt verwacht. Alle zeilboten moeten die ochtend voor 06.00 uur van de kade en ankerplaats zijn om ruimte te geven aan deze boot. Het probleem met de ankerlier is nog steeds niet verholpen en waar de andere boten tijdelijk voor anker gaan in de buitenkom, blijven wij heen en weer varen. Gelukkig ligt de Anna snel aan de kade en gaan we terug naar de binnenkom. Het anker valt in het gedeelte van de kom waar we kunnen blijven liggen, ook als de Anna weer vertrekt. Dit scheelt in ieder geval Ć©Ć©n keer extra opgaan. In de periode dat we aan de kade lagen heeft Niels geprobeerd de motor van de ankerlier los te krijgen. Deze is onderdeks bevestigd in de ankerbak. Anderhalve dag is hij bezig in een onmogelijke houding om het ding, wat net met 4 bouten vast zit, los te krijgen. Uiteindelijk krijgt hij er spelling in, maar daarbij houdt het op. Via YouTube filmpjes probeert Niels de oplossing te vinden en ook Lewmar wordt aangeschreven. Het antwoord luidt: goed gehandeld, de motor zou zo los moeten komen.......
De Anna blijf 3 dagen aan de kade liggen en in die periode staat er een hoop wind. Met argus ogen houden we het anker in de gaten, maar we liggen als een huis. Na vertrek van de Anna gaan we terug naar de kade, zodat Niels er aan kan werken, maar eerst moet het anker op, wat al hortend en stotend naar boven komt tot het laatste gedeelte en mag de schipper er zelf aan staan. Tot op heden is het probleem nog niet verholpen.....



Het is heerlijk om in de westerse wereld te zijn. Vrouwen mogen weer vrouwen zijn. De burka en hoofddoek zijn hier niet te vinden. Weer vlotte kleding en korte jurkjes van lycra, strak op de veelal dikke Creoolse billen. De mensen zijn erg donker met kroeshaar, meer Afrikaans. Officeel is Engels de voertaal, maar er wordt vooral Creools-Frans gesproken.
De zaterdagmarkt wordt gehouden in een overdekte hal, volop groente en fruit. Buiten vind je de stalletjes met lokale producten, zoals honing, allerlei soorten piments en de souveniers van gevlochten riet.



Van een zeiler, die we Chagos hadden ontmoet, hadden we geld meegekregen voor een school met speciaal onderwijs in Port Mathurin. Hij was hier vorig jaar en wetende dat wij hier naar toe gingen vroeg hij of wij het konden afgeven. We bezoeken de school met de 55 leerlingen, hun handicaps variĆ«ren van blind zijn, doof of autisme. In de bijbehorende werkplaats wordt de buitenkant van de kokosnoot bewerkt. Ze maken hier sieraden, potjes en schalen van en dit wordt verkocht. De organisatie ligt bij Engelse en Duitse vrijwilligers, allemaal erg bevlogen, wat je ook wel moet zijn in deze sector. 


We pakken de lokale bus en wandelen langs de oostkust. 


Met de scooter rijden we via de smalle weggetjes over het eiland, we bekimmen de hoogste top "Mont Limon" en bezoeken het Francois Leguat schildpadden reservaat. Ooit waren hier op dit eiland duizenden schildpadden, maar in een tijd van zeevaarders, was de schildpad een welkome aanvulling aan boord en verdween in de kombuis. Sinds het park in 2008 is geopend leven er inmiddels meer dan 2000 vreemdzaam in dit park, met name de Aldabrachelys Giantea. De op dit park gelegen grot Grande Caveren wordt bezocht. 
Waar Mauritius de Dodo had, een soort van groot uitgevallen gans, heeft hier op Rodriques ooit de Solitaire geleefd. Ook voor deze vogel was hetzelfde lot bezegeld en belandde ook in de pan.



Dan denk je: Goh, die gasten doen ook alleen maar leuke dingen. Ja, totdat we de generator op een morgen willen aan doen. Een halve minuut werkt hij en komt dan met een foutmelding (leuk al die electronica). De waterpomp gaat eraf om de impeller (rubber schoepen wieltje) te controleren. Niets aan te zien, toch maar vervangen. Alles weer gemonteerd, generator starten, zelfde melding. Dan nog een stap verder: warmtewisselaar eruit en ja daar vindt Niels deeltjes van vorige impellers. Dan hoop je dat dit de amokmaker was. Alles schoongemaakt en weer terugplaatsen. Generator aan, doet het even, maar dan een lekkage. Grrrrr. Blijkt de "raw waterpump sensor" een scheurtje te hebben. Deze eruit en een laag epoxy erop, opnieuw koelvloeistof door het hele systeem. Kortom, weer alles teruggeplaats, geen lekkages en dan lijkt het te werken.


We hebben prachtig winterweer met temperaturen van 20-25 graden overdag en 's avonds koelt het af, waardoor we weer heerlijk kunnen slapen.
Inmiddels is Harry aan boord geweest voor de beloofde appeltaart met slagroom en maken we alweer plannen voor de oversteek naar Mauritius.

maandag 11 juni 2018

Op pad naar Rodriques

Maandag 4 juni 2018

Anderhalve week houdt het weer ons bezig. Niet het weer op de ankerplaats van Ile Fouquet, maar Rodriques, de bestemming waar we heen willen. Niels haalt allerlei weerberichten op met de daarbij behorende winden en stromingen. Met gemengde gevoelens wordt alles bekeken. De verhalen van zeilers die ons voor gingen en veel wind en brekende hoge golven over zich heen kregen maken de beslissing niet makkelijk. Met in het achterhoofd dat a.s. vrijdag onze ankervergunning in Chagos vervalt zet meer druk op de ketel. De meeste boten gaan vanuit hier direct naar Madagascar, een "makkelijkere" route. Dan lijkt het er toch op dat er een gunstig moment in de atmosfeer komt om te vertrekken. Volgens de verwachting krijgen we halverwege wat meer wind, maar dit moet te behappen zijn. 
Rodriques ligt zo'n 1050 NM zuidzuidwest van Chagos, dus met de heersende zuidoostelijke wind prima te doen. Ware het niet dat net onder de Salomon Atoll de ondiepe Chagos banks ligt, zo'n 180 kilometer in diameter. Je moet dus de keuze maken, linksom of rechtsom. Rechtsom betekent de eerste 60 Nm tegen wind en stroming in motoren, maar je hebt dan wel het voordeel dat de hoek naar Rodriques beter bezeild is. Linksom kun je direct zeilen en je hebt het comfort dat je in de schaduw van de Banks zeilt, dus minder deining, maar je komt 10 Ć  20 graden meer westerlijk uit.
Maandagmorgen gaat het anker op, welliswaar met de nodige tikken van de hamer, maar hij werkt. Over de ankerplaats klinken toeters, de laatste groeten via de marifoon en zo verlaten we de ankerplaats. Weer gedag moeten zeggen, het valt niet mee en de tranen lopen langs mijn wangen.
Het is een prachtige dag en de route gaat via de westkant van Salomons Island en varen we met een zuidoostelijke wind in de beschutting van de Chagos Banks. Hopelijk zijn we niet te opportunist, want als de wind teveel naar het zuiden draait moeten we er voor "bloeden" en zullen we langer aan de wind moeten zeilen.
We hebben die avond om 18.00 het eerste radiopraatje via de SSB met Leslie van de Paseafique. We zijn de enige boot onderweg..... De rest van de boten liggen heerlijk voor anker.

Dinsdag 5 juni.

De eerste 24 uur zitten er op. Weer gewend, na een maand voor anker te hebben gelegen, aan de snelheid, helling en geluiden op een zeilend schip. Tot zover is Neptunes ons vriendelijk gezind. Na het passeren van de Chagos Banks is de wind is gekrompen, waardoor we zuidelijker kunnen varen dan verwacht. 
Cootje, de Code O, staat op en geeft ons snelheid. Aan het begin van de avond is de windverwachting 21 knopen en zullen we verder zeilen met de genua. Tijdens de nacht hebben we het licht van een wanende maan, wat altijd een verschil maakt. Het lijkt dan allemaal veel vriendelijker.

                     

Overdag slaap inhalen, want ondanks oordoppen wil het slapen 's nachts niet altijd lukken.


Woensdag 6 juni.

De wind is toegenomen naar 20 knopen, maar met we kunnen nog steeds een koers van 190 graden varen.. Halverwege de dag kan de koers naar 211 graden worden verlegd. 
De boot is inmiddels behoorlijk zout aan de buitenkant door het overkomende water. Binnen is alles kurkdroog, alle luiken sluiten goed af. Op voorhand had ik diverse maaltijden gekookt, dus is het een kwestie van iets uit de vriezer halen en oppiepen. Heerlijk relaxed opwarmen aangezien we behoorlijk onder helling leven. 

Donderdag 7 juni.

We koersen met 213 graden direct op Rodriques af. De nacht bracht ons de nodige squalls, waar we meer wind over ons heen kregen, maar geen regen.  
Tot op heden overdag mooi weer. Ook hebben we regelmatig de grote scheepvaart als tegenligger, allemaal keurig met AIS. Opeens in de middag zien we opeens een groot vrachtschip, maar we hebben geen AIS contact. Volgens de radar is de afstand zo"n 7 Nm. Als we hem oproepen, blijkt dat ze onderhoud aan het plegen zijn, waardoor er geen AIS is. Hij bedankt ons voor het opletten....
Via het radionet van 18.00 horen we dat Grasshopper en Muck de ankerplek van Chagos hebben verlaten bestemming Madagascar.

Vrijdag 8 juni.

We hebben 2 dagen van 200 Nm kunnen zeilen, dus dat schiet lekker op. De wind in de avond is minder dan verwacht, maar om te slapen is het wel lekker rustig. Gelukkig trekt de wind overdag aan, waardoor we meer zeil kunnen voeren. Zo is er weer een dag voorbij.



Zaterdag 9 juni.

Na een slome nacht, waar de verwachte wind is weggebleven krijgen we in de vroege morgen de eerste buien. Het is misschien 5 minuten maar in zo'n bui pijpt de wind op tot 30 knopen en dan is het ook weer over. Gelukkig trekt de bewolking weg en hebben we een zonnige dag met wind uit de goede hoek en de juiste sterkte. Cootje gaat op en zo kunnen we weer de nodige mijlen goed maken. Eigenlijk word je er gestoord van: het gereken en het spel om een aankomsttijd te berekenen. Gaan we te snel, dan komen we in de nacht aan, iets wat we niet willen. Maar menig keer minder je zeil en krijg je de kous op de kop en moet je nog haasten om voor de donker binnen te zijn. 
Vandaag lijkt alles in ons voordeel te werken en ETA zondagmorgen rond 09.00 uur

Zondag 10 juni.

De wind blijft een issue, in de vroege nacht lijkt het erop dat hij helemaal gaat inzakken. Het zal toch niet dat we de laatste 30 Nm moeten motoren! Gelukkig na een bui blijft de wind doorstaan en gaat het zeilend verder. Vijf mijl voor de kust roepen we de kustwacht aan voor permissie om Port Mathurin binnen te mogen komen. De gele vlag wordt gehesen en via het betonde kanaal komen we in de binnenkom. Op de ankerplaats is het een drukte van belang, maar wij kunnen direct aan de kade waar alle formaliteiten die morgen worden afgehandeld. Bij het late ontbijt gaat de eerste stokbrood naar binnen! Welkom in Rodriques.


We hebben 1079 Nm afgelegd in precies 6 dagen. Op 7 motoruren alles kunnen zeilen. Maximale snelheid: 12,3 kt. Gemiddelde snelheid: 7,4 kt. Slaap uren: te weinig.....

Bewoners van Chagos


Dit is de Red Footed Booby als piepkuiken.

                            

De tweede fase, de Booby als puber

                            

Uiteindelijk is dit het eind resultaat: de volwassen Red Footed Booby. In Galapagos hebben we de blauw voet variant gezien.


Ze zien er als tortelduifjes uit deze Fairy Terns.

                            

Noddy's, familie van de Terns. Ze gebruiken de boegspriet als praathuis en schijten ondertussen de boel onder. Ach, wij zijn tenslotte gast op hun eiland en wateren. We maken het wel schoon.


Sjefke, een echte tamme bruine Tern. Prachtig om te constateren dat ze ons niet als bedreiging zien.

                             

De kokosnootkrab, schijnt een delicatesse te zijn, maar gelukkig hier een verboden vrucht. Natuurlijk zijn er altijd weer mensen die ze vangen en opeten, helaas.


In elke lege schelp vind je wel een heremiet kreeft. Fantastisch om te zien hoe ze zich kunnen opvouwen als je op hun huisje tikt.


Tijdens het snorkelen komen we naast de tropische vissen en rifhaaien regelmatig schildpadden tegen. Op de ankerplaats zien we regelmatig Manta Ray's. Op een gegeven moment zwemmen we samen met 4 van deze zwevende tapijten van zo'n 3 meter doorsnee. Ze zijn totaal niet bang en spelen gewoon met ons. Helaas geen fototoestel bij ons, maar een fantastische herinnering.
Dolfijnen komen ook regelmatig langs en rondom de boot is het een drukte van belang met baracuda's en tonijn.


De hele omgeving van de Chagos archipel wordt in de gaten gehouden door de BIOT. Met een kleine patrouilleboot wordt elk jacht gecheckt op hun ankervergunning. Het zijn vriendelijke bezoeken en je krijgt een hoop informatie. Er is een onderzoek gaande of de uitwerpselen van vogels een positieve invloed hebben op het koraal. Vandaar dat ze proberen de ratten te bestrijden, zodat er meer vogels op het eilanden zijn en dus ook meer poep. 
De zeilboten zijn maar een klein onderdeel van hun verantwoording. Speerpunt is de illegale visserij,  veelal vissers boten uit Sri Lanka.  







Chagos archipel

Mei-juni 2018

Twee dagen na vertrek vanuit Gan komen we 's morgens aan bij de ingang van Salomons Island. Een enorme bui houdt ons een halfuur tegen om de pas door te varen. Ook in deze wateren weer koraalhoofden, waar je niet op wilt zitten. Op een gegeven moment klaart het dan toch op en gaan we door de ondiepe pas richting de ankerplaats van Ile Fouquet, waar alle andere boten liggen. Niels maakt ondertussen het anker klaar, maar deze hapert weer. Het is dus zaak om het ankeren in Ć©Ć©n keer goed te doen. Op de beste plek, ondiep en zandgrond, liggen al de nodige boten, alternatief is 20 meter met koraal. Geen optie met de huidige staat van de ankerlier. We prikken de boot tussen de anderen in het ondiepe gedeelte. Het anker valt in 5 meter zandgrond, maar daarna loopt het direct af naar 16 meter. Het anker houdt goed, maar we liggen vrij dicht bij Tehani Li. We leggen de situatie uit aan de nog voor ons onbekende mensen. Gelukkig doen ze niet moeilijk en kunnen we blijven liggen. Er liggen 14 boten, waarvan we er 2 kennen, hoezo een vreemde eend in de bijt. Ik moet even het gespannen gevoel loslaten, want helemaal gerust over de ankerplek ben ik niet. We liggen n.l. in een opening en de stroming is behoorlijk, waardoor we van links naar rechts zwaaien. Aangezien we laatste zijn, moeten wij altijd weg als we te dicht bij andere boten komen. Met een haperende ankerlier niet prettig, want het kan ook 's nachts gebeuren. Maar niet zeiken, we zijn er. 


Chagos Archipel is een groep van 7 atollen, die tezamen meer dan 60 eilanden vormen in het midden van de Indische Oceaan. De archipel valt sinds 1965 onder British Indian Ocean Territory (BIOT). Het grootste eiland is Diego Garcia. Hier is een Amerikaanse leger basis en een deel wordt bezet door Britse militairen en burgers die over Chagos waken. Dit is verboden terrein voor ons. Er zijn strikte regels waar we ons moeten houden om in Chagos te mogen zijn. Er mag alleen geankerd worden in de Salomon en Peros Banhos Atolls. Scuba duiken en speervissen is verboden. Vissen met een hengel voor eigen gebruik is toegestaan en vuilnis mag niet worden verbrand en moet worden meegenomen.
Tussen 1967 en 1971 is de hele bevolking gedwongen te verhuizen naar Mauritius en alleen Diego Garcia is nu nog bewoond. 
We hebben op voorhand permissie aangevraagd voor een ankervergunning van 28 dagen. In de periode worden we 2 keer gecontroleerd door militairen en de BIOT mensen of we wel een vergunning hebben.


Voor anker bij Ile Fouquet


Controle door de Engelse militairen, die op Diego Garcia gelegerd zijn. Voor Niels is het precies 40 jaar geleden dat hij met de marine de basis van Diego Garcia bezocht heeft toen hij op de terugweg was vanuit Australie. Tijd vliegt..... (Ofwel we worden wel al oud......)
Dat het er strikt aan toe gaat blijkt wel als Ć©Ć©n van de jachten naast ons een verkeerde datum op hun permit hebben. Geen coulance en ze moeten binnen 24 uur vertrekken uit Chagos. Ze hadden zich vergist in de maand...... Als het waar is is het wel sneu.


Het strand van Ile Takamaka
              
Het zijn relaxte dagen, waarin we snorkelen, eilandjes bezoeken en met laagwater erop rondlopen. Er worden verjaardagen gevierd en er zijn sundowners op het strand. Met de hele groep gaan we naar Ile Boddam, waar in het verleden een kleine communie was. Het is een internationale mix van jachten en zijn de enige Nederlanders, maar het klikt allemaal. 
Doordat elke boot op een ander tijdstip is binnengekomen en je maximaal 28 dagen mag blijven is het weer voor de volgende passage het gesprek van de dag. Er zijn inmiddels 5 boten vertrokken naar Rodriques en ze hebben erg hoge golven, veel water over dek en harde wind. Dit maakt iedereen direct nerveus en bestemmingen worden gewijzigd. Ook wij denken na om evt. direct naar Madagaskar te gaan aangezien dit meer met de heersende wind mee is, maar met nog minstens een week tegaan in Chagos, proberen we ons niet gek te laten maken. Eerst hier genieten. Wel houden we het weer natuurlijk in de gaten. De Indische Oceaan heeft een behoorlijke reputatie als het gaat om hoge golven met een korte periode en harde wind uit het zuidoosten.



Ile Fouquet, een strand vol Noddy's.


Ile Boddam, waar men in vroeger jaren de kokosnoten tot copra verwerkten. Je vindt er nu alleen de restanten van een kleine nederzetting.
 
                            

De restanten van de kerk.


De door zeilers gemaakte jachtclub, we hebben er een gezamelijke potluck lunch. We laten een booschap in het logboek achter.


De zeilboot Kiwi Dream heeft net voor aankomst een tonijn van 60 kg !! aan de haak. Iedereen krijgt een paar kilo. Heerlijk!


Op 28 mei is het volle maan en we nemen het initiatief voor een Full Moon party. Er wordt hout gesprokkeld voor een bon fire. We maken 3 liter pinĆ£ colada als welkomstdrankje en elke boot neemt een gerecht mee. Muziek erbij en we zitten tot laat bij het vuur, inmiddels schijnt de maan in volle glorie.


Ook de boot wordt grondig nagekeken. Niels wordt weer de mast ingehesen en controleert de verstaging. Alle gewicht gaat naar de bakboordkant aangezien we over stuurboordkant zullen zeilen. Ook de romp en de schroef worden schoongemaakt. We gaan het hele scenario na mocht er een brekende golf in de kuip belanden. Niels plakt voor de zekerheid nog een rubber strip op de kajuit ingang deur....en de roosters gaan uit de afwatering opening zodat het water sneller wegloopt. Na dit alles denken we klaar te zijn voor vertrek. Nu alleen nog het juiste weer en moment van vertrek afwachten.