woensdag 9 mei 2018

De goden verzoeken.....

9 mei 2018

Het blijkt maar weer dat je nooit te vroeg moet zeggen dat de klussenlijst niet veel om het lijf heeft!

Vanmorgen vroeg klaar om te vertrekken, alleen geen beweging te krijgen in de ankerlier. Dit apparaat haalt normaal zonder problemen het anker met bijbehorende ketting omhoog. Nu helemaal niets, noppes nadda. Klein detail, het anker ligt op 35 meter diepte.....
Wat kan het probleem zijn: te weinig juice in de accu's, motor van de lier kapot?! Eerst maar de generator gestart om de accu's vol te krijgen. Niets van dit alles helpt. We sms-en Massoodh of hij een electrici√ęn kan regelen. Hij komt terug met de melding dat er iemand aan het eind van de middag beschikbaar is. Of deze persoon verstand van boten heeft is onbekend.

Niels gaat voorlopig zelf aan de slag. Gebruiksaanwijzingen van de contactor en ankerlier worden opgezocht. Hij meet van alles door en maakt allerlei contacten schoon. Halverwege de dag krijgt hij het voor elkaar om hem aan de praat te krijgen. Maar de ankerlier blijft stroef lopen en lijkt een beetje uit het lood te staan. Waarschijnlijk een keer te zwaar belast tijdens het testen van het anker of met het anker opgaan. We zetten er met een lijn kracht op en Niels vijlt wat van de basis van de lier. Zodoende lukt het de schipper om alles werkend te krijgen. ūüĎćūüėÄ. 

Inmiddels is het te laat om nog te vertrekken, dus morgen een nieuwe poging!

dinsdag 8 mei 2018

Bye bye Malediven

9 mei 2018

Het slechtere weer bepaalt dat we Hadhdunmathee Atoll laten voor wat het is. De ankerplekken in deze atoll liggen erg open, dus geen optie. De eerst volgende ankerplek ligt 60 Nm verderop bij Kolamaafushi, dus wordt dit de eerste overnachter sinds lange tijd. Van de beloofde westenwind geen sprake, maar we worden bedeeld met een zuidelijke wind, de richting waar we heen moeten. Het worden 18 lange motoruren, met daarbij een behoorlijke noordoostelijke stroming tegen, dus een echte lekkere tocht was het niet. De volle maan maakte het een beetje goed.


Ook 's avonds blijft het warm, dus ontsnappen we en hebben sundowners op het voordek.

In deze grote atoll ligt halverwege de plaats Thinadhoo met een beschutte ankerplaats. Overdag is er plaats langs de kade en kunnen we diesel tanken. Aan het einde van de middag verlaten we Thinadhoo voor een overnachter richting Addoo Atoll. Hier ligt Gan, onze laatste bestemming in de Malediven. We ervaren weer een behoorlijke tegenstroom, maar gelukkig kunnen we nu de 80 Nm zeilen. Voor de zeilers onder ons: we hebben een westenwind, dus zou een koers van 180 graden geen probleem moeten zijn. Maar we hebben een drift van 40 graden, die ons naar het oosten weg zet en moeten hierdoor hoog aan de wind varen. Tijdens deze nacht wordt de evenaar weer overgestoken en varen we weer op het zuidelijjk halfrond.


Gelukkig valt de klussenlijst mee. De watertoevoer naar de generator was niet geweldig, na de nodige dingen te hebben nagekeken, bleek er een tandenborstel in de leiding te zitten. Hoe krijgen we het voor elkaar. 
Waar we wel mee lopen te tobben is de pas aangeschafte Iridium Go. Email en berichten versturen gaat geweldig, maar op één of andere manier zendt hij onze posities door, die niet gelezen kunnen worden, waardoor onze tracker niet werkt. De nodige emails gaan over en weer, maar tot op heden is er nog geen oplossing.

                                 

Addoo Atoll is relatief klein, maar de westelijke eilanden Gan, Feydhoo, Maradhoo en Hithadhoo zijn door lage bruggen aan elkaar verbonden, waardoor er een 14 km lange geasfalteerde weg is ontstaan. 
We duiken onder de boot om de groene aangroei van romp te krijgen en doen wat andere kleine klussen. Ook weer boodschappen, want stel je voor dat je geen chips, koek, chocolade en snoep meer hebt. We slaan zoveel als mogelijk verse groente en fruit in, wat niet meevalt aangezien iedere winkel op dezelfde tijd hun verse spullen binnenkrijgen. De volgende bestemming Chagos is onbewoond en we zullen hier een kleine maand blijven. Tel daarbij op de passage er naar toe en de passage naar Rodriques. Dat we het nooit zullen redden om dit te overbruggen is een feit, dus ook blikgroente worden er gekocht. Gelukkig werkt de vriezer, dus die stouwen we vol met kip en diepvriesgroenten. We zullen niet omkomen van de honger, alleen de lekkere dingen zullen op een gegeven moment op zijn.


Sea House, onze pleisterplaats in Feydhoo. Massoodh, Dana en J.P. van de boot Vanille.

De laatste dag pakken we de bus en karren de 14 km in drie kwartier tijd richting Hithadhoo in de hoop om hier misschien nog van fruit/groente te kunnen scoren. Het weer werkt niet echt mee en helemaal niet als we onze uitklaringspapieren kunnen ophalen. Het is dan al na zessen en het komt met bakken uit de lucht. Als verzopen katten komen we aan de wal, ontmoeten Massoodh bij de Indi√ęr, waar we nog lekker een laatste keer curry eten. Dan is het afscheid nemen en met het bijbootje weer terug naar de UnWind. Alles brengen we nog in gereedheid, zodat we morgenochtend bij het eerste geschal van de moskee kunnen vertrekken.


Ondergelopen hoofdstraat van Feydhoo by night!

donderdag 26 april 2018

Malediven

April 2018

We motoren/zeilen inmiddels een maand in de Malediven. Via het internet hebben we een blog gevonden van de zeilboot Yolo. Deze voer in 2015 ook in de Malediven en heeft nuttige tips en niet onbelangrijk 37 ankerplekken met omschrijving. We zetten ze allemaal in de kaartplotter en maken globaal een route van noord naar zuid door de atollen. We zullen ankeren op de meest uiteenlopende plekken, waarvan sommige met onmogelijke namen. Overal waar we komen is het water schoon en het zwemmen daardoor heerlijk. Waar we kunnen snorkelen we, het koraal is helaas in de meeste gevallen dood, maar er is volop vis, schildpadden en onderweg veel dolfijnen.


In de havenkom van Kulhudhuffushi met op de achtergrond de Mahaa Jaaraafu en Wakanui. Er wordt volop gebadderd door de plaatselijke bevolking.

Op Goede Vrijdag komen we aan in Kulhudhuffushi (fushi staat voor eiland). We proberen via de marifoon de havenmeester op te roepen om uit te vinden of we de havenkom binnen mogen komen. Na diverse pogingen nog steeds geen gehoor en aan de kade zien we een groot baggerschip "Mahaa Jaaraafu" liggen, maar ook zij geven geen gehoor. We besluiten om binnen te varen en voor anker te gaan. Opeens horen we vanaf het dek in het Nederlands: "zevenzeven" roepen (het nummer van het marifoon kanaal). En zo komen we in contact met de Nederlandse Ron, kapitein op dit schip. Later op de dag krijgen we een rondleiding op deze zandzuiger, waar veel apparatuur/machines hetzelfde is als bij ons aan boord alleen alles groter en in meervoud. Het schip is dan ook nog maar 8 maanden oud.
Het is de bedoeling, dat Ron samen met zijn Nederlandse collega's aan boord de lokalen gaan opleiden, maar hij heeft daar een heel hard hoofd in. 
We bezoeken het dorp met zijn zandstraten en veel onafgebouwde huizen met hoog opgetrokken muren. Op de zaterdagmarkt kunnen we het nodige aan groente en fruit inslaan en eten we de meest gore pizza ooit.


In de verte is nog een drijvend waterpaleis te zien!

Zo ankeren we bij onbewoonde eilanden, vinden we een verlaten resort dat sinds 2008 te koop staat voor een slordige $50 miljoen en dan ben je er nog niet. We gaan er aan land en krijgen een rondleiding van de oppasser. Het is doodzonde van deze lokatie met een prachtig buitenrif, waar het snorkelen de moeite waard is. 
We vinden weinig zeilboten op ons pad en in de eerste 2 weken delen we geregeld de ankerplekken met de Wakanui. Aan boord van dit 26 meter zeiljacht zijn Rowan, Nadine en hun kinderen Melia en Harvey. Ook hebben ze een bemanningslid Bo, die met hun in de Malediven mee vaart. We hebben sundowners en potlucks, waarbij beide bemanningen hun best doen met het eten.


Een gezellige borrel met oude bekenden.

We komen in de bewoonde wereld als het anker voor het Reethi Beach Resort in de Baa Atoll valt. Bij toeval ligt daar ook de zeilboot Balikcil, die we nog kennen van de Indonesi√ę Rally. We genieten een paar dagen van dit eiland met sundowners en een dagje strandvakantie als in de "oude" dagen.
De eerste twee weken hebben we prachtig weer met een oostelijke wind, maar dan krijgen we de wisseling van het seizoen, die normaal rond deze maand plaatsvindt. De oostenwind maakt plaats voor een westenwind en de nodige buien met onweer en de daarbij behorende wind. Tja, allemaal wel volgens de weerstatistieken.


Zo hoppen we naar Himmafushi, een eiland dicht bij het hoofdeiland Mal√©. Het dorp heeft een havenkom, waar de nodige vissersboten liggen en het is er een komen en gaan van kleine ferries. In de naastgelegen lagune ankeren we met de UnWind. Ook in dit plaatsje veel halfafgebouwde huizen, aan het eind van eiland vinden we een afgeschermd "bikini strand", waar toeristen kunnen zonnen. De volgende morgen nemen we de dagferry naar Mal√©. Achteraf zijn we erg blij met de keuze om in Uligamu in te klaren. Rondom Mal√© is het een chaotische drukte van belang, de lokale Dhoni's hebben soms 3 ankers uitstaan met ankerlijnen van 75 meter. Het is maar een uurtje varen met deze ferry en we varen langs Hulhumale met daarop het internationale vliegveld. Dan zien we de skyline van Mal√©. Op dit drukbevolkte eiland vind je enorm veel hoogbouw en nog meer scooters. Van de in februari afgeroepen noodtoestand is niets meer te merken. Deze was gelukkig van korte duur, maar hierdoor toch de nodige negatieve reisadviezen. Het is een drukte van belang in de havenkom en direct een enorme groente en fruitmarkt op de kade. We hebben van te voren een lijst gemaakt van wat we willen en moeten doen. Na de nodige scheepswinkels gaan we op zoek naar Cafe'iere voor een heerlijke cappuccino. Op internet had ik een kapsalon gevonden en heel wonderbaarlijk ik kan direct geholpen worden......Of dit nu mijn geluk was, weet ik niet want met een hoop geknip in de lucht en €35 armer staat ik even later weer op straat. Niels heeft er later aan boord nog het nodige werk aan gehad om het recht te breien. De goede kapsters, die ik in vijf jaar tijd cruisen heb getroffen, kan ik op √©√©n hand tellen, gelukkig zitten we veel op zee.


Tussen alle Islamitische zaakjes vinden we "Seagull", een restaurant waar voor de verandering de lunchkaart uit westerse gerechten bestaat. Heerlijk! Om het gezeul met tassen te voorkomen hebben we de boodschappen tot het laatst bewaard. De Fantasy store, Eurostore en STO supermarkt hebben alle drie zo hun eigen producten en kan de voorraad weer goed aangevuld worden. Nog een laatste spurt over de groentemarkt voordat de ferry vertrekt.


Hoezo, slaapverwekkend werk...... Dit is overigens de bestuurder van de ferry!

Na de atol Mal√© gaan we zuidwest naar de Ari Atol. Hier komen we een afspraak na, die we in 2016 gemaakt hadden. We gaan Thomas op "zijn" eiland Thudufushi bezoeken. In de jaren 2002-2005 hadden we een leuk contact met de Zwitserse Thomas en zijn vrouw Denise, toendertijd GM bij een hotel bij Lily Pond in de buurt. Na de nodige werkplekken op de wereld is "Diamonds Thudufushi Beach and Watervillas" nu zijn huidige standplaats. In ons oorspronkelijke plan van 3 jaar rond de wereld zou het er nooit van gekomen zijn, maar nu is het dan toch zover. Van verre zien we de postzegel groter en groter worden. 


Via Ovital, een programma met Google Earth foto's waarop we kunnen navigeren, hebben we het eiland gedownload en zien we precies waar het nauwe kanaal in het rif loopt. Even later valt het anker in de lagune en wordt Thomas per speedboot naar ons gebracht. Een spontaan en gezellig weerzien volgt. Helaas hebben we Denise gemist. Zij was er ruim een week voor ons.


Welkomstdiner met echte champagne aan het water. 

We hebben er 4 heerlijke dagen en we worden verwend met eten en drinken (op resorts wordt gewoon alcohol geschonken) We slapen zelfs een nacht in één van de watervillas. We krijgen inzicht in het reilen en zeilen van een resort gebouwd op een postzegel wat op een uur vliegen van Malé ligt. Alles gebeurd op het eiland: de stroomvoorziening met 3 afzonderlijke generatoren, watermaken en bottelen, wasserette, timmerafdeling, technische afdeling, noem maar op. De 170 personeelsleden wonen ook op het eiland en werken 6 dagen per week. Ook hun vrije dag moeten ze doorbrengen op het eiland. Eénmaal per week wordt het eiland bevoorraad en wordt het vuilnis mee terug genomen naar Malé. Vuilnis is -buiten het stijgen van de zee- één van de grote problemen waar de Malediven mee te kampen heeft. Er is een eiland aangewezen dicht bij Malé, waar alles op een hoop gedumpt wordt. We zien luchtfoto's van dit gebied en de vuilstort brandt 24 uur per dag. Thomas verteld dat hij weliswaar het afval splitst, maar dat het daar allemaal bij elkaar wordt gestort.
We maken een duik bij Panetone, waar normaal manta's zijn te vinden, helaas niets gezien. Gelukkig wel kunnen constateren dat het koraal op 15 meter diepte en lager in een betere conditie is dan op snorkeldiepte. 



Na deze luxe mini vakantie verlaten we Thomas en Thudufushi en gaan verder naar het zuiden van de Ari Atol. Volgens de Lonely Planet is hier de kans om walvishaaien te zien het grootst. We willen deze kans niet laten liggen en gaan voor anker bij het eiland Dhigurah, waar we hopen een trip met een Dhoni te kunnen boeken. Hier ontmoeten we ook de Wakanui weer. Op de wal lopen we tegen een Nederlands/Maledivian guesthouse aan, Bliss genaamd. Het is een leuke plek met 15 kamers en sinds oktober jl. geopend. Hier heerlijk kunnen lunchen en niet onbelangrijk via hen de walvishaai trip kunnen boeken. 


De plankton etende walvishaai is de grootste vis in de oceaan met een lengte tussen 5-10 meter


Met de traditionele dhoni gaan we de volgende morgen naar de zuidzijde van de atol. Onderweg zien we al 2 schildpadden zwemmen. Dan in de opening van de pas zien we een schaduw. Iedereen moet klaar zijn om in het diepe te springen. Dan ja hoor, eenmaal in het water zien we het met stippen bedekte lijf van de walvishaai. Je moet rap zijn om foto's te maken, want in de pas staat een behoorlijke stroming en voor je het weet ben je weggespoeld en er tegen in zwemmen valt niet mee. We worden weer door de Dhoni opgepikt en tot 3 keer toe zwemmen we boven deze "Gentle Giant". Helemaal blij dat het gelukt is om dit fenomeen in het echt te zien gaan we terug. Dan gaan de sluizen open en valt de regen met bakken uit de hemel. Nog een laatste lunch bij Bliss waar we kennis maken met Anne en Mushi (de eigenaren van het hotel) en dan terug naar de boot. Nu dan echt een laatste raindowner met Wakanui, want de volgende dag gaan wij alleen verder. Zij blijven in de buurt van Malé hangen om een nieuwe opstapper op te pikken.

                                

Het vissen gaat steeds beter met Niels. Dit keer heeft hij een 1.20 lange Wahoo (die ik besteld had....) aan de haak. We marineren (verdoven) hem met een flinke slok vodka en dan gaat het mes erin.


Ankerplek achter het rif in de Nilandhe Atol, waar we driftsnorkelen in de pas.

De laatste dagen laat de zon zich ook weer van zijn beste kant zien en hebben we 2 zeildagen met westenwind. Wat een verademing na al het gemotor. De atollen noord en zuid Nilandhe zijn we voorbij en dan nu bij Veymandhoo, Thaa Atol. Via een billenknijpende smalle en ondiepe doorgang ligt het anker in de lagune op 7 meter diepte. Als we aan land zijn, zien we bedrijvigheid bij de haven waar vlaggenstokken worden neergezet. Bij navraag blijkt de volgende avond de presidents vrouw te komen om stemmen te winnen voor de komende verkiezing in juni. Het 2000 koppen tellende dorp is er maar druk mee. Alles wordt opgeruimd en straten aangeharkt. De mensen zijn vriendelijk en willen zoals altijd weten waar we vandaan komen. Nederland en vooral het voetbal van Nederland doet het hier goed en is een leuke binnenkomer. 


Lokale tonijnvisser als buurman. Hun ankermethode gaat als volgt: ze komen aanvaren, gooien een lijn met een anker van staaldraad uit, varen 100 meter verder en gooien een tweede anker uit. Dan trekken ze het eerste aan en vieren het tweede. Zodoende liggen ze precies in het midden. 

vrijdag 6 april 2018

Uligamu

Maart 2018

De komende 6 weken zullen we de Malediven van noord naar zuid bevaren, zo'n 800 kilometer in lengte. Er zijn 1190 koraaleilanden verdeeld in 26 atollen. De Malediven is het platste land ter wereld, het hoogste punt is zo'n 3 meter. Het grootste gevaar is dan ook het broeikasteffect, waardoor de zeespiegel zal stijgen en de Malediven uiteindelijk in zee zullen verdwijnen. Het zal waarschijnlijk nog wel even duren voordat dit zover is en laten we hopen dat er voor die tijd een oplossing wordt bedacht.
Misschien daarom wel de ongelofelijke hoge "fees", die worden berekend om dit land te mogen bezoeken met een boot. Alleen het Panama kanaal en Galapagos waren in verhouding duurder, maar voor 6 weken varen op je eigen boot in de Malediven betaal je toch zo'n 1500 US dollar aan Government Tax, Customs, mooring permit, Agent fee etc. etc.

Doordat de watertemperatuur is gestegen naar 31 graden, is het nodige koraal al vernietigd. Dit noemen ze "bleaching" en zeker het koraal in de noordelijke atollen zijn bedekt met een laagje "poedersuiker". Het schijnt dat in de zuidelijke atollen het koraal nog intact is, laten we het hopen.

Bij de wet is het bepaald dat alleen het Islamitische geloof gepraktiseerd mag worden. Geen alcohol, varkens, honden en discussies over gezinsuitbreiding. De mannen, allen westers gekleed, bidden in de moskee, vrouwen bidden thuis en zijn van top tot teen aangekleed. Overigens geldt dit niet voor de vele resorts die dit land heeft. Toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten voor het land dus ja...............!

De Tonijnvisserij is de grootste werkgever ondere de lokalen en toerisme staat op de 2e plaats. Met het blauwe heldere water en de spierwitte stranden is dit land een belangrijke honeymoon bestemming. In de Lonely Planet worden tientallen resorts vermeld. √Č√©n van de duurste, Cheval Blanc, met prijzen vanaf $4000 per nacht, maar dan ben je wel in goed gezelschap van William en Catherine of een hippe Amerikaanse rapper, die ook weleens wat rust wil. Een hamburger kost je $100. Maar als je zo'n kamer kunt betalen, kan er ook wel een burgertje vanaf. O ja, vergeet niet de 24% tax en service charge welke bij elke rekening wordt opgeteld.... Het Zuid Afrkaanse toerisme kan hiervan nog een hoop leren (en verdienen).

Voor vetrek naar de Malediven hebben we de nodige paperassen al doorgestuurd naar onze agent in Male, die alles zal regelen.

Diezelde morgen komt Assad, de jonge lokale agent, aan boord. Samen met een 4 man sterk team is alles in 20 minuten geregeld. Alles wat we aan papierwerk hebben doorgestuurd is voor elke official aan boord al gekopieerd. Alleen een bootstempel en de handtekening van de schipper en klaar is Niels. Dit keer geen geloer in kastjes, wat een verademing. Tevens wordt er direct een SIM kaart voor internet geregeld, alles erg effici√ęnt. Voor die middag is er een boot geregeld om naar Huvarufushi, een andere eiland met een ATM, te varen zodat we kunnen pinnen. Tijdens de afternoon tea, dit wordt hier "hedhikaa of short eats" genoemd (heerlijke samosa's, gefrituurde vishapjes en zoete cakejes), waarop we samen met de andere zeilers op getrakteerd worden door Assad, krijgen we ook gelijk onze cruising permit voor de komende maand.
De "aankomst vonkelwijn" wordt 's avonds samen met de crew van Wakanui genoten.


Van alles wordt er verscheept naar de kleine atolls.


De volgende dag zwem ik vanaf de boot met een enorme manta Ray, fantastisch!

                                 

Overal op het eiland vind je dit soort strandstoelen.


√Č√©n van de weinige keren dat we vrouwen zien.


De bevolking is enorm vriendelijk en gastvrij, Assad regelt eerst een lunch en de volgende dag een vis BBQ met lokale gerechten op het strand. Voor vertrek nog ontbijt bij Assad thuis en altijd iemand die je wegwijs maakt of op de brommer mee wil nemen.


De in de ochtend gevangen vis, nu op de braai.

                              

                                                   Walstroom in de Malediven!


Diesel wordt via Assad geregeld, bezorging zal "early morning" zijn, alleen tijd heeft hier een andere dimensie. Aangezien er 4 boten diesel hebben besteld, kan er maar eentje "early morning" zijn. Kortom, na een hele dag wachten wordt het "early evening". Tja, geduld is een schone zaak. Om de tijd toch nuttig te gebruiken hijs ik Niels halverwege de dag nog de mast in. De spinaker val was onderweg gebroken en we moeten een nieuwe van boven naar beneden door de mast zien te krijgen.


Ontbijt bij onze lokale agent Assad thuis, samen met de opstapper van de Wakanui Susie.


       

donderdag 22 maart 2018

Op naar de Malediven

Maandag 12 maart 2018

                         

De Code 0 met uitgeboomde genua aan de andere kant. Ons Melkmeisje.

We zeilen weer, pal voor het laken met 12 knopen ware wind. Het bijbehorende rollen valt gelukkig mee en we gaan recht op het doel af. In de avond en nacht krimpt de wind en neemt iets toe, wordt de genua ingedraaid en varen we voordewind alleen op de Code O (een ondiep gesneden lichtweer zeil van kunstof). Ten noorden en zuiden van ons bevindt zich de grote vaart en de UnWind gaat geruisloos op in het geheel. Dit is een enorm drukke route vanuit het Suez Kanaal, Midden Oosten richting Maleisie en China.

Dinsdag 13 Maart

Inmiddels is ook het grootzeil gehesen en genieten we van de goede wind. Beiden hebben we een paar uurtjes kunnen slapen. Nu maar weer in het ritme komen. Vanuit de kuip zie ik een tegemoet komende tanker. De huidige opgelopen wind van 16 knopen komen voor hem van voren. Tel daarbij zijn snelheid en het moet voelen als 7 Bft. Echt veel last zullen ze niet van het opspattende water hebben met 330m lang en 60m breed.......
In de avond valt de wind weg en er zit niets anders op dan de motor te starten. Alle zeilen zijn inmiddels naar beneden en met een rollende boot varen we verder. We besluiten de Code O helemaal neer te laten. Niels staat op de voorpunt om het opgerolde zeil te begeleiden, terwijl ik de val geef. Opeens dendert het hele zeil naar beneden, een deel blijft hangen in √©√©n van de zalingen en de val zwiert lekker rond. Er zit niets anders op, de schipper moet de mast in. Geen pretje op een rollende zee. Zo snel als deze keer is Niels nog nooit naar boven gehesen. Met het naar boven kijken springt mijn hoofdlampje van mijn hoofd, plop in het water. Balen, deze was net nieuw en duurste tot nog toe. Niels krijgt alles vlot voor elkaar en staat even later weer beneden. De snap shackle die aan de val zit is helemaal ontwricht en we mogen nog van geluk spreken dat het nu gebeurd. Het had ook zeilend kunnen gebeuren en dan had een volledig uitgerold zeil in het water gekomen met alle gevolgen van dien. 

Woensdag 14 maart

Gelukkig is de wind rond 08.00 uur opgelopen naar 10 knopen. Met een nieuwe harp aan de val is het zeil weer klaar om te hijsen en kunnen we zeilend verder. Gelukkig is de zee een stuk rustiger en zeker als we later de Code 0 vervangen voor onze grote oranje monster (spinaker) lopen we toch nog 6 knopen. Op het menu staan normale Hollandse happen en vandaag zuurkool met worst. 
Er zit een bepaald patroon in de wind. Begin van de avond neemt hij af en halverwege de ochtend trekt hij aan. Ook dit keer, maar dankzij een vlakke zee kunnen we het rekken tot 22.00. Wat het zeilen tot nu toe zo relaxed maakt is het ontbreken van vissers, netten of FAD's. Het is weer ouderwets elke 15 minuten een rondje in de kuip en je kunt weer ontspannen gaan zitten/hangen.

Donderdag 15 maart

                                

De oranje spinaker staat fier in top en het is een heerlijke dag. Nog steeds een vlakke zee en de boot loopt vlot. Terwijl ik met de lunch bezig ben, hoor ik Niels opeens een kreet geven. De spinaker is naar beneden gekomen en drijft naast de boot. Als een speer trekken we het 200m2 zeil over de reling aan boord, wat gelukkig zonder veel problemen gaat. Wat nu weer! Dat er iets kapot is is duidelijk. De spinakerval is volledig doorgeschavield en een deel van de val zit nog aan het zeil en het andere stuk is in de mast geschoten.  
We sjorren alles vast en zeilen verder met de Code O. Eerst zal het losse stuk lijn uit de mast moeten komen, dan een nieuwe weer door de mast worden gevoerd met een muislijntje. Gelukkig hebben we 2 spinakervallen, maar ja Niels moet weer de mast in als we aangekomen zijn.

                                  

Na toch een prima middag valt de wind weg en gaan we met de spinaker aan de slag. Aangezien het hele zeil van 200m2 in het gangboord ligt checken we of er niets gedraaid ligt. In één keer krijgen we hem al vliegend omhoog en rollen we hem weer in en klaar voor gebruik.

Vrijdag 16 maart

Het is weer een prachtige sterrennacht, maar de hele nacht moeten motoren. In de ochtend gaan we meer noordwestelijk uit. Volgens PredictWind (ons weer programma) moet hier ietsje meer wind staan. Met weinig wind pal van achteren doe je niet veel. Elke keer denk ik: Ja, meer wind! Zet je de motor uit is het toch weer pet. Toch hijsen we de spinaker op en tuffen met een slakkengang van 3,5 knoop per uur verder. Hardlopend zou ik sneller zijn, maar de motor hoeft niet aan
Niels heeft er dit keer minder moeite mee. Hij heeft zichzelf een klus toebedeeld, die hem de hele dag bezig houdt. Inmiddels heeft hij de spinakerval van onder uit de mast kunnen trekken en is nu bezig met het insplitsen van een nieuw stuk spectralijn. Hij laat het niet meer aan het toeval over en schuift een carbon mouwtje over de lijn heen waar hij over het blok loopt. Nu maar hopen dat het voldoende blijkt. Het is overigens de 2e keer dat deze 16mm lijn breekt.
Gefrusteerd bedenk ik wat de pot voor vanavond zal schaffen. In √©√©n keer: Chili sin Carne met heel veel bonen en dan na het eten op het voordek gaan zitten met de bips richting de spinaker. ūüėā
Of het door het eten kwam is niet echt duidelijk, maar we kunnen zeilen tot halverwege de nacht. Geen topsnelheden, maar in ieder geval weer geen motor bij.



Zaterdag 17 maart

Op deze bewolkte dag zijn we halverwege de passage. De klok wordt een uurtje terugezet, het tijdverschil met de Malediven is nu nog een uur. Voor de boeg speelt een school dolfijnen en tot dusver is het water helder en zonder vuil! 
in de middag zien we voor het eerst een vissersboot en vlak erna een zeilboot. We proberen via de marifoon kontakt te leggen, maar Louw Loene. Pas als we dichterbij komen springt zijn AIS op en blijkt het een Franse boot te zijn. Nogmaals proberen we hen op te roepen, maar zonder enig resultaat. 
Zal wel een solozeiler zijn die ligt te pitten....Waar we wel kontakt mee hebben is de zeilboot Wakanui. We wisten dat zij vanuit Langkawi zouden vertrekken en we hadden al een paar keer email kontakt gehad. Uit elkaars positie blijkt dat we binnen marifoonbereik moeten zijn en zodoende kunnen we even kletsen. De volgende dagen zijn onze routes te verschillend en blijft het blij contact via email.

Zondag 18 maart

Ik lig net na de wacht mijin "schoonheidsslaapje" te doen, als die ruw wordt verstoord door Niels. "Kleren aan en naar buiten komen" :zegt hij. Als een zombie kom ik boven en zie pal naast de UnWind een visserboot met wuivende vissers en heb geen idee wat er gaande is.
Ze vragen om sigaretten, die we niet hebben, maar we bieden ze een pak juice en koekjes aan. Hier zijn ze niet in ge√Įnteresseerd en ze draaien om en gaan schommelend verder. Niels had niets in de gaten, omdat hij druk bezig was zijn net gevangen tonijn te killen. Hij hoorde wel wat maar dacht dat ik weer boven kwam en wat tegen hem zei! Gelukkig allemaal met goede bedoelingen, maar je staat toch raar te kijken midden op de oceaan en dan een bootje naast je. Om nu te zeggen dat ik met het juiste beentje uit bed was gestapt, niet echt. Natuurlijk heb ik niet het juiste commentaar om Niels te feliciteren met de tonijn. Nee, Mar vindt het net de visafslag van Urk, bah! Het is die dag niet echt goed gekomen tussen ons.........


We varen onder Sri Lanka en het is een drukte van belang met scheepvaart. Het is een mel√©e van vrachtschepen, tankers en vissersboten en daartussen zeilen wij westwaarts. De avond en nacht brengen donkere wolken en veel weerlicht. De grote vaart is makkelijk te zien op ons scherm en houden een mijl afstand van ons. Zij zien ons overigens ook met alle gegevens. Een ander verhaal zijn de vissers, de een heeft AIS en de ander net een licht. Diverse keren moeten we uitwijken, maar komen heelhuids door de nacht. Toch weer een stuk onrustiger.


Stiekem toch wel lekker, ook de kort gebakken steak die daarna op tafel komt.

Maandag, 19 maart

Sinds 09.00 uur motoren we richting de koerslijn. De wind is op, helemaal volgens verwachting. In de vroege ochtend hebben weer visite van een lokale vissersboot. We raken er aan gewend. Zij vertrekken met koek en juice. Dan draait de wind naar het ongebruikelijke noordwesten en wordt er zo hoog mogelijk aan de wind gezeild. We kunnen dit 5 uur volhouden en dan valt de wind weer weg. Toch mooi meegenomen.


Visite, visite, een boot vol visite....

Dinsdag 20 maart

Na een nacht van motoren kunnen we welliswaar met geringe snelheid weer de zeilen volhouden. We proberen elke zucht wind te benutten en zigzaggen zo verder. Niet ideaal, maar heerlijk om geen motor aan te hebben. We zullen nog lang genoeg moeten motoren, zo is de verwachting.


Blakte

Woensdag 21 maart

Inmiddels motoren we sinds gisteravond en de vooruitzichten voor wind Is nul. Ene kant is het wel relaxed. Geen zeilhandelingen, net diesel overhevelen naar de dagtank. Zo varen we uur na uur. Tijd voor klussen, lezen en schaduw opzoeken.

Donderdag 22 maart

Om 08.00 valt het anker voor het eiland Uligamu, Malediven. Het hele skala aan winden en zeilen hebben we gehad en de nodige liters diesel verstookt. Er liggen nog 3 andere boten, Wakanui, Vanille en Max, de laatste boot is nieuw voor ons. 

maandag 5 maart 2018

Sabang

26 februari - 12 maart 2018

Na een heerlijke nacht te hebben geslapen, worden we gewekt door de nodige gebeden, die vanaf de torens worden omgeroepen. Ieder dorp heeft zIjn eigen moskee, met zijn eigen populaire omroeper. Het eiland Weh met Sabang als hoofdstad is het tegenovergestelde van Thailand. Hier heerst de Islam en de Shariya. Er wordt geen drank genuttigd of verkocht .... , vrouwen lopen vrijwel allemaal gesluierd en er zijn heel veel moskee√ęn. De sfeer is echter zeer vriendelijk, maar het is even schakelen.
Pulau Weh ligt boven het grote eiland Sumatra, waar in 2004 de provincie Banda Aceh het dichtst bij het epicentrum van de zeebeving lag. Wat een impact deze tsunami heeft gehad op mens en natuur hoef ik niet te vertellen. Dit gebied is gespaard gebleven en ze hebben hier zelfs mee kunnen liften op de financi√ęle buitenlandse steun. Het hele Aceh gebied kent overigens al vrij lang politieke onrust tussen de plaatselijke overheden en centrale regering.


We hebben een agente ingeschakeld voor de inklarings formaliteiten en maandagochtend kan Niels met de bijboot naar het dock, waar Nani al staat te wachten. Drie keer moet Niels met de bijboot heen en weer om iedereen aan boord te krijgen. Het duo Spik en Span van quarantaine doen hun naam eer aan. De koekjes, die klaar staan worden al smakkend opgegeten en Spik vraagt of we niet iets Nederlands te eten hebben. Ik geef hem √©√©n van mijn laatste dropjes, die hij in het begin wel kan waarderen, maar even later toch niet zo lekker vindt. Tijdens het checken van de kastjes en dus ook de koelkast had hij al wat van zijn gading gezien. Appelcider lijkt hem wel wat, ondanks de alcohol die erin zit. Span confiskeert een blikje bier en na alle formaliteiten zijn we een certificaat riijker en "gezond" verklaard. Gele vlag kan naar beneden en al boerend nemen ze afscheid en brengt Niels ze naar de kant. Gelukkig zijn de anderen beschaafder en verloopt alles prima. Met de nodige selfies wordt er afscheid genomen en zijn we vrij om te gaan en staan waar we willen. 
Eenmaal op de kant maak ook ik kennis met Nani en haar man Budi. Niels gaat samen met hem op de scooter om de paspoorten en andere bootpapieren weer op te halen. Wij, Nani en ik, doen het meer "lady like" en met een betjak ( scooter met zijspan en overkapping) wordt de was weggebracht, een telefoonkaart gekocht en het stadje verkend. Ik had nog de nodige Thaise Bahts en daar waar de bank ze niet wilden omwisselen, wordt er een Chinese winkelier gevonden, die het wel wil doen. 


We worden door Nani & Budi uitgenodigd voor de lunch en eten weer heerlijke Indonesiche eten, zonder Bir Bintang....


De lokale visboten.

Dinsdagochtend hijs ik Niels al vroeg de mast in. Het bleek dat we nog een oude, welliswaar kromme, windsensor aan boord hadden. Niels heeft hem recht gebogen en hier en daar wat WD40. Beneden bij de mast test Niels of hij nog werkt. Allse blijkt ok en nu maar hopen dat er geen schade aan de kabel is. Eenmaal boven in de mast en sensor vervangen, gaan de instrumenten aan en blijkt alles weer te werken. Nog geen uur later betrekt het weer en hebben we een ongelofelijke partij onweer met buien, maar de inslagen zijn dit keer op het vaste land. We knijpen hem wel, want hebben we de sensor niet iets te vroeg vervangen.......


Ook hier de nodige Nederlandse geschiedenis. De lokale school is nog gehuisvest in een Nederlands gebouw. Als we voorbij lopen wordt spontaan de gymles onderbroken en moeten we op de foto. Het gebouw waar de havenmeester in werkt, stamt ook nog uit deze tijd.

                                  

Natuurlijk ontbreekt de markt niet. Mie op bestelling, naast groente en fruit liggen er ook een stel dociele kippen vastgebonden op de straat. Kies maar uit welke en ze is voor jou. Vanavond toch maar een groenteschotel....


Al scooterend over Pulau Weh.


Een mooi tropisch plaatje, voor anker bij Gapang Beach. Het meer Europese gedeelte van Pulau Weh. Je vindt er naast de duikscholen kleine restaurants, sommige niet eens afgebouwd, maar een kniesoor die daar op let.


Terwijl moeders kookt, past oma op. De "wieg" hangt aan een veer en zo wordt het kind in slaap gebungyd.

Pulau Weh staat ook bekend om het duiken. De keuze aan duikscholen is reuze, maar op het internet vind ik een duikschool gecombineerd met yoga en massage. Bubble Addict & Flying Elephant Yoga en dat lijkt ons wel wat. We gooien het anker uit voor de kust van Gapang Beach en kunnen met de bijboot naar de kant. Ook al zijn we inmiddels verwend geraakt aan een prachtige onderwaterwereld toch maken we ook hier weer mooie duiken. De Japanse Tomomi is samen de Franse Julian eigenaar van dit gebeuren. Ze geeft priv√© yogales en Shiatsu massage, het is genieten, ook van de lekkere cappuccino's die ze er maken. 


Mijn eerste nachtduik samen met Nico, Putra, Alain en instructeur Jordan.

Het weer is erg wisselvallig en we liggen erg open. Na een weekje, verkassen we naar het beschutte kanaal tussen het vaste land bij het dorp Iboih en Pulau Rubiah. We hebben een mooring van Iboih Inn en ontvangen hun wifi  op de boot. In plaats van het betalen van de mooring, eten we geregeld bij de Inn. Het uiteten gaan in Indonesi√ę is goedkoper dan zelf koken. Gelukkig is er ook een Italiaans restaurant(je), waar verse pasta wordt geserveerd, want op een gegeven moment komt de rijst je neus uit. Het water waar we liggen is helder en tot 2 keer toe worden we aangesproken door snorkelende Nederlanders, die een huisje op de kant hebben gehuurd. 


De mindere kant van dit eiland: de enorme hoeveelheid aan katten. Er is geen dierenarts op het eiland, dus er wordt maar doorgefokt. Gelukkig zijn de mensen er goed voor en is er altijd wel eten voor ze. Als het aan Niels had gelegen, hadden we een paar verstekelingen aan boord gehad.


Triest om een vast gebonden aapje te zien, maar zo aandoenlijk als hij zijn vriendje, een haan, zit te vlooien. 

                            

Met de opening van het Suezkanaal veranderde niet alleen de routes van de grote scheepvaart, maar ook het kleine Pulau Weh kwam op de kaart. Het kreeg de status als vrijhaven aan het begin van de Malakka straat. Bij het monument Kilometer O, het meest westelijke en noordelijke deel van Indonesi√ę begint de kilometerstand.

Dagelijks haalt Niels het weer op om een eventueel windraam te vinden. De winden naar de Malediven blijven licht, maar het lijkt er op als we maandag de 12de vertrekken er een paar dagen van meer wind zullen zijn. 
Alles gaat in √©√©n keer in een stroomversnelling. We varen terug naar Sabang. De laatste diesel wordt gekocht, nog een keer naar de supermarkt en op maandagochtend lopen we om 07 uur op de markt voor verse spullen. 


De Indonesiche variant van de Grab taxi.

Het uitklaren verloopt soepel en we nemen afscheid van Nani en Budi. Vanaf de boot moeten we nog het uitklaringscertificaat naar de agent in de Malediven doormailen. Tja, en dan blijkt het internet niet te werken. Gelukkig hebben we de bijboot nog niet opgeborgen en dan is het snel naar de kant om het te regelen. Totaal doorgezweten weer terug aan boord en nadat alles op zijn plek is gaan om 12.00 uur de lijnen los. Wederom "Terima Kasi" Indonesie, Pulau Weh en Sabang.

woensdag 28 februari 2018

Onderweg naar Sabang, Indonesi√ę

24 - 25 februari 2018

Volgens de weersverwachting hebben we van het begin tot het einde van de overtocht wind en kunnen we de afstand van 220 Nm in √©√©n overnachter maken. De zaterdag is een fantastische zeildag, halve wind en we lopen voor op het "schema". Tot twee keer toe hebben we een school dolfijnen rond de boot.
Dan in de avond wordt de wind minder en minder en wordt het toch motoren. Na middernacht begint het te betrekken en ontwikkelen er buien. In de verte zien we weerlicht, maar we hebben er nog geen last van. De laptop en Ipads gaan in de oven, voor in het geval van...
In de vroege ochtend worden de buien steeds zwaarder en daarbij ook het onweer. Op de radar zien we rode dotten en waar de één oplost komt er een ander voor in de plaats. Wat een geweld hebben we om ons heen.


Het water slaat plat en het is een grauwe zondagmorgen.

Rond 08.00 hebben we op een paar meter naast de boot een enorme inslag, waarbij de windsensor boven in de mast het loodje legt. Voor zover mogelijk checken we alle andere electronica, maar gelukkig doet de rest zijn werk. Shit, balen want hoe komen we zo snel mogelijk aan een nieuwe sensor. Indonesi√ę staat nu niet echt bekend om zijn effici√ęntie. 
Gelukkig nemen in de loop van de morgen de buien af en blijven we over met de nodige wind.
Noordoost van Sabang is het een drukte van belang met scheepvaart. Hier varen de boten van oost naar west en omgekeerd. Op de AIS contacten zien we bestemmingen, zoals Durban in Zuid Afrika en Port Klang, Maleisi√ę. Ondanks de drukte geeft de grote scheepvaart ons genoeg ruimte om er tussen door te varen.


TWS (true wind speed) rechtsonder geeft geen uitlezing.

Onder genua zeilen we verder en als we Weh eiland naderen, is het voor het eerst dat Niels uit zichzelf om een zwemvest vraagt. We hebben de nodige wind en de golven hebben zich behoorlijk kunnen opbouwen. Het luik voor de ingang gaat omhoog, voor het geval dat we een breker binnen krijgen. Gelukkig valt het allemaal mee en komen we zonder problemen binnen. Om 16.00 uur leggen we vast aan de gele quarantaine boei. We geven nog een showtje weg als het niet meevalt om de klamp op de grote ton, zonder lijn, te beleggen. Niels gaat erop staan, één lijn krijgt hij erdoor heen, maar als ik de tweede aangeef, begint de ton te hellen. Geglibber en plop, daar gaat de schippert! Kinderen die op de kant staan gieren van het lachen, helaas geen camera voorhanden. Had een mooi filmpje geweest.
Ach, lekker afgekoeld zullen we maar zeggen.


Jabadabadoe.....