vrijdag 14 juli 2017

Port Moresby, Papua Nieuw Guinea

Tekst volgt nog...


Een lift op het vlot


De ambassade van Indonesie


Met de limo weer terug.


Verkiezingen

                           




Een van de dingen op de klussenlijst: wieltjes onder de bijboot

dinsdag 11 juli 2017

Richting Papua Nieuw Guinea

Zaterdag 1 juli 2017

12.00 hr 
Positie: 15 gr. 40,890 Zuid 166 gr. 51,306 Oost
Log: 23 Nm. Koers: 262 gr/7.8 Wind: 104 gr/18.3 kn


Nog een beetje WD40 rondom de mastvoet, hopelijk is het kraakje dan weg!

De kop is er af en we zijn weer onderweg. Op vrijdag zonder problemen uitgeklaard, alhoewel één dame er wel heel lang over deed om alleen een formulier over te schrijven. 
Niels heeft de noodzakelijke dingen aan boord gedaan en binnen staat alles weer zeevast. Het eten voor de komende dagen is gemaakt en is dus een kwestie van opwarmen.
Na weken prachtig weer te hebben gehad, vertrekken we zaterdagochtend met zwaarbewolkt weer en wat regen. Inmiddels ligt de zuidwestkust van Santo achter ons en zetten we koers naar het westen. De wind komt met 20 knopen vanuit het zuidoosten. De stromingen rondom de kaap houden ons bezig. We hebben soms 2 knopen stroom tegen en wordt de boot 20 graden naar het zuiden gezet. Door het stroom tegen wind effect geeft dit een naar kort zeetje. Dit houdt met name de schipper erg bezig en ik zie hem nadenken en peinzen over eventuele oplossingen. Het valt Niels altijd zwaar om de omstandigheden te nemen zoals ze zijn, dus wordt de code O gehesen en genua ingedraaid. Onder de code O lopen we wat sneller voor de golven uit en hebben er iets minder last van.

Voor de lunch hebben we op de wal nog kant en klare loempia's gekocht. Lekker vet, maar ze gaan erin als ketellapper.

De avond geeft ons meer wind dan verwacht met uitschieters tot 31 knopen. Inmiddels is de code O eraf en varen we weer met genua en gereefd grootzeil de nacht in. We hebben even een topsnelheid van 14,5 knoop gemeten. Natuurlijk een moment opname en surfend van een golf. Boven verwachting kunnen we allebei een paar uurtjes slapen. Niet gek voor een eerste nacht.


Zondag 2 juli.

12.00 hr 
Positie: 14 gr. 51,605 Zuid 163 gr. 52,084 Oost
Log: 220 Nm. Koers: 288gr/8.2 Wind: 153gr/22,3 kn

Er wordt om 08.30 radiocontact gelegd met het zg. Magnetic West net. Dit is in het leven geroepen voor de boten die naar PNG op weg zijn. Judy, op de boot Kinabalo fungeert als net controller en iedereen geeft zijn positie en huidige weer door. De boten die dichterbij PNG zitten hebben de afgelopen nacht veel last gehad van een hoge deining en sommige hebben er zelfs in de kuip gekregen. Er staat een contante zuidoost passaat met snelheden tussen de 20-25 knopen, dus hoeven we weinig aan de zeilen te doen. Alleen wanneer de wind in de avond aantrekt, steken we voor donker een extra rif in het grootzeil. 

Maandag 3 juli.

12.00 hr:
Positie: 14 gr. 19,253 Zuid 161 gr. 01,333 Oost
Log: 420 Nm. Koers: 270gr/7.6 Wind: 142gr/23,9kn


30 jaar getrouwd en dat kun je wel zien ook....!

Inmiddels zijn de wolken verdwenen en hebben we net zo'n stralende dag als 30 jaar geleden. Jawel, het is feest op de boot Hendriks. Het is vandaag onze huwelijksdag en dat moet toch -voor zover mogelijk- gevierd worden. Eigen gemaakte chocolade taart met een dikke laag glazuur erop bij de koffie en later op de dag bij de toastjes elk een glas champagne. Ik word zelfs verrast met een kado, wat voor het eerst sinds jaren niets met de boot te maken heeft! ( ik moet er wel bij vertellen, dat ik het zelf gekocht heb.....) Ja, je moet zelf de slingers ophangen is het credo in de familie. 

Dinsdag 4 juli.

12.00 hr:
Positie: 13 gr. 28,487 Zuid 158 gr. 30,391 Oost
Log: 620 Nm. Koers: 285gr/7.4 Wind: 142gr/21,2kn

Weer een mooie dag met weinig bijzonderheden. Niels heeft een visverbod, aangezien we de ontdooiende spullen uit de vriezer eerst moeten opeten. Dir is echter geen straf.

Met een opkomende maan zijn de donkere nachten verleden tijd. Niels krijgt tijdens zijn wacht een oproep via de marifoon. De Luna Maersk, varend 19 Nm verderop. Hij heeft de UnWind op radar en AIS. Het is een leuk gesprek met een Kiwi die daar op de brug staat. Hun bestemming is Tauranga NZ waar wij ook zijn geweest. Hij is zelf ook zeiler en zou dolgraag ook de wereld rondzeilen. Hij doet deze route vaker en is verbaasd een zeilboot hier tegen te komen.


Terwijl de zon aan de ene kant ondergaat hebben we een prachtige opkomende maan op de Koraalzee.

Woensdag 5 juli.

12.00 hr:
Positie: 12 gr. 44,559 Zuid 155 gr. 53,395 Oost
Log: 620 Nm. Koers: 285gr/7.4 Wind: 142gr/21,2kn

Vannacht met het wisselen van de wacht de eerste gijp gemaakt, met de krimpende wind gaan we teveel naar het westen.
Om 06.30 word ik wakker door het gepraat van Gulf Harbour Radio. Niels probeert het gesprek te volgen, maar op dezelfde golflengte zitten er ook een stel Chinesen door heen te kletsen. Niet te volgen dus. De schipper is die ochtend zowiezo al zonder benen uit bed gestapt en zijn wacht begonnen en is daardoor niet te genieten. We maken weer een gijp en gaan nu weer op ons doel af.
Deze morgen ben ik gepromoveerd tot net controller van Magnet West. De Kinabalo ligt voor Port Moresby en heeft gevraagd of wij de honeurs willen waarnemen. De verbinding met de andere boten wordt ook nu weer door dezelfde Chinesen of Japanners verstoord. 
Na het net gaan we weer over tot de orde van de dag en met het laatste stuk taart bij de koffie is Nelis weer de oude. Pffff.
Om een idee te krijgen hoe een dag erbij ons tijdens een passage uitziet het volgende:
De nacht wordt verdeeld in blokken van zo'n 3 uur, of je bent vrij en moet dan slapen en de andere houdt de wacht. Om 06.15 en 07.30 is er via de SSB radio contact met oa. Gulf Harbour en Magnetic West. Afhankelijk hoe goed je hebt kunnen slapen, loop je soms als een zombie door de boot op zoek naar koffie en ontbijt. Niels is degene die routeplanning en het weer doet en vraagt de informatie aan over de radio en ik zorg voor de innerlijke mens. Overdag proberen we naast een uurtje tukken, te koken, te eten, te kletsen en ruzie te zoeken en voor je het weet is het weer donker en ga je de volgende nacht weer in. 

Donderdag 6 juli

12.00 hr:
Positie: 12 gr. 23,040 Zuid 152 gr. 59,251 Oost
Log: 1003 Nm. Koers: 285gr/6,0 Wind: 142gr/21,2kn

Het is een rustige nacht geweest. De zee was kalmer, waardoor het slapen prima ging.
Op een ruzie na, is het hoogtepunt van de dag het breken van een zeillat, waarschijnlijk tijdens een gijp manoeuvre. We hebben het er net over dat we nauwelijks schepen tegenkomen, als we na het afwassen boven komen en opeens 2 vrachtschepen en een gigantische tanker over bakboord onze kant op komen. Niels roept hen alle drie op via de de marifoon en vraagt of ze ons hebben gezien. Gelukkig werkt onze AIS goed en hebben we aluminium boot en dus zijn we goed te zien op radar. Ze sturen allemaal een paar graden op nadat wij aangaven onze koers te zullen behouden. Het is een beetje vreemd, maar de regels zijn dat wij als zeilend schip voorrang hebben op deze grote jongens op open zee. Nadat ze gepasseerd zijn bedanken we hen altijd voor de medewerking, want ondanks het recht op voorrang is een goede verstandhouding op zee onderling van levens belang. 


Deze drie grote schepen kruisen we op weg naar Papua Nieuw Guinea. Op het scherm lijkt het dichterbij dan in het echt, aangezien de AIS symbolen vrij groot zijn.

07 juli

12.00 hr.
Positie:
11 gr. 52,492 zuid 150 gr. 28,513 oost
Log: 1180 Nm. Koers:260 gr/7,3 Wind:119/16,8 kn.

Het is een prachtige relaxte dag. De wind blaast ons met 15 knopen wind meer en meer naar het westnoordwesten. De zee is kalm en het lijkt ook warmer te worden. We hebben halverwege de dag nog zo'n 210 Nm te gaan naar de ingang van Port Moresby. ETA zondagmorgen.

08 juli

12.00 hr.
Positie:
10 gr. 46,698 zuid 148 gr. 44,450 oost
Log: 1335 Nm. Koers:280/4,2 Wind:126/11,7 kn.

Heerlijk dat de zee zo rustig is, hierdoor heerlijk kunnen slapen. In de morgen hebben we de nodige wolken, maar lossen later op. De wind weigert te krimpen en blijft uit het zuidoosten komen. Hierdoor ontkomen we er niet niet aan om de nodige gijpen te maken. We proberen nog een tijdje pal voor het laken te varen, waardoor de bestemming in één keer te halen is, maar het geslinger vinden wij en de UnWind niets. Dan toch maar weer afkruisend de laatste nacht in.

09 juli.

Positie: 09 gr. 27,921 zuid 147 gr. 09,069 oost.

In de vroege morgen zeilen we onder de kust van PNG richting Basilisk passage. We hebben de nodige AIS contacten van de grote scheepvaart in de haven van Port Moresby, de hoofdstad van PNG. Eenmaal door de pas is het nog 5 Nm varen naar de marina.
Om 10.45 komen we aan in Port Moresby en liggen voor anker in het quarantaine gebied van de marina. We ankeren op de mediterrane manier. Anker uit en een lijn naar de paal in het water, het laatste met behulp van het marina personeel. Geen contact met vast wal! De gele vlag wordt gehesen en op maandag zullen we het circus van het inklaren ingaan. 
De logstand staat op 1500 Nm, motoruren minder dan 2 uur, dus kunnen we terug kijken op een perfecte zeiltocht van 8 dagen.
De binnenkant wordt zoutvrij gemaakt en opgeruimd. Wasgoed alvast gesorteerd en bedden verschoond.
Onverwachts komt de Customs officier Andy langs, die naast de formaliteiten ook in allerlei kastjes kijkt en vraagt of we drugs en/of wapens aan boord hebben. Nee dus. Het is nu alleen nog de quarantaine man, die maandagochtend nog langs moet komen.
In de laatste zonnestralen hebben we een lekkere G&T en vieren we onze behouden aankomst.


Espiritu Santo

1 juli 2017

Met 2 lange dagtochten gaan we naar Luganville, gelegen op het grootste eiland Espiritu Santo. Hier spenderen we onze laatste dagen in Vanuatu. We kunnen terugkijken op een geweldige tijd: de mensen en hun cultuur en we hebben ontzettend geboft met het prachtige weer en de wind. 


Aangezien we op 3 juli op zee zitten nemen we een voorschot op onze trouwdag.

maandag 26 juni 2017

Ambrym & Pentecost

Woensdag 21 juni 2017


Voor het zwarte strand bij Ramvetlam droppen we ons anker in werkelijk kraakhelder water. We zijn de enige boot.

Het anker valt in het pikzwarte zand van de noordkust van het vulkaan eiland Ambrym. De dieptemeter blijft op 3,2 meter ( fabrieks instelling) steken en weigert dus dienst. Gelukkig had ik al een waypoint overgenomen uit de gids met de daarbij behorende diepte. Zitten we nu al onder de betovering van het eiland Ambrym, wat bekend staat om zijn magische krachten van de vulkaan Marum en ROM dansen? De 30 NM vanaf Port Sandwich waren relaxed en op de zowaar gladde zee hadden we aan de 8 knopen wind genoeg om vooruit te komen. Het is inmiddels 16.00 uur en de bijboot wordt gelanceerd. We gaan snel naar de kant, want we willen voor morgen de wandeling naar de vulkaan regelen. Bij het dorp Ranvetlam ( vrijvertaald "op de grote steen") worden we naar de chief Ruben gebracht. Na de nodige formaliteiten vertelt hij wat we de volgende morgen moeten doen, moeten meebrengen en moeten betalen. Hij zal een gids regelen, want hijzelf gaat die avond naar Santo.
Het is die avond windstil en om de warmte uit de boot te ontvluchten zitten we op het voordek. We hebben een prachtig uitzicht op het eiland en zien in de verte de vulkaan gloeien.
De wekker gaat om 05.30 en we melden oms om 06.30 in het dorp. We worden welkomg geheten door Tjek, de vervangend chief. Hij weet van alles, behalve wie onze gids gaat worden. Dat had de chief toch beter moeten regelen.


In de vroege morgen spelen de kinderen met elastiekjes de variant op Jeu de boules.

Echt veel aktie zit er niet in Tjek en na drie kwartier wordt er uiteindelijk toch nog iemand gevonden. 
In dat opzicht blijven we ons verbazen. We moeten 6500 Vatu betalen voor een wandeling en dat is veel geld voor hier, maar om nu te zeggen dat dus het hele dorp klaar staat om dat te verdienen...
Uiteindelijk gaan we samen met Edwin op pad en lopen via prachtig regenwoud waar alles rijkelijk groeit en bloeit richting de top. Het bos gaat over in een oud lavaspoor, wat gevormd is tijdens de laatste eruptie in 1913. Het laatste stuk gaat via rotsen naar boven, dan volgt een behoorlijke klim over de rug van de krater. De weinige wind die er staat komt uit het zuidwesten, de verkeerde richting om de krater te kunnen zien. De rook slaat behoorlijk op je strot, maar we houden vol. Het zicht is miniem door een mengeling van rook en wolken, wat het lopen bemoeilijkt.


Gewapend met een machete en een fles water. Schoenen niet belangrijk, deels op flipflops en blote voeten! ( voor Edwin !)


Via de rand van de vulkaan lopen we naar het hoogste punt, we hebben pech en dit is het uitzicht.


Het pad naar de vulkaan.

                            

Edwin oogst de lekkerste papaya tot op heden. Heerlijk zoet en zappig.


Op de terugweg zien we de vrouwen hard aan het werk met het klieven van cocosnoten.


Net als op de andere eilanden gaan met name de vrouwen conservatief gekleed in de zogenoemde "moeder Hobard" jurken.


De oven van Job is vol cocosnoten, het is een vriendelijk mannetje en hij overlaadt ons met citroenen.

Het was een lange dag en we zijn blij als we om vier uur weer aan boord zijn. Heerlijk een sprong in het heldere koele water om het vuil en zweet af te spoelen. Om eerlijk te zijn was de trip zwaarder dan verwacht. Achteraf blijkt dat de meesten een taxi nemen naar het begin van het lava pad en daar ook weer worden opgehaald.

Vrijdag 23 juni

Gelukkig geen spierpijn, dus dat valt mee en de dieptemeter doet het ook weer. Wat het niet doet is de vriezer. Na het bezoek van de monteur zijn we van de regen in de drup beland. De vriezer blijft continue aanslaan en vriest nauwelijks. Het is een behoorlijke aanslag op de accu's, waardoor we nu elke dag de generator moeten draaien. We balen ervan en ontkomen er niet aan om de vriezer uit te zetten. Helaas heb ik geen lege glazen potten aan boord om eventueel te wecken, dus hebben we uitgebreide lunches en diners. 

Het is een kleine sprong van Ambrym naar langgerekte eiland Pentecost. Daar zal morgen het zg. land divng plaatsen vinden. 
Elk eiland in Vanuatu heeft zo zijn eigen tradities en rituelen. Op Pentecost is daar Naghol ook wel land diving genoemd. Het is de voorloper van het hedendaagse bungy jumpen wat bij ons in Zuid Afrika bij de Bloukrans brug wordt gedaan. Men hoopt met het springen op een goede yam oogst en de overgang van jongen tot man.  
Bij de ankerplek van Wali Bay aangekomen ligt er al een andere boot. Via de marifoon hebben we contact en er blijken nog 2 boten onderweg te zijn. 
In Fiji had ik al gemaild met ene Luke, die hier een klein resort heeft en het land diving organiseert. Alles is geregeld en morgenochtend worden we om 09.30 verwacht. Die middag hebben we een gezellige borrel op de catamaran Tortuga.


De toren is zo'n 30 meter hoog en heeft diverse platforms waar vanaf gesprongen wordt. Je ziet de diverse lianen al klaar hangen.

In totaal zijn we die morgen met 12 zeilers en worden welkom geheten door Luke. Hij vertelt het verhaal hoe het land diving tot stand is gekomen. Uiteindelijk blijkt het door het toedoen van een vrouw, die op de vlucht voor haar man, een banyan boom inklom. Manlief volgde, zij sprong uit de boom, maar wel met lianen om haar voeten, man niet en die kon het verhaal niet na vertellen. Tegenwoordig zijn het alleen de mannen die springen om hun kracht te tonen.
We lopen de heuvel op en daar zien we een houten staketsel van stammen en lianen. Het bouwen van de toren neemt 2 tot 5 weken in beslag.


Er zijn die morgen 7 springers, leeftijden varierend van 7 tot 30+. Er wordt niet zomaar gesprongen, van te voren is er al gepast en gemeten om de juiste lengte van de liaan te bepalen. De liaan moet soepel, elastisch en vochtig zijn, als de liaan te lang is, raakt de springer de grond te hard. Maar te kort is ook niet alles, want dan komt de springer met de toren in aanraking. De kunst is om met het voorhoofd de grond te raken en dit garandeert een goede yam oogst. 
De mannen zijn naakt op een peniskoker van pandanablad na en de vrouwen topless met een grasrok. Er wordt gezongen en gedanst. De jongste zal van het laagste platform springen. Om zijn enkels worden de lianen vastgemaakt en dan is het zover. De sfeer wordt opgezweept met het geroep van Wok, wok, wok, wok.... Je weet dat het moment van springen eraan gaat komen. 


Aan elke enkel wordt een liaan geknoopt.

                         

Tja, een tropische verrassing verpakt in....

                        




Boven op de heuvel zwepen vrouwen de boel op met zang en dans.

                        

Bong is de laatste springer en geldt als een prof. Hij is degene die past en meet en bepaalt of er gesprongen kan worden.

                       

Opeens zien we Luke, ik denk dat hij ergens in de zestig is, in de toren klimmen, ook hij heeft zijn korte broek thuisgelaten en houdt een toespraak. Hij vertelt dat dit de laatste land diving voor het seizoen was en bedankt ons voor de bijdrage. Naast dat iedereen voor een lunch is uitgenodigd, worden de mannen aan het eind van de middag in de nakamal verwacht voor het drinken van kava. De kava in Vanuatu schijnt sterker te zijn dan die van Fiji. Het geheim schijnt dat de kava eerst voor gekauwd wordt en dan terug gespuwd wordt in de kom. Dit geheel wordt dan aangelengd met water en dan geserveerd. Mmmm, wat jammer toch dat die kans mijn neus voorbij gaat!
Net als op de andere kleine eilanden heerst er in dit dorp is een grote saamhorigheid. Iedereen is wel verbonden met elkaar. Sommige mannen zijn in het buitenland geweest om geld te verdienen, maar het eiland en familie blijft roepen. 

zondag 25 juni 2017

Efate en Maleluka

15 juni 2017

Na een onstuimige overtocht komen we 24 uur later aan in Port Vila. Het is opvallend hoe snel de zee hier opbouwt met hoge golven en de stroom die constant tegen staat. De 158 Nm van Tanna naar Efate van hetzelfde laken een pak. Na wat uitgezocht te hebben blijkt dat de stroom hier afbuigt vanuit het noorden en met een zuidoosten wind zorgt voor een korte vervelende golfslag. Ondanks de wind in de rug is de boot onrustig.

                            

Omdat we maar gedeeltelijk zijn ingeklaard bij Tanna ontkomen we er niet aan om in Port Villa naar de andere autoriteiten te moeten. Al met al duurt het altijd langer dan je denkt en is de middag voorbij. Net voor vieren verkassen we naar Yachting World en kunnen daar aan een mooring liggen. We zien het gezellige terras bij de jachthaven en vieren onze aankomt met het lokale Tusker bier en is het een begin van een gezellige avond met andere zeilers.



Het verschil kan niet groter zijn, Tanna met zijn eenvoudige leven en het stadje Port Vila even verderop. Hier vind je resorts en mooie huizen aan het water. Het heeft de nodige Franse invloed en daar maken we dankbaar gebruik van. Heerlijke cappuccino met een echte tompouce. Ook de supermarkt "Bon Marche", waar weer van alles is te krijgen krijgt een bezoek. Met een van de vele minibusjes rijden we naar een DHZ winkel, vergelijkbaar met de Praxis en kunnen net het koperen onderdeel krijgen wat we nog zochten voor de nieuwe diesel filter.
Helaas geeft de vriezer problemen en blijft continue aanslaan. Gelukkig kan er op zaterdagochtend een monteur komen en hij vult het gas bij. Helemaal zeker zijn we niet van de zaak, maar we moeten verder.

                                 

Er is een groente en fruitmarkt, waar alles prachtig is opgetast. De sla wordt op een houten prikker geregen en lijkt op een bloemenkrans. Volop kruiden en sinds lange tijd weer pompelmoezen te koop.
   
Wetende dat we echt weinig tijd in Vanuatu hebben, hebben we een strak reisschema. We slaan de Tusker gids erop na en pikken er zo de eilanden uit die we niet willen missen. Het eerst volgende eiland Malekula ligt 100 Nm verderop, dus dit betekent weer een nachtje doorzeilen. We nemen afscheid van Andrew en Leslie, zij vliegen vandaag naar Pentecost om landdiving te zien de voorloper van Bungy Jump. Wij hopen dat volgende week zaterdag ook zelf te zien, maar varen zelf met de boot naar het eiland.

Iets onder Maleluka liggen de Maskelyne eilanden en die doen we als eerste aan. De ankerplek achter het eiland Awei ligt beschut, het water is echter niet zo blauw als in Fiji. Soms komt dit doordat de bodem van vulkaanzand is of in dit geval bedekt is met zeegras. Hopelijk zien we nog een duguon, een zeekoe die de bodem afgraast


De kerk van het dorpje Awei.

Kijkend naar het eiland van Awei zie je diverse kleuren groen. De onderste laag is mangrove, daar boven steken de palmbomen uit en dan het donkere groen van het bos. 
Op het eiland wonen 3 broers met hun gezinnen, met behulp van zeilers zijn er watertanken gekocht en geplaatst op een betonnen fundering. Hun kerk, nog steeds in aanbouw, heeft in ieder geval een golfplaten dak met dakgoot en vangt zo de regen op. Door groente en fruit op het vaste land te verbouwen verdienen ze wat geld. Onze bijdrage is in de vorm van kleding. Een van de broers was een voetbal fan en loopt nu rond in een oranje polo. 
Weer terug op de boot begin ik aan het eten, om de staafmixer te gebruiken zet ik de schakelaar om en heb ik 220 volt. Dit alles terwijl 100 meter verderop de mensen hun eten op een houtvuur bereiden en geen licht of koeling hebben. Of ze hierdoor minder gelukkig zijn blijft de vraag, maar ik ben blij dat mijn wiegje in Holland stond.


De broer op deze foto is net wakker en dat zie je ook, maar de andere 2 praten graag en zijn vrolijk net als de kinderen.

We vervolgen onze weg naar Maleluka en zeilen naar Port Sandwich. De ankerplaats ligt beschut en zowaar 4 andere zeilboten, allemaal Fransen. Met de bijboot gaat we de Murder rivier op door het mangrove bos. In de guide hadden we een waypoint overgenomen anders hadden we het nooit gevonden. Het is hier en daar wat ondiep, dus peddelen. Het is doodstil, geen wind en zo nu en dan een vogel die opschrikt. Het zwemmen hier schijnt niet zo'n goed idee te zijn, want in 2009 is er een meisje van een van de yachties door een haai gegrepen en overleden. Dit verhaal staat in vele gidsen dus gebruiken we maar de douche aan boord. Alle dorpjes lijken op elkaar door dezelfde bouwstijl en gebruik van dezelfde materialen. 


 De lokale shop met van alles te koop.


De "kids" poseren graag.


donderdag 15 juni 2017

Tanna, Vanuatu

12 juni 2017


Inklaren in Port Resolution Yachtclub.

Zodra het anker is gevallen zien we de kano's van de lokale bevolking. Het zijn dunne holle boomstammen met zijspan voor de balans en worden outriggers genoemd. Ook hier wordt er op Spaanse makreel gevist, die meer van sardines weg hebben dan de makreel zoals wij die kennen. Later komen ze langzij, maar niet zoals in het Caribische gebied om te bietsen, maar eerder om kennis te maken en een vriendelijk praatje. Natuurlijk kunnen zij ook spullen gebruiken en gaan uiteindelijk weg met vishaken, vislijn en AA batterijen, maar het is de toon die de muziek maakt.
We proberen contact te maken met customs in Lenakel, een "hoofd"stad aan de andere kant van het eiland. Zij zullen dan met een auto naar Port Resolution moeten komen om ons in te klaren. Gelukkig duurt het niet lang en aangekomen bij de "yachtclub" treffen we de beste man languit liggend op een van de banken. Het gaat er allemaal gemoedelijk aan toe en na het betalen van de nodige Vatu's zijn we legaal in het land. 
We ontmoeten ook Stanley van het dorp en hij regelt voor diezelfde middag onze excursie naar de vulkaan Yasur.  De weg er naar toe is modderig en vol geulen, dus de 4 WD is geen overbodige luxe. Drie kwartier en een ontwrichte rug later zijn we bij de ingang van Mount Yasur. 
Met daglicht is het al imposant, maar als hier de schermer rond vijven invalt, zie je in de krater de roodgloeiende lava borrelen. De vulkaan is op dit moment categorie 2 en sist, rookt, bubbelt en als er een explosie is voel je de grond onder je voeten beven en schieten de roodgloeiende brokken lava tot ruim boven de krater rand omhoog. Je voelt je wel erg nietig als je dit natuurgeweld van dichtbij meemaakt. 


Mount Yasur.


Een prachtig show.


Willy, onderwijzer van groep 3 en 4

De volgende morgen, na weer een normale nacht slapen, gaan we met z'n vieren naar het dorpje. Wat direct opvalt zijn de vrolijke gezichten. De mensen zijn vriendelijk, spreken je aan en stellen zich direct voor. We worden ontvangen door Willy, een van de onderwijzers van het 130 koppige schooltje. We worden rondgeleid en zien de diverse lokaaltjes. Het gebouw waar groep 3 en 4 les krijgen is niet meer dan een donkere keet. De kinderen hebben net Engelse les en vinden het wel prima zo'n onderbreking. Naast de vele dialecten die er op de verschillende eilanden wordt gesproken, is engels, frans en bislama de voertaal.
Wij leren wat woordjes en op onze beurt tekent Niels de wereldbol op het schoolbord en laat zien waar Nederland t.o.v. Vanuatu ligt.
Willy vertelt over een traditioneel feest wat vandaag plaats vindt in een dorp verderop. De reden is de terugkeer van de jongens, die 3 weken geleden besneden zijn. De traditie wil dat een dorp als gastheer fungeert en de andere dorpjes aansluiten en het voedsel meenemen. Overdag wordt dan het eten bereid en 's avonds wordt er gedanst. Het dansen begint in de vroege avond en gaat door tot zonsopkomst. Het is absoluut geen toeristische attractie en we willen dit graag een keer meemaken. Er moet weer vervoer geregeld worden en Willy heeft wel een telefoon, maar geen beltegoed. We geven wat Vatu en een leerling wordt erop uit gestuurd en komt met beltegoed terug. Uiteindelijk komen we bij Werry van de yachtclub terecht en hij zal ons brengen. Zijn voorstel is om 02.00 's nachts te gaan, want dan zien we naast het dansen ook de afsluiting van het feest bij daglicht. 
Blij dat we dit mee kunnen gaan maken, vervolgen we onze wandeling door het dorpje. Je ziet de grashutten, gemaakt van pandanablad, en de nette aangeharkte tuintjes. De mensen zitten bij hun hut op matten en de kippen, hanen en varkens scharrelen rond. Als je bedenkt dat de natuur hier met grote regelmaat huishoudt in de vorm van cyclonen en dan alles met de grond gelijk maakt en je dan ziet wat een veerkracht deze mensen hebben. 
Aan de oostkant van Tanna ligt White Beach en het doet denken aan Suwarov, het kleine eilandje in de Pacific waar we eerder waren. Op de terugweg zitten 3 mannen bij een vuurtje. We groeten en na wat heen en weer gepraat blijkt dat ze de ruimte, nakamal, aan het voorbereiden zijn voor de dagelijkse kava ceremonie. Het gebruik is alleen voor mannen. We hebben aan boord nog de nodige bosjes kava, die we voor Fiji hadden gekocht en als Niels vraagt of ze dit willen hebben, beginnen de oogejs al te glimmen. Mooi zo, zijn wij het weer kwijt, want de badkamer waar het ligt begint behoorlijk op een "coffee shop" te lijken


Lekker even spijbelen

                   

Pidgin engels, de dagen van de week: Monday, Tuesday.....

                          

Kindje uit de peuterklas


Huisjes van pandanablad, de tuintjes zijn verzorgd en netjes aangeharkt. Overal zie je bloemenstruiken en zijn er heggen van planten, die je bij ons in de woonkamer vindt.








Lekker even vlooien


Voor de nakamal







                          












                             

Niels bedankt de chief, Fred genaamd, namens ons allen.







                            

Dit lijkt op lever o.i.d., maar het is gemalen gekookte tarowortel gemengd met kokosmelk.




                            

De wekker gaat om 01.00 uur en we peddelen naar de kant waar Werry nog wakker moet worden. Het is een uurtje rijden en dan wordt de weg onbegaanbaar. We moeten de laatste 2 km lopen. In de verte horen we al het gezang en gestamp. We komen bij een plaats met hutjes en bankjes waar allerlei groepen zich ophouden. Een deel is aan het dansen. We maken kennis met Sam en hij regelt dat we op een bankje kunnen zitten, gelukkig maar want het wordt een lange zit. Om ons heen zien we diverse groepjes bezig met voorbereiden, anderen liggen te slapen en weer anderen hebben hun kinderen op schoot. Bij toebeurt dansen de verschillende dorpen en er zit een bepaald patroon in. De mannen beginnen stampend als eersten en de vrouwen volgen en springen op en neer. Als je hun voeten ook ziet, groot en plat, is dit ook niet zo verwonderlijk! De mannen zijn normaal gekleed, maar de vrouwen hebben hun gezicht geverfd en dragen grasrokken. Sommige zijn prachtig beschilderd en anderen hebben een soort van kerstversiering om en houden takken vast. 
Rond zessen wordt het licht en is het makkelijker om foto's te maken. Uiteindelijk is het dansen over en  houden de "chiefs" van de dorpen een toespraak en bedanken het gastdorp. Het eten bestaande uit geroosterd varken, suikerriet, laplap en kava worden in gelijke porties verdeeld. Ook wij krijgen ons deel, we voelen ons behoorlijk opgelaten en vragen aan Werry of we het niet mee kunnen nemen en dan aan hem kunnen geven. Dit vindt hij een prima idee. Er wordt nog een laatste keer gedanst en ook wij ontkomen er niet aan en springen en stampen mee. Na 5 minuten bewonder ik het uithoudingsvermorgen van de mensen. Wat een klus om dit de hele nacht vol te houden. 
Met onze buit lopen we naar de auto en rijden terug naar Port Resolution. Hier wordt het eten direct verdeeld en ontkomen we niet een een stukje laplap. We blijven zeikerds, maar laten ons niet kennen, echter de hond is een trouwe fan. Er wordt afscheid genomen en na een ontbijt aan boord gaat het anker ophoog en vertrekken we richting Efate, zo'n 130 Nm verderop. Ondanks de wat ongunstige koers vanaf Fiji en de rompslomp wat betreft het inklaren hebben we geen spijt dat we Tanna eerst hebben aangedaan. Wat een prachtig begin van Vanuatu!