zondag 28 mei 2017

Rotstuintjes

Fiji heeft in zijn wateren prachtige zacht en hard koraal. Zeker met een zonnetje erbij hoef je niet diep te gaan om mooie plaatjes te schieten. De ene keer zijn er honderden visjes, in fluorisende kleuren, soms met streepjes, stippen. Hele scholen, die afhankelijk van het zonlicht van kleur veranderen en als bladeren door het water dwarrelen.

Viani Bay, Vanua Levu:



                










Albert Cove, Rabi Island:




















Nanuya Island:














Drawaqa Island:
















Likuliku Bay, Waya Island:


















































donderdag 25 mei 2017

Yasawa eilanden

20 mei 2017

Wind en weer, wanneer kunnen we het ooit eens loslaten......
Afgaande van de berichten kunnen we nog iets oostelijker richting de Ringgold eilanden. Een eiland in de "middle of no where" met daaromheen een prachtig rif. Flauw briesje, zon en daardoor blauw water! Wat willen we nog meer? 
Helaas! De windgoden hebben andere plannen met ons in petto nl. harde oostelijke winden. Oké, dan toch maar het roer om en het besluit wordt genomen in één ruk naar de Yasawa's te gaan. Deze eilandengroep ligt aan de westkant van Fiji en hebben normaal droger en mooier weer. De afstand is ongeveer 180 Nm en als we dus zaterdagochtend vroeg vertrekken, een nacht doorvaren, dan hebben we de hele dag om aan te komen. We willen bovenlangs Vanua Levu gaan en de Google earth kaarten worden goed bestudeerd voor rare ondieptes etc. 


Vanua Levu mooi op de foto. Je ziet de lange navelstreng, dit is het rif wat zich naar buiten uitstrekt.

Het wordt een prachtig zonnige dag en we maken goede voortgang. We zien de riffen van verre en krijgen halverwege de dag bezoek van pilot whales, met hun stompe neus lijken ze net op onderzeeers. Ze bewegen veel langzamer dan de normale bottle nose dolfijnen. 
In de avond en nacht is het best wel weer spannend. We blijven op ruime afstand van het rif, maar ineens geeft de dieptemeter 13 meter aan, dus twijfel en naar meer naar buiten, want je weet maar nooit. Je hoort regelmatig verhalen dat riffen of brekers opdoemen, terwijl er niets op de kaart staat. Het wordt dus niet een ontspannen nachtje zeilen.
De laatste 20 mijl naar het bovenste eiland Yasawa I Rara is het behoorlijk werken geblazen. De wind trekt aan en er staat een korte golfslag doordat we in ondieper water komen. De genua wordt vervangen door het stagzeil en er gaan 2 reven in het grootzeil. De Unwind met Ap aan het roer doen prima hun werk terwijl de bemannning druk met de zeilen bezig zijn. 
Aangekomen bij de beoogde ankerplek worden we opgewacht door een lokale motorboot. In eerste instantie hebben we geen idee waar ze het over hebben, maar duidelijk is dat we hier niet mogen ankeren. Vooral ik baal als een stekker, zo'n mooie plek in de luwte met een zandbodem en inmiddels is het ook 15.00 en ik heb het wel gehad. Na nog een keer vragen blijkt dat ze maandag en dinsdag hier opnames hebben. Achteraf horen we dat diverse eilanden en resorts voor maanden worden afgehuurd ivm opnames van bv. Survivor series. 
Er zit niets anders op om door de varen richting Sawa I Lau, voor mijn gevoel kruipen we inmiddels tegen de stroom en wind op naar de nieuwe ankerplek. Daar is zowaar ook een boot, het Deense schip Nordkaperen. De wind poeiert inmiddels, maar het anker pakt goed en we liggen weer. 
Die maandag lijkt of we in een tropische herfst zijn beland. Het waait en regent en we komen niet van de boot. Zijn dit de zonnige Yasawa's?

maandag 22 mei 2017

Noordwest Fiji

13 mei 2017

De zee is kalm en al zeilend zien we Vanua Levu aan bakboord voorbij glijden. Halverwege de middag krijgen we buien en voor we het weten draait de wind 100 graden naar bakboord en komt nu pal van voren. Aangezien we nu richting het rif drijven met maar 3 knopen gaat de motor aan.
Verandering van plan. Aangezien we nu Viani Bay niet bij daglicht kunnen aanlopen worden de waypoints en dus onze koers aangepast en Dakuniba wordt nu onze nieuwe bestemming. We moeten weer voor het eerst tussen de riffen naar binnen varen sinds we de Pacific 1,5 jaar geleden verlieten en navigeren in Fiji is niet altijd makkelijk door een gebrek aan gedetailleerde kaarten. Gelukkig hebben we Google Earth foto's als ondersteuning. Het anker valt in een mooie beschutte baai in 16 meter diep water. We zien een enkele huisje en het is er stil, het enige wat je hoort zijn de vogels in de mangrove.


Dan eindelijk weer een echte Sundowner. In Fiji valt de avond rond zessen. Lekker afkoelen op het voordek onder de sterren.

De volgende dag gaan we weer bijtijds op pad. Al motorend doen we de laatste 9 mijl naar Viani Bay binnen het rif. Gelukkig hebben we de zon en zien we de ondieptes met de koraalhoofden (heel toepasselijk bommies genaamd!!) goed liggen. 
We pikken een mooring op aan het eind van de baai en contacten "Dive Academy", de duikschool aldaar. Voor deze baai ligt het Rainbow Reef, volgens de boekjes één van de mooiste duikplekken in Fiji! We zullen het gaan beleven....  
Nu is het gewoon nog even heerlijk om het water in te plonzen met snorkel en flippers. 

                      

De volgende morgen om 07.30 komt Captain Jack de eigenaar van de mooring langs en blijkt een enorme kletskous en letterlijk "Jack of all trades". Hij brengt een emmer vol papaja's, citroenen, kokosnoten en bananen. Het aangeboden bakkie koffie slaat hij niet af en de koekjes al helemaal niet! Na vele verhalen, wat subtiele hinten en dik 2 uur verder gaat hij weer naar moeders terug....


Langs de kust van Viani Bay wonen ongeveer 200 mensen, waarvan 60 kinderen, die op werkdagen vanaf zeven uur 's morgens worden opgepikt door de schoolboot. Allemaal netjes in uniform, sommige kinderen duidelijk op de groei of in afdankertjes van een oudere broer of zus. Het is overal hetzelfde.


De Ucunivatu primary school heeft een strak regime, na het middageten moeten de leerlingen per klas in de lijn rechts richten en dan allemaal gelijk tanden poetsen! Daarna is het een halfuur pauze waar de jongens en meisjes gescheiden voorlichting krijgen.


Afzakken naar Rainbow Reef.

Maandags hebben we prachtig weer, maar aangezien de Sonrisa met Andrew en Leslie nog onderweg zijn, besluiten we op hen te wachten met het duiken. Achteraf niet een hele handige zet, want per dag wordt de wind meer en meer. Kortom, het wordt een woelig tochtje om bij het buitenrif te komen. De eerste duik bij het zg. Nuku Reef is de beste, gekleurd koraal en visjes, maar zeker niet spectaculair. Tussen de 1ste en 2de duik gaan we terug naar de wal om de opgebouwde koolmonoxide in het bloed  weer te reduceren. Inmiddels wordt de wind steeds sterker en de tweede rit naar het buitenrif voelt als zitten op een op hol geslagen paard. De duik naar de "Great white wall" zit er niet in en in plaats daarvan wordt het een zouteloze duik met veel dood koraal. Jammer, want we hadden ons er zoveel van voorgesteld. We kunnen de volgende dag eventueel nog een keer gaan duiken, maar ik had erg veel last om mijn oren te klaren, dus laten we die kans voorbij gaan. 


Veel gezien, maar deze blijft één van mijn favorieten: Nemo, een clown fish.

De volgende dag gaan we ondanks het mindere weer verderop richting Kioa. Het anker valt in een beschutte baai aan de noordkant van Kioa met een bodem vol met (dood) koraal. Niet echt lekker als je de ankerketting erlangs hoort krassen. In je ergste nachtmerrie/verbeelding zie je dan een mannetje onder water, die met een vijl je ketting probeert door te zagen terwijl je slaapt..... Altijd twijfels ondanks het ingestelde anker alarm.
We blijven hier dan ook maar één nachtje liggen en zeilen een noordelijke route richting het eiland Rabi, waar de oorspronkelijke bewoners uit Micronesia komen. Aan de zuidkant van het eiland ligt een dorpje, maar de wind beukt daar volop tegen de kust, dus toch maar verder naar de noordkant van Rabi, daar zullen we zeker in de luwte van het eiland liggen.
Het is zwaar bewolkt en druilerig, dan maar de vislijn uitgooien. Is het niet zo dat je met dit weer altijd mannen langs de waterkant ziet zitten en maar turen..... Het turen duurt niet lang en trrrrrr.. daar klinkt de lijn, die om de lier gewikkeld zit. Die Skabenga lure heeft zijn werk gedaan en we hebben een long finn tuna aan de haak! Zo te zien een mooi maatje voor ons.


Tja, dan heb je de buit binnen en op een bewegend schip kun je maar één ding doen: Op je gat zitten en fileren. Ik moet altijd mijn gedachten op nul zetten: niet denken aan de troep van bloed en ingewanden en probeer dan ook het positieve ervan in te zien: lekkere sashimi en kortgebakken tonijnfilet!


Lekker!


Monica en Maria en het varken Nathan.

Aangekomen bij Rabi zie we op de wal een paar rieten hutten, die op het eerste gezicht onbewoond lijken, maar later zien we mensen lopen. De volgende dag als we de wal opgaan ontmoeten we de 2 jonge meiden, die verlegen vertellen dat ze een maand hier zullen "kamperen". Ze komen van het dorp aan de zuidkant en daar maken ze matten. Als we vragen of ze getrouwd zijn, wordt er luid gegiecheld. Nee, ze zijn nog lekker vrijgezel en willen dat nog even blijven. Net zoals zij zich waarschijnlijk zullen afvragen wat wij de hele dag doen, hebben wij dezelfde vraag.  Ze vullen hun dagen met het vangen van kleine krabben bij zon's ondergang.






maandag 15 mei 2017

TC Ella

10 mei 2017


... en opeens was ze daar. 

Niets te zien via de gribfiles, maar via een satellietfoto door NASA werd ze ontdekt. Ze was binnen in een lagedrukgebied ontstaan tussen Samoa en Tonga en daardoor in eerste instantie aan de aandacht ontsnapt. De foto zag een cel vorming (oog) en onmiddelijk wordt de tropische depressie omgetoverd naar een tropische cycloon categorie 1 en krijgt de naam Ella. Zodra er een naam aan een depressie wordt geplakt is er stront aan de knikker. We houden haar dus goed in de gaten. De verwachte route is richting het zuidwesten, Fiji dus, maar zou later afbuigen naar het zuiden. Zes uur later wordt dit weer bijgesteld en blijft Ella toch naar het zuidwesten koersen, recht op ons af over Vanua Levu. Iedereen op de ankerplaats (ook wij hoor), wordt een beetje zenuwachtig met name wanneer ze uitgroeit tot categorie 2 (tussen de 65 - 85 knopen wind). We liggen dan wel aan een zg. Helix mooring, "cycloon proof", maar toch. Vorig jaar is dit gebied getroffen de TC Winston, een categorie 5 en heeft de nodige boten beschadigd en van mooringen afgeslagen. Dan heb ik het alleen nog over de boten, maar op land is de schade groot en voor de bevolking moet dit afschuwelijk zijn nu er weer een cycloon over gaat komen. Gezegd moet worden dat hoewel Winston (februari 2016) de meest destructieve cycloon is geweest in de zuidelijke Pacific dit wel in het cycloon seizoen was en dus ideale omgevings faktoren had (warm zeewater) om hiertoe uit te groeien. Het onzekere is dat het zeewater nu en dus na het officiële cycloon seizoen ( tot 1 mei ) nog steeds warmer is dan normaal.
Om ons voor het eerst in ons zeilersleven voor te bereiden op zo'n fenomeen halen we alles wat los kan gaan eraf: de voorzeilen gaan naar beneden en alle lijnen en de bimini worden opgeborgen. Extra lijnen gaan aan de mooring, maar ja wat is extra en wat is genoeg.....? Alles wat dan nog aanwezig is, wordt vastgesjord met extra lijnen. 



Op donderdagochtend zien we dat Ella van categorie 2 naar 3 gaat en we besluiten om van mooring te veranderen. De huidige mooring ligt aan het begin van de Nakama Creek, open naar het westen en mocht Ella deze koers aanhouden krijgen we met een westenwind de daarbij opgebouwde golven direct voor onze kiezen. De harde wind is al geen pretje, maar samen met hoge golven vragen om problemen. Verhuizen dus, maar waar naartoe?
Gelukkig is er nog een Helix mooring van de SavuSavu Yacht club beschikbaar aan het einde van de kreek. Zoals eerder geschreven is de hele bubs met boten nog in NZ dus vandaar de beschikbaarheid. Het bijbootje van de marina met Ben erin vaart voor ons uit en we zigzaggen door de betonning naar de verderop gelegen mooring. 
Zodoende liggen we om 10.00 uur weer vast en begint het wachten......en nog meer strippen van de boot, want je weet maar nooit. De update om 15.00 laat zien dat Ella toch meer ten noorden van Vanua Levu zal gaan, laten we hopen dat ze gelijk hebben.... Overigens de verschillende gribfile modellen laten nog steeds niets zien.


Terwijl wij in afwachting zijn van TC Ella en haar gevolgen maakt de lokale jeugd zich niet druk, dit vlot is basic genoeg!

Na een windstille nacht met een prachtige volle maan is het vrijdagmorgen 12 mei geworden. Zoals elke morgen is er om 08.00 het radiopraatje op de marifoon met de net controler "Curly". Hij imiteert Robin Williams met "Good morning Savusavu". Hij heeft de laatste updates over het weer, die wijzelf ook van internet plukken maar oké, hij bevestigt het. Het lijkt erop de Ella ons met rust zal laten en boven ons langs zal gaan. Een hele opluchting en we denken om eventueel morgen te vertrekken naar Viani Bay, zo'n 40 Nm naar het oosten. We zetten de bimini er weer op, want het is vechten voor een plekje in de schaduw. Doordat TC Winston nog in ieders geheugen hier zit en ook deze cycloon afnam en maar weer terugkwam, worden we door iedereen gewaarschuwd, wat ons ook weer onzeker maakt.
Ondanks de dreiging hebben we die avond heerlijke Pina coladas aan boord van de Sonrisa en wederom een windstille nacht.


Daki, Evie en Jolene van Waitui Marina + Callum en Leilah, de kinderen van Jolene.

Zaterdag 13 mei.

De noordelijke track van Ella lijkt zich voort te zetten en na de laatste weerberichten besluiten we om toch te vertrekken. We hebben hier al lang genoeg gelegen en het weer ziet er prachtig uit.....
Het voorzeil wordt er in de vroege morgen opgezet en alles weer zoveel als mogelijk in oude staat teruggebracht. De zon brandt al onbarmhartig en het zweet loopt in straaltjes van ons lijf.
Zodoende zeilen we op een kalme zee richting Viani Bay. De vislijn is uitgegooid, we hebben nieuwe lures (nep vis), zg. Scabenga lures gekocht. Voor de prijs dat die "krengen" kosten mogen ze ook wel wat opleveren....


Uiteindelijk koerst Ella naar het westen en lost op als een normaal laag.

SavuSavu

10 mei 2017


Plakwerk aan het grootzeil.

Na weer een normale nacht slapen zijn we klaar om aan wal te gaan. We worden hartelijk welkom geheten door Jolene, de manageres van Waitui Kelekele Marina en met de nodige informatie gaan we de "stad" in. Waitui Marina heeft niet het mooiste gebouw en zou er met een lik verf stukken beter uit zien, maar het enthousiasme van Jolene compenseert veel. Het verderop gelegen Copra Shed is netter, maar een stuk onpersoonlijker.
Met nog enigszins slappe benen lopen we in de tropische warmte naar de pinautomaat om Fiji dollars te tappen. De schuld bij de officiële instanties worden betaald en een cruising permit voor de kleinere eilanden aangevraagd. Het dorp is een lange straat met de gebruikelijke winkeltjes uitgebaat door Chinesen, Hindoestaansers en Fijianen. Denk daarbij een centrum met taxi-en bushalte en een overdekte markt en het plaatje is compleet. 
Op de markt kopen we lokale groente en fruit, waaronder Daruka, de asperge van Fiji. We kopen ook bosjes gedroogde Yaqona/Kava. Dit hoort bij het SevuSevu ritueel, maar daar over later meer.
Zoals altijd na een langere oversteek besteden we altijd de eerste paar dagen de nodige onderhoud of reparaties aan de boot. Binnen en buiten wordt gepoetst en zoutvrij gemaakt. Gelukkig hebben we onderweg geen grote problemen gehad, die direct om aandacht vragen. Daarnaast wordt de Unwind in een tropische jasje gestoken: zonnedekkleed over de voorpunt wordt gespannen en extra schaduwdoeken die ik in NZ had gemaakt aan de bimini vastgeritst. De was van de afgelopen 7 dagen wordt weggebracht en komt heerlijk schoon terug. Simpele dingen, maar een lekker gevoel.
Niels gedijt makkelijker met deze temperaturen, maar ikzelf moet echt schakelen en wel een tandje terug. Anderzijds is de watertemperatuur fantastisch en 's avonds weer heerlijk buiten eten in de kuip en tot op heden (nog) geen muggen!


Vanaf de heuvels boven Savusavu kun je de Nakama Creek zien liggen, ergens een stipje in het middenvaarwater ligt de UnWind.

Aangezien we een van de eerste boten in het seizoen zijn is het nog erg rustig aan de mooringen. 
Nog vele vrienden en cruisers die we kennen zijn nog in NZ en wachten op een goed moment om de oversteek te maken. Officieel is het cycloon seizoen per 1 mei over, maar dat de natuur zich niet aan de regels houdt blijkt wel als er bij Vanuatu nog een cycloon onstaan, Donna genaamd. Ze gaat van Vanuatu naar Nieuw Caledonië en ontpopt zich tot een Categorie 3 cycloon en gooit extra roet in de zeilen voor degene die nu nog in Nieuw Zeeland wachten. Ze heeft n.l. besloten om naar het zuidoosten te trekken en blokkeert precies de weg naar Fiji. We zijn blij dat we reeds in Fiji zijn.
Bij Waitui Marina ontmoeten we de Amerikanen Andrew en Leslie aan boord van de "Sonrisa" en we hebben een leuke klik. We eten en drinken regelmatig met elkaar.



Lokaal gemaakte sieraden.


Op de zaterdagmarkt te koop: Nama, zeedruiven. Spoelen met vers water, dan mengen met een gesnipperd uitje en rode peper.

Doordat we rond 8 juli in Papua Nieuw Guinea moeten zijn om onze Visa voor Indonesie te regelen, hebben we niet onbeperkt de tijd om heel Fiji te verkennen. We hebben voor Savusavu op het noordelijk gelegen eiland Vanua Levu gekozen om in te klaren, om van hier uit eventueel naar de oostelijk gelegen Lau groep te kunnen zeilen. We willen dit doen via het eiland Taveuni, maar helaas pindakaas. De wind blijft met een behoorlijke sterkte uit het oosten blazen en tot 2 x toe moeten we ons vertrek uitstellen. Gelukkig biedt Waitui Marina de nodige afleiding met een heerlijk curry buffet op zaterdag en een karaoke avond, waar zelfs Niels de microfoon pakt. 
Een geplande duik op zondag bij het Namena reef wordt ook uitgesteld en we krijgen daarvoor in de plaats een dag met regen en wind. 
Gelukkig hebben we prachtig weer als we met een busje naar Labasa gaan, in anderhalf uur tijd zien we het landschap veranderen van heuvels naar vlaktes met suikerriet plantages. Labasa is de grootste stad van het eiland en het is er een drukte van belang. We nemen een taxi om de verderop gelegen Hindu tempel te bekijken. Suikerzoet geverfd met in de tempel een steen in de vorm van een cobra, die volgens de legende sinds 1970 van 1 a 2 meters is gegroeid tot de huidige 3 meters. De lokale bevolking heeft er een tempel omheen gebouwd en wordt per jaar door vele duizenden mensen bezocht. Het bezoek zou zieken mensen helen en vruchtbaarheid brengen. We zijn getuige van een ceremonie van een dochter met ouders en grootmoeder, die -zo vermoeden we- vragen om extra vruchtbaarheid van dochterlief. We hopen dat heeft geholpen voor haar. Voor ons was dit niet de reden voor het bezoeken van deze tempel ......


Naag Patthar Mandir tempel, met een beetje verbeelding lijkt de vorm op de kop van een Cobra.

                               

Handenarbeid op de markt in Labasa

Op een full moon potluck avond bij de Savsavu Marina ontmoeten we de Nederlandse Jose. Samen met haar man Jeff, dierenarts, hebben zij meegeholpen om een 2e dierenkliniek op te zetten in Savusavu. Animals Fiji is sinds 2012 actief in Nadi op het grootste eiland Viti Levu en was daarmee de eerste die het initiatief heeft genomen en nu dus ook in Savusavu met 1 dierenarts in dienst. Natuurlijk is ook deze organisatie afhankelijk van donaties en hebben we ons steentje kunnen bijdragen. Het adres is www.animalsfiji.org voor een ieder die dieren liefheeft.

 
De dierenkliniek van Jose en Jeff in Savusavu. Dit soort initiatieven stelen altijd ons hart en zijn blij dat we hier aan kunnen bijdragen.