zondag 23 april 2017

De laatste weken in de BOI

23 april 2017

Na het turbulente weer genieten we van mooi nazomerweer. Overdag is de temperatuur prima. Oke, af en toe een buitje, maar dat spoelt het zout van de boot. De dagen worden wel steeds korter doordat  de wintertijd begin april is ingegaan. 
De pasen wordt een gezellig boel aan boord van de UnWind. We krijgen 3 logees, Roel, Jacomine en Sharon. Door het weer van de afgelopen week hebben Roel en Jacomine de boot nog niet kunnen overzeilen vanuit Whangarei, dus komen ze samen met Sharon met de auto. We pikken ze op bij Russell en zeilen naar de Orokawa Bay. Hier knalt de kurk van de meegebrachte champagne en wordt tijdens de ZA braai de nodige flessen wijn soldaat gemaakt. Die nacht ligt de UnWind als in beton gegoten en slapen we als marmotten of is het de drank? De volgende morgen wordt er ondanks het koude water toch gezwommen met als beloning een lekker paasontbijt.


De benen worden gestrekt op Roberton Island, UnWind rechts op de achtergrond.

Met een fijne zeiltocht gaan we terug naar Russell, maar dan is het feest nog niet over.  Om het weekend mooi af te sluiten gaan we lekker met elkaar eten bij the Duke of Marlborough. Nog een ontbijt op de UnWind en het drietal gaat weer richting Whangarei. Wijzelf gaan richting Army Bay waar we 2 dagen voor Pampus liggen.


Met een Kiwi helmsman aan het stuurwiel.

Inmiddels wordt nu ook serieus gekeken naar een weather window om richting Fiji te vertrekken. In Russell wordt de 2e gasfles nog gevuld, Opua is gezellig met de ontmoeting van de Sarau en inmiddels zijn Roel en Jacomine ook aangekomen. Ook Sharron kan het niet laten en komt een nachtje over bij de Tara. Nog een laatste keertje samen eten en de kustwandeling naar Pahia maken en dan is het zover. 
Het vertrek!


Malcolm en Joan met de kleindochters Ruby en Lilly.

vrijdag 14 april 2017

In afwachting van Cook

12 april 2017

April doet wat hij wil en dat komt hier helemaal tot zijn recht.
Hadden we vorige week nog de natte resten van cycloon Debbie, komende vanuit Australie, houdt nu cycloon Cook Nieuw Zeeland en ons behoorlijk bezig. Vorige week trok cycloon Cook vanaf Vanuatu richting Nieuw Caledonie. Normaal trekken ze dan naar het zuidoosten en wanneer boven de dan koelere zee zwakken ze af en uiteindelijk een lagedruk gebied met de nodige warme vochtige lucht.
In dit geval kwam cycloon Cook een koufront tegen op zijn pad en ook een laag ter hoogte van Nuie en Samoa. Dit zorgde voor versterking van Cook en werd hij gedwongen door het laag ten noordoosten om een meer zuidelijke route te volgen richting Nieuw Zeeland. We luisteren naar de weerberichten en zelfs de meteorologen weten geen raad wat te voorspellen. Op woensdagavond horen we ineens dat de verwachting is aangepast en dat Cook een meer westelijke koers gaat volgen en o.a. over de Bay of Islands komt, daar waar wij liggen! De windrichting zal rondom het oog van noord met de klok meedraaien naar het zuidwesten, snelheden van max. 70 knopen. Rond middernacht zal die wind aantrekken en morgenmiddag wordt dan de meeste wind verwacht.  
Om met deze wind de dinghy met brommert achter de boot te hebben is niet ideaal, dus toch maar achterin opbergen. Alles wat los zit bergen we op, extra lijnen worden gezet en de rolgenua en stagzeil worden voorzien van een extra lijntje. We steken extra ankerketting en maken een plan indien de huidige ankerplek lagerwal wordt -nadat de wind is gedraaid- en we eventueel moeten verkassen. 
We kunnen niet veel doen dan afwachten wat komen gaat.

13 april 2017

Na een rustige, maar zeer natte nacht, luisteren we in de morgen naar de eerste weersverwachting. Het lijkt erop dat het oog van cycloon Cook de Bay of Islands schampt aan de oostkant en dat met name Coromandel en de Bay of Plenty het meeste over zich heen gaan krijgen. Hier op onze ankerplek is het zwaar bewolkt, maar nauwelijks wind. We halen opgelucht adem, want volgens de nieuws berichten was dit de krachtigste storm sinds 1968, waarbij in Wellington een passagiers schip zonk.

                     

Op pad BOI

6 april 2017


Bream Head, daar waar we mijn verjaardag hebben gevierd met Roel & Jacomine en nog hebben gewandeld en bovenop hebben gestaan.

Met het laatste restje afgaand tij verlaten we Urquharts Bay en dus Whangarei. Met een west-noordwestenwind zeilen we richting het noorden. We zien de kust voorbij trekken, daag Whangarei, wie weet tot ooit!
Het zonnetje schijnt en opeens horen we gespetter en gesnuiver aan stuurboord. Het zijn dolfijnen, van die echte, die we nog van de tv kennen, Flipper. Ze geven een showtje weg, waar het dolfinarium in Harderwijk een puntje aan kan zuigen. Ze zwemmen wel 2 uur met ons mee en ze vinden het prachtig als de wind aantrekt en we harder gaan. Ze zien het gewoon als wedstrijdje. Aangezien we door die wind soms op 1 oor liggen zwemmen ze soms bijna naast het gangboord.












Ze weten van geen ophouden. Ze schuren langs de boot, spelen en springen. Je blijft geboeid en raakt niet uitgekeken. En dan ... opeens gaan ze bakboord uit en weg zijn ze.


Cape Brett. Welkom Bay of Islands.

Het lijkt of we er een gewoonte van maken om met veel wind ergens aan te komen. De hele dag hebben we met de westenwind aan de hoge wal goed kunnen zeilen. Maar na het passeren van Cape Brett wordt ons zeilgebied lagerwal en is het behoorlijk stampen. Zoals altijd kan het spoken rondom de kapen, daarbij maken de deining en uitgaand tij het er niet beter op. Met de nodige ( teveel!) helling moeten we de nodige slagen maken om Oke Bay te bereiken. We hebben ook eigenlijk teveel zeil op, maar ja moeten we reven (zeil verkleinen) voor dat "kleine" stukje.....Ja Niels!
Het is dan weer een heerlijk gevoel om in de luwte te komen, zeilen te laten zakken en het plonzen van het anker te horen en een zeiltocht van 65 Nm af te ronden. Het was ondertussen ook al weer Gin O'Clock geworden met een ondergaand zonnetje in de kuip.


donderdag 13 april 2017

Whangarei

20 maart t/m 3 april 2017

Vanuit de bay van Whangaparaoa gaan Roel en Jacomine richting Whangarei en wij gaan naar Mahurangi Harbour, waar we Joan en Malcolm van de Sarau opzoeken. Zij hebben daar een vaste mooring bij Scotts landing. 's Avonds borrelen we bij ze aan aan boord en kletsen weer bij. De volgende dag laten ze ons de omgeving zien en bezoeken we kort hun dochter en schoonzoon, die een nieuw huis aan het bouwen zijn, waar zij ook aan hebben meegeholpen. 
Ze hadden ons al eerder verteld over een Nederlandse vriend, die ze kennen met een boot en we ontmoeten Ted op zijn boot in de marina. Ted is op 16 jarige leeftijd naar NZ is geëmigreerd en is inmiddels dik in de zeventig, maar is nog steeds een aktieve zeiler, die met zijn zelfgebouwde boot al weer plannen heeft om nog een rondje Pacific te doen. Hij nodigt ons uit voor een wijntje bij hem thuis. Hij heeft prachtige verhalen en heeft goed geboerd hier in NZ. We blijven langer dan gepland en hij nodigt ons uit voor eten. Het toeval wil dat Malcolm vis voor hem had meegenomen wat nu door zessen wordt gedeeld. Het wordt weer een gezellige spontane avond. 
Volgende dag varen we "voor de wind" naar Kawau Isl. waar we nog 'n oude bekende zien bij de plaatselijke jachtclub, de NZ boot "Falshator" (ooit ontmoet in Panama). We blijven hangen en eten op de Kawau jacht club, waar we vorig jaar ook zijn geweest. De volgende morgen gaan we met stroom mee naar Whangarei. De wind verwachting was min min, maar na 2 uur motoren kunnen we ,zij het "hoog aan de wind", de rest van de dag prima zeilen.


Lekker snavelen bij de Kawau yacht club.

Aangekomen in Urquharts Bay pikken we de volgende dag Phil van UK sails op. Hij heeft onze Code 0 gemaakt (licht weer voorzeil) en wil kijken hoe hij staat. We hebben helaas nauwelijks wind, maar hij heeft genoeg gezien om het zeil ietwat aan te passen. 
Nadat we hem weer aan de kant hebben afgezet is het wachten op het juiste getijde om de rivier op te gaan, richting Whangarei-Town Basin. Om de tijd te doden besluiten we om de onderkant van de boot en de kiel schoon te maken. Duikfles op en daarna met de overgebleven lucht tevens op Jacobs schelpen jagen, die je in deze baai zou moeten kunnen vinden. Op 1 april is het seizoen officieel over, maar op 9 meter diepte liggen er nog genoeg. Het is alleen zoeken naar de juiste maat. Al met al vindt Mar er dik 20 en eten we die avond een fantastisch gerechtje met scallops geserveerd op een salade van rauwe julienne gesneden courgette/appel en gember. Heerlijk.


Ingezoomd zijn ze prachtig met een soort pareltjes op de randen.

Het is weer fijn om in Whangarei te zijn. We liggen naast David van de Rewa, die we kennen van Opua. We kennen hier ook de weg. Winkels en bedrijven zijn makkelijk aan te lopen.
Op maandagochtend kan Niels direct bij de chiropracter terecht en kunnen we daarna samen op pad. We hebben weer een lange lijst met daarop de nodige reserve onderdelen en bezoeken de diverse bedrijven. Straks in de Pacific en met name Indonesië schijnt er weinig te koop te zijn. Na winkel nummer zoveel hebben we het allebei met elkaar gehad en barst de bom. Kortom, Niels links om en ik rechts om richting het centrum. Ik loop de eerste de beste kapperszaak binnen en kom er helemaal blij uit. Nog lekker een uurtje zonder Niels door de winkelstraten gestruind en de nodige dingen van mijn lijst kunnen afstrepen. Ben ruzie al weer vergeten en tevreden kom ik aan boord terug. Aangezien het maandagavond ook nog sporten bij Mo is, toevallig ......boxen, kon ik daar de eventuele restanten van mijn frustraties botvieren op Jacomine. Sorry Jacomine, maar het kwam goed uit.  
Na vele dagen op de boot is het wel even fijn dat ieder nu zijn ding heeft. Niels is "lekker" druk met zijn klussenlijst en ikzelf breng 2 dagen door op de zeilmakerij van Phil van UK sails (even reclame maken...) Met zijn zware naaimachines is het een "fluitje van een cent" om nieuwe hoezen voor de dekluiken en schaduwdoeken voor de kuip te maken. We downloaden google earth kaarten voor Fiji, Papua Nieuw Guinea en Indonesië bij Sharron, die goed en snel internet heeft.
Ook Pak'n Save is blij met ons, we doen boodschappen voor de komende 6 maanden, karren vol en dit keer zonder problemen met zijn tweeën! We zijn zo druk als een klein baasje en voor je het weet is er zo een week voorbij.


Op chique met Veronica en Sharron

Op vrijdagavond heeft Sharron een ladies night /clothing swop georganiseerd, klinkt leuker dan een "nederlandse vrouwenavond". Naast de lekkere hapjes en "skinder" is er ook voor iedereen wel wat bij om kleding te ruilen. Alle spullen die geen nieuw lichaam vinden gaan naar het Leger des Heils.
Zaterdag 1 april organiseren we een afscheidsdiner voor Sharron en haar vrienden, die ons zo gastvrij hebben ontvangen de afgelopen periode tijdens Kerst en Oud&Nieuw. Wij, Jacomine ik en Darren draaien een 7 gangen diner in elkaar met bijpassende wijnen. Het wordt een succes en iedereen is op chique. 
De volgende dag wordt Niels opgepikt door Phil. Hij heeft een tweedehands zeilboot gekocht en we doen mee met een lokale regatta. Phil is Phil en hij heeft de briefing niet meegemaakt en weet dus ook niet de route en welke boeien we moeten ronden. Bij de start volgen we een snel uitziende boot in de veronderstelling dat deze het wel weet. Je raadt het al, nee dus. Het hele veld gaat een andere kant op en dat was de goede. Dit gebeurde nog een paar keer, maar we hadden veel plezier en gingen zo snel dat we alsnog voorop voeren, maar aangezien we hier en daar wat boeien aan de verkeerde kant hadden gerond vielen we niet in de prijzen..... Dan maar een biertje.

donderdag 30 maart 2017

Tiritiri Matangi

17 maart 2017

Via een nachtje Ponui Island ten zuiden van Waiheke varen we richting Otata Island, waar we Roel en Jacomine zullen treffen. Wat een rustig tochtje leek, blijkt toch tegen te vallen. Na het verlaten van de ankerplaats vallen we af met alleen de genua bij en rollen we met zo nu en dan 25 knopen vanachter behoorlijk heen en weer op een onrustige Hauraki Gulf. 
Jacomine heeft een tip gekregen om bij dit eiland naar st. Jacobs schelpen te duiken. Op de plaats van bestemming aangekomen staat er nog te veel deining en wind om ter plekke voor anker te gaan en besluiten we door te varen naar Rakino Island. Hier liggen we met de ZO wind in de beschutting van het land en is het die avond goed toeven.
Het is de volgende dag nog geen 8 Nm om bij Tiritiri Matangi te komen. Dit eiland is een van de meest succesvolle natuurreservaten ter wereld met inzet van duizenden vrijwilligers, die honderdduizenden inheemse bomen hebben geplant en vogels hebben geïntroduceerd en hierdoor van een dor eiland een bos hebben getransformeerd. Je vindt er nu oa. de Takahe, Saddleback, Stitchbird, brown Teal en de Kiwi. We bewandelen eerst een deel van het eiland en hebben later de hele baai voor onszelf. Met een Sundowner en diner op het strand is het plaatje kompleet. Met het vallen van de avond gaan we het bos weer, in de hoop om een kiwi te spotten. We zien helaas geen Kiwi, maar zien wel een Tuatara, een soort van hagedis en de Giant Wetapunga, 's werelds zwaarste insect. 
We plakken er nog een dag aan vast en wandelen de volgende dag de noordelijke kant van het eiland. We hebben die avond daardoor een herkansing om de Kiwi te spotten en roeien in de schemer weer naar de kant. We lopen de Wattle track en horen opeens geritsel. Het is erg droog en er staat geen wind en ja hoor, daar zien we de zogenaamde little spotted Kiwi. Hij verdwijnt eerst in een soort pijp en komt er even later uit, precies waar Niels staat. Hij of zij staat naast zijn sandalen en stopt, ruikt en loopt verder. We staan allemaal stil in afwachting en zijn als een klein kind zo blij om dan eindelijk de Kiwi in het echt te zien. Er zijn vele NZ-ders, die nog nooit een Kiwi hebben gezien in het wild, dus dit maakt het ook speciaal.
Op de terugweg naar de boot treffen we er nog een, maar deze is wat verder weg. We roeien met de dinghy vanaf het strand naar de boot en door de fluor lijkt het water wel een sprookje. Telkens als we met de peddels door het water gaan krijgen we een hele lichtshow. Een mooie afsluiting van een dag in de natuur.




Fantail


Stitch bird (Hihi)


Hobbs Bay


Sundowner op het strand


Giant Weta


Saddleback


Takahe




zondag 19 maart 2017

Rangitoto & Motutapu Island en Auckland

11 maart 2016


Uitzicht vanaf Motutapu naar Islington Bay en Rangitoto.

De afgelopen 2 weken hadden we prachtig weer en nauwelijks wind. En route naar Auckland doen we een paar ankerplekken aan op Waiheke, Ponui, Rangitoto en Motutapu. De laatste 2 eilanden liggen voor de aanloop naar Auckland en zijn door een landstrip met elkaar verbonden. Tussen deze eilanden ligt ankerplaats Islington Bay en met de noordenwind is het er prima liggen. Rangitoto, een vulkaan die zo'n 600 jaar geleden vanuit zee omhoog gekomen is en daarmee tevens het jongste eiland in de Hauraki Gulf is, wordt als eerste beklommen. Aangezien we vroeg op pad zijn ontlopen we de meute, die per ferry vanuit Auckland op het eiland wordt gedropt. Met name in december zal het vulkaaneiland er prachtig uit zien met zijn bloeiende Pohutukawa bomen (de NZ kerstboom). 


Niels in gesprek met een kudde koeien. Zoveel aandacht van vrouwen heeft hij nog nooit gehad zie ik hem denken....

Aangezien we toch lekker bezig zijn met wandelen doen we ook nog een rondtrip op het aangrenzende Motutapu eiland. Kompleet het tegenovergestelde van Rangitoto, hier glooiende heuvels met gras en vee. We lopen dwars door de weilanden en omdat we soms een paaltje missen komen we in contact met een groep koeien. Niels heeft er direct een prima band mee en gaat een praatje met ze aan. Ik weet overigens niet in welke taal, maar hij heeft genoeg toehoorders.

We hebben 6 dagen in Auckland gepland en met hoogwater komen we aan bij Orams. Met alle bootwinkels om de hoek zijn we nog geen halve dag aan wal en de lijst "te kopen dingen" is behoorlijk geslonken, tevens ook onze portemonnee.
De radar had de geest gegeven en we hadden via email contact met John, van Simrad de leverancier.
De volgende ochtend komt hij langs en constateert een kapotte scanner en kabel. Hij belooft de volgende dag terug te komen met vervanging. Om 9 uur de volgende dag is hij er weer met een nieuwe scanner en kabel. Niels had ondertussen de radar van de mast gehaald en met zijn drieën monteren we de nieuwe erop. De kabel wordt vervangen en getest en alles werkt weer. 
Een uitstekende service van Simrad (Pacific) en met dank aan de uiterst vriendelijke John.
Als presentje geeft hij Mar een digitale zeekaart van NZ.


Een van de vele stalletjes op de Auckland Brito zaterdagmarkt. Hier de Aziatische variant op poffertjes.

Het weekend houden we om lekker van het stadse leven te genieten. We pakken op vrijdagavond de "walk-in bioscoop bij Silo's" en we struinen door de stad. Zaterdagavond treffen we Roel, Jacomine, Sharron en Joel en eten gezamenlijk bij de Mexicaan. Op zondag pakken we de trein naar Onehunga. Dit ligt aan de westkant van het isthmus, waar Auckland aan ligt. Hier begint de zg. Coast to Coast walk. Je loopt/doorkruist de stad, beklimt diverse, nu begroeide, vulkanen en eindigt in de Viaduct, gelegen aan de Waitamata Harbour. Het Franse filmfestival is de week ervoor van start gegaan en we boeken snel een kaartje en zien "Mr. Chocolat". Een mooie film over een zwarte clown en zijn niet makkelijke leven.


Op zondag doen we de Coast to Coast wandeling met als startpunt de Tasmanzee, hier op de achtergrond.


Op de rand van de krater van Mount Eden in Auckland


We bellen Bregt van de "Boxing Kangaroo" -inmiddels woonachtig en werkzaam in Auckland- en spreken af bij ons aan boord voor een borrel. We kennen hem en Lynn nog van onze trip over de Pacific.


Daaag Auckland, we hebben weer genoten!

Bij vertrek gooien we de tanken vol met diesel en zeilen richting de Huruhi Bay aan de zuidkant van het eiland Waiheke. Er wordt behoorlijk slecht weer met zeer harde wind voorspeld en dit lijkt een mooie plek om verwaaid te liggen. Inmiddels zijn we 4 dagen verder en hebben we nog net geen wortel geschoten of elkaars kop ingeslagen, omdat we niet van de boot af kunnen komen. In de afgelopen dagen is er ten noorden van ons een trog met winden van boven de 50 knopen gegaan. Het veroorzaakt de nodige problemen op het vaste land. Met name Coromandel, waar we 2 weken geleden nog genoten van het mooie weer, krijgt het nu te verduren. Op de radio wordt gesproken over landverschuivingen en evacuaties. Het heeft nog nooit zo geregend in de afgelopen 53 jaar, zo horen we op de radio. Toch blij dat we op een bootje zitten....






vrijdag 10 maart 2017

Oostkant Barrier en Coromandel

Eind februari 2017



Toch maar even wachten!

We vertrekken vroeg uit Tauranga om het tij mee te hebben en op tijd bij Slipper Island te zijn. Bij de uitgang moeten we nog wel even een enorm cruise schip voorbij laten gaan. We varen samen op met de Sarau (een Dickson 55ft) van Joan & Malcolm. Dit is een vrijwel gelijkwaardige boot als de UnWind en dus ontkomen we er niet aan om tegen elkaar te "racen". Wat ze hier zeggen:" two boats at sea is a race".
De wind varieert onderweg enorm in sterkte en richting, dus beide bemanningen moeten hard werken om alles uit de kast halen. Leukste is natuurlijk om te schrijven dat wij als eerste ons anker konden laten vallen rond Gin O'Clock... tijd.


Hebben zij eerst het voordeel van hun genaker, maar met de krimpende lichte winden moeten zij dit zeil weghalen. Hier komt ons nieuwe zeil (code 0 voor kenners) van pas, welke we in NZ hebben aangeschaft. Later trekt de wind aan en gaan we als een speer op onze bestemming af.

Op Slipper Eiland scheiden we van de Sarau en gaan we naar Cook Bay terug om inkopen te doen. De volgende dag is er nauwelijks wind en dobberen we naar Opito Bay, waar we Roel en Jacomine ontmoeten van de TARA. Niels doet nog veel moeite met zeilwisselingen om het motoren uit te stellen, maar met stroom tegen en een boot snelheid van 1,5 knoop is het welletjes en gaat de motor aan. De volgende dag hebben we prima wind uit de goede hoek en gaan we in een ruk naar Great Barrier Island. Het wordt een mooie snelle zeiltocht met tientallen dolfijnen om de boot en voor de boeg. Ze zwemmen wel een half uur met ons mee en springen hoog uit het water. Het blijft een prachtig gezicht.
Omdat de windverwachting rustig weer geeft willen we dit keer de oostkant van Great Barrier Island verkennen. In tegenstelling tot de westkant vind je hier lange zandstranden gelegen aan de Pacific. Tijdens een strandwandeling krijgen we een tip van een Kiwi zeiler, die naast ons ligt om zg. Pipi's (een soort van kokkel) te jutten. Bij laagwater hoef je maar in het zand te graven en je vindt er tientallen. Sjonge, dit is stukke makkelijker dan vissen. Je bereidt ze als mosselen en zodoende eten we die avond spaghetti a la Vongole. 

                              

Pipi's, het pieletje is niet wat je denkt, maar een tong.

Zoals altijd houden we het weer in de gaten. De voorspelling is dat de wind gaat draaien met daarbij regen. We varen via het noorden naar de andere kant van het eiland voor een betere beschutting. Het anker valt in Bradsaw Bay bij Kaikoura Island en net voordat de regen komt kunnen we er nog een leuke wandeling maken.


Tja, ook dit is het zeilersleven, maar we zitten wel droog hoor. Het wordt dus klussen aan boord.

We trotseren de regen, die inmiddels al 3 dagen valt en motorzeilen naar Port Jackson, ten noorden van het schiereiland Coromandel. Het weer klaart op en al hoppend via verschillende ankerplekken zakken we af naar Coromandel Harbour. Het bijbehorende plaatsje stelt niet veel voor, maar de cappuccino met gebak smaakt bijzonder goed!
Coromandel staat bekend om het kweken van mosselen en oesters. De mosselen krijgen we van de buurman, die op een boot woont waar wij van dachten dat die uitgebrand was en rijp voor de sloop. Sporen doet hij volgens ons niet helemaal. Hij heeft het over de kroonprins van Tahiti, die bij hem aan boord verblijft.... ach, het is het gebaar wat telt en de mosselen smaken erg lekker.
Tijdens het wandelen lopen we langs de loodsen van de mossel- en oesterkwekers. De netten en boeien, die op de wal liggen te drogen, stinken een uur in de wind. De oesters worden bij de receptie verkocht -lezen we op een bordje- en we laten een dozijn wegzetten om ze na de wandeling op te halen.

                            

Het getij verschil is hier zo'n 2,5 meter. Soms hebben we geluk en is er een lange pier waar we de bijboot aan kunnen leggen. Maar niet altijd en dan is het klunen en trekken om de dinghy hoog genoeg op het droge te krijgen.


De wilde gember, volgens de informatieborden hier onkruid afkomstig vanuit Zuid Afrika. Ons vind dit 'n pragtige blom!


Coromandel Harbour met oesterbedden. Wij liggen ergens in het ondiepe gedeelte met een opgetrokken kiel.


Tja, als je er dan toch bent moet je er ook maar van genieten op Coromandel.

We liggen hier een paar dagen en Niels maakt een modificatie voor de windgenerator. Uit aluminium zaagt en buigt hij een soort vaan, waarvan hij het model van Malcolm heeft gekregen. Met veel balanceer werk op de reiling monteren we het netjes geschuurde en zwart gespoten vleugeltje bovenop de windmolen. Ze blijft nu veel beter op de wind gericht staan en met hopelijk een betere stroom opbrengst.


Huisvlijt.



 

woensdag 15 februari 2017

Slipper Island en Tauranga

1 februari 2017

Het is rond middernacht en ik ben klaarwakker. Je hoort op de achtergrond het ronken van een vrachtschip wat nu nog binnenkomt. De stroom en wind spelen met elkaar en geven verwarde golven, maar de UnWind ligt goed achter haar anker.
Vanavond zijn we aangekomen in Tauranga na een mooie zeiltocht met wisselende winden, dus ook veel wisselen van voorzeilen. Het was mooi oefenen met de Code O en de genua. Alles rolt soepel en makkelijk in. Tot twee keer toe hebben we dolfijnen voor de boeg, je kunt er uren blijven kijken. 


Cooks Bay

Na de nodige wind hadden we in Cooks Bay het vakantiegevoel. Geankerd voor een lang zandstrand met vakantiehuizen, leuke wandelingen en het dorp Whitianga in de buurt. Naast boodschappen en de was doen dus ook een lekkere cappuccino's en lunchen op een terras.
Eindelijk met de kano kunnen varen, ooit tweedehands in Panama gekocht, maar met een lekke losse bodem waar Niels de hele Pacific een heel assortiment lijm aan heeft verspijkerd maar het/de lek(ken) niet boven heeft weten te krijgen. Momenten om het kreng bij het grofvuil te zetten, maar met 2 body boards is het probleem opgelost. 



Met een body board achter de dinghy en open met dat gas, je hoeft geen kind te zijn om plezier te hebben

Ons huidige zeilgebied heet de Bay of Plenty, maar met weinig beschutte ankerplekken. Ingeval van weinig wind zijn er plenty ondiepe plekken langs de kust. Op pad naar Slipper Island besluiten we te ankeren bij Hot Water Beach, zo'n plek aan een prachtig strand maar met een behoorlijke branding. Hierdoor is er geen (motor)boot te bekennen. Op het strand zelf is het een drukte van belang, je kunt hier nl. rond laagwater je eigen "warmwater kuil" graven. Met de kano surfen we naar de kant, camera in waterdichte tas, schepje hebben we maar thuis gelaten er zal vast nog wel een kraakkuil over zijn.
In de nacht komt de deining opzetten en de boot gaat van "heen en weer, heen en weer". Om vijf uur zijn we het spuugzat en gaan ankerop richting Slipper Island, heerlijk weer rust in de tent.


Hot Water Beach, geen Duitsers maar voornamelijk Aziaten, die van alles selfies maken.

Op Slipper Island, ook weer een privé eiland, liggen we heerlijk beschut en in de loop van de dag wordt het knap druk met allerlei motorbootjes ivm het lange weekend. Dit keer kloppen wij aan bij een Kiwi boot, Sarau genaamd. Het blijkt een eigen ontwerp te zijn en deze mensen, Malcolm en Joan zeilen al 15 jaar rond de wereld.
Ook zij zijn van plan richting Tauranga te zeilen, zodoende zien we elkaar daar weer terug.


De woensdagavondcompititie in Tauranga wordt gezeild en behoorlijk fanatiek. Rondom de boeien wordt er op het scherpst van de snede gevaren. Ondertussen komt er een vrachtschip binnen, maar zijn tijd is waarschijnlijk kostbaarder dan even zijn vaart in te houden en dendert voort.

De ankerplek ligt onder Mount Maunganui met het daarbij horende wijk. De berg wordt beklommen, strand bezocht en met het lange weekend zijn er de nodige activiteiten.


Mount Maunganui en de Sarau op de achtergrond.

woensdag 25 januari 2017

Mercury Island en nog meer wind

20 januari 2017

De laatste dagen wordt het weer bepaald door de nodige lagedrukgebieden, die vanaf de Tasmanzee over het zuider eiland gaan. De wind ruimt en krimpt van zuidwest naar noord en weer omgekeerd. Gelukkig hebben we naast veel wind ook de nodige zon, die mooie foto's opleveren.
Op de ankerplaats ligt nog een zeilboot "Aradonna" met een NZ vlag, maar wat later blijkt, met een Nederlandse eigenaar Karel. Aangetrokken door onze vlag kon hij het niet laten om even te komen buurten. Hij nodigt ons uit voor een borrel om kennis te maken met de rest van de Kiwi bemanning. Gewapend met een fles wijn en eiersalade gaan we op bezoek. Het is erg gezellig en we delen verhalen over en weer. 
Coralie Bay is een prachtige baai omsloten door lage heuvels. Het is privé eigendom, maar je mag wel aan land wat we dan ook doen. We lopen via een steile heuvel naar een klif. De schapen hebben duidelijk minder moeite met de helling. Beneden lopen ook wat koeien. Het oogt allemaal erg vredig. Het is de wind die de onrust veroorzaakt. Mar heeft wat slappe benen van de avond ervoor en blijft op geruime afstand van de steile afgrond. Er staan ook nog een paar houten woningen.



Coralie Bay met de UnWind aan de oostkant van Mercury Island


Zondagsontbijt!


Nog een keer Coralie Bay - Great Mercury Island, maar dan vanaf de klif. Op de achtergrond schiereiland Coromandel.

Via het dagelijkse weerbericht horen we over een sterk uitdiepend laag met bijbehorend front wat over NZ zal trekken. Onze huidige ankerplek ligt open naar het oosten en er wordt een sterke noordoosten wind verwacht. Kortom, tijd om te verkassen. Met een nog lichte wind zeilen we richting Whitianga aan de oostkant van Coromandel en vinden onderweg een leuk baaitje met genoeg beschutting om het slechte weer en harde wind uit te zitten. Voordat het begint gaan we nog even naar het strand om de benen te strekken.
Op het strand zien we een opa en kleinzoon, dat is wat wij er van maken, een Hobie 16 zeilklaar maken voor een tochtje op zee. Of dit nu slim is met de aankomende windverwachting, maar wie zijn wij? Later als we terug aan boord zijn en de wind al sterker wordt zien we een snelle speedboot voorbij komen. Het blijkt "pa" te zijn, die we even later met een gekapseisde catamaran terug zien komen. Net voor het strand krijgen ze de boot weer gekeerd, opa met nog steeds een hoop praatjes, maar gelukkig ongedeerd.
Die avond en nacht brengen een hoop regen en wind. Door de uitschieters zwieren we alle kanten op en maakt het allemaal erg onrustig. Van slapen komt dan ook niet veel. We meten uitschieters van 38 knopen. De meeste wind is gelukkig in de vroege morgen als het al weer licht wordt. Het is dan soms zo onstuimig dat het stuifwater over de boot vliegt. Van andere boten lijkt het alsof ze op één oor zeilend achter hun ankerketting liggen. Dat zal bij ons ook wel zo zijn, maar valt minder op.
De bijboot van een van onze buurboten is volledig geflipt en drijft inclusief motor ondersteboven in het water. Tja, dat wordt spoelen met zoet water.....
Net als ik denk: "ik kan nog wel even een uurtje gaan tukken", haalt Niels mij alweer uit het vooronder. Hij wil verkassen. De oceaan deining loopt al meer de baai in en de wind gaat volgens de verwachting krimpen naar het westen en dan wordt deze plek lagerwal. 
Sweater aan, motor starten en anker op. De zee is ruw en het waait nog steeds stevig tussen de 25-35 knopen, maar het is gelukkig maar net 6 Nm en dan liggen we weer redelijk beschut, de deining is hier ook nog behoorlijk en de wind is zeker niet op. Heel laf doen we alles op de motor en hijsen we geen zeiltje. Het excuus is dat we toch de accu's moeten vullen.......
Niels heeft toch de ballen om het water in te gaan voor het dagelijkse zwemrondje. Hij liever dan ik. Ik neem gewoon een douche. Het water is lekker warm omdat we gemotord hebben, Jippie. Het is te ruw om naar de kant te varen met de bijboot, dus wordt het lezen en later lekker kokkerellen. Het leven kan goed zijn!

dinsdag 24 januari 2017

Wind.

16 januari 2016


Het poeiert behoorlijk op de ankerplaats van Kennedy Bay gelegen aan de oostkant van Coromandel. We meten regelmatig boven de 30 knopen, maar de lucht is blauw en op de een of andere manier voelt het dan minder erg. We hebben sinds Whangarei gekozen voor ons SPADE reserve anker als hoofd anker, dus op zich een goede test. De windgenerator werkt hard en laadt zonder problemen de accu's. Rondom ons vallen de Ganets als ware het bommen uit de lucht en vissen hun maaltje vis bij elkaar. Je ziet precies waar een school vissen zit en hier in het ondiepe water met een viskwekerij nabij zwemt er kennelijk genoeg rond. 
Het plan was om van Great Barrier Island naar Great Mercury Island te varen. We hadden de tip gekregen dat je aan de westkant van dit eiland op Jacobsschelpen kon duiken. Nu gooide de wind roet in het eten, want die blies uit westelijke richting precies de baai in. Dan maar een ommezwaai en naar de meer beschutte baai aan de vaste wal.


Coopers Castle Track, Great Barrier Island met op de achtergrond Little Barrier Island.

Alweer 2 weken zeilen/motoren we rond in de Hauraki Gulf. De meeste tijd hebben we doorgebracht op verschillende ankerplaatsen van Great Barrier Island. Een mosselfeest in Port FitzRoy met muziek en activiteiten. 
Eindelijk wordt de Cooper Castle track van 450 meter hoog gelopen, volgens mij de laatste wandeling die nog op onze lijst stond. We zwemmen dagelijks met moeite 3 rondjes om de boot, want met een water temperatuur van 18 graden kun je dit niet echt tropische noemen. Wel heeeeel verfrissend.


Het badhuis in Smokehouse Bay

Bij Smokehouse Bay ontmoeten we naast Roel en Jacomine ook de Amerikaanse zeilboot Georgia, die we nog kennen van de Pacific. We hebben een gezellige Sundowner met elkaar. Op Smokehouse zelf is een befaamd badhuis (wel een erg groot woord voor een ietwat vervallen tuinhuisje), maar d.m.v. een houtkachel kun je hier eigenhandig een badkuip van heet water voorzien. Badderen laten we voor wat het is, maar je kunt hier ook de was doen met droogmolens en een ouderwetse wringer waar ik dankbaar gebruik van maak. Niels helpt ondertussen Roel met de buitenboordmotor.
Je merkt hier wel de drukte van de vakantie vierende NZ-er. We vreesden dat hierdoor de mosselen in Ghost Bay verdwenen zouden zijn. Vorig jaar maart hebben we hier ook prima mosselen gevonden en wilden dit nog wel een keer. Gelukkig hebben ze nog wat voor ons overgelaten en hebben we in 10 minuten tijd een maaltje mosselen bij elkaar.

dinsdag 10 januari 2017

Weer een zout jasje

5 januari 2017

De eerste zeiltocht sinds 10 maanden is weer een feit.
Met een koude zuidwesten wind, maar met zon zeilen we de 55 mijl naar Great Barrier Island. Het is weer even zoeken om de routine op te pakken. 
We hebben een nieuw voorzeil en Niels moet even uitvinden hoe de schoten langs de verstaging moeten lopen. Hij krijgt weinig tijd, want de wind trekt direct aan en voor we het weten liggen we alweer op 1 oor. Na wat gepiel staan de lijnen goed en gaan we als een speer. Niels blij....
We hebben vol tuig op, omdat hij de reeflijnen nog niet in het grootzeil had ingeschoren waarmee je het zeil kleiner kan maken. 
De voorspelling gaf ook veel minder wind, zo zie je maar. Met een iets grotere helling van de boot dan gewenst en een snelheidsmeter die soms de 10 knopen aantikt gaan we recht op ons doel af onder een prachtige blauwe hemel. Zeilend tussen de eilandengroep Hen and Chickens valt de wind even weg en maakt Mar koffie. Net op tijd is ze klaar, want voorbij de eilanden draait de wind iets en krijgen we een vlaag. We lopen uit het roer, maar zijn op tijd zonder dat de koffie uit de mok gutst. Dit maken we niet veel mee met de UnWind. Beter opletten dus.... 
Een wat onstuimige start van een nieuw vaarseizoen, maar wel heerlijk om weer onder zeil te zijn.

zaterdag 7 januari 2017

Weer op de woelige baren

3 januari 2017


De beste oliebollenbakker van NZ......

Het oud en nieuw wordt gevierd bij de gastvrije Hans en Veronica op het vaste land. Gelukkig is Jacomine weer redelijk opgeknapt van de griep, die haar de laatste dagen van het jaar meer in bed dan op de wal hield. Met Menno op de sax en Jonny op piano hebben we zelfs live muziek. Net als Zuid Afrika heb je hier ook weinig tot geen vuurwerk i.v.m. brand gevaar. Na twaalven gaan we nog even het nachtleven van Whangarei in. Bij The Buttermilk Factory speelt een band met jonge gasten. Het blijkt een kleine wereld te zijn als blijkt dat het dezelfde band is als vorig jaar bij de Pacific Princess dance in Opua. 


Oud en Nieuw op zijn Nieuw Zeelands, maar wel met Nederlandse oliebollen en flappen.


Een laatste keer de Hatea Loop, een wandeling rondom de marina en omgeving. Hier wordt kunst, sport en spel gecombineerd.


Op diverse punten langs de Hatea Loop zie je kunst en wordt de geschiedenis beschreven.


                               
    
De TARA van Roel en Jacomine opnieuw tewater met haar nieuwe jasje.

Na alle feesten en partijen wordt het tijd om gedag te zeggen tegen iedereen en weer met de UnWind het open water op te zoeken. Met afgaand tij motoren we rustig naar Urquharts Bay aan het eind van de rivier en begin van de open zee. Hier gaan we de nacht voor anker.
Met wind tegen stroom is de monding en ankerplaats erg onrustig en zorgt ervoor dat de motorbootjes als wipkippen op en neer gaan. Dit weerhoudt de vakantie vierende NZ-er er niet van om vanuit die bootjes -weliswaar met wetsuit- de bodem af te zoeken naar Scallops met of zonder duikfles. Hoe lekker we die ook vinden, echt aantrekkelijk vinden we het niet om zolang het water in te gaan. Voor ons is het net de Nieuwjaars duik van Unox en maximaal een rondje om de boot. Brrr, eigenlijk zijn we een stel zwakkelingen... 
De weersvoorspellingen zijn niet echt geweldig en we besluiten er nog een nachtje aan te plakken. We hebben ook nog wat kleine klusjes te doen, voordat we het ruime sop te kiezen. Het wordt een onrustige nacht met het gehobbel, maar, gelukkig voor ons, het nieuwe anker doet het goed. 
De volgende dag gaan we bijtijds weg, omdat we zo'n 50 mijl moeten varen bestemming Great Barrier eiland.