donderdag 19 februari 2015

Cartagena, Colombia

4 februari - 11 februari 2015

Cartagena, die stad stond nog op ons lijstje, maar wat doe je als de wind uit de verkeerde hoek blijft waaien? Gelukkig zijn er meerdere wegen, die in dit geval naar Cartagena leiden. Vanuit Panama, Colon, gaat er een veredelde Italiaanse cruiseboot 2 x per week heen en weer. 
Via internet geboekt en zodoende zaten we een dag later op de SNAV Adriatico. Cruisen klinkt luxe, maar aangezien we toch op ons budget moeten letten werden het Pullman stoelen ipv een eigen cabine met zeezicht. Dit mocht de pret niet drukken en zo relaxed als nu hebben we nog nooit 300 zeemijlen gedaan.


Colon, Ferry Expresse SNAV Adriatico

Om bij de cruise terminal in Colon te komen pakken we op aanraden een taxi. Het is nl niet een beste buurt waar we doorheen moeten. Vanaf 15.30 uur mochten we in de rij staan om de bagage af te leveren en in te checken. Officieel kunnen er 1300 personen en 500 auto's mee aan boord, maar dit keer was het erg rustig. Ik ben ook benieuwd hoe lang dit levensvatbaar is. Er zijn diverse restaurants, bars, entertainment en live-muziek aan boord, dus hoeven we ons niet te vervelen.
Bij het vertrek in de donker zien we de diverse betonningen. Leuk om te zien en jezelf te testen zonder enig risico/gevolg als je het mis hebt.......


We proosten alvast op Sijnie (mijn zus) haar verjaardag! Op de achtergrond Colon.

De oversteek duurt 18 uur, de wind -zoals eerder geschreven- staat tegen en er staat een behoorlijke deining. Nu is dat een peuleschil voor deze loebak, maar onbewust slinger je in de wandelgangen van links naar rechts. Al met al zijn we 24 uur verder voor we vast liggen en weer ingeklaard zijn.
Natuurlijk worden we weer "genaaid" als we een taxi nemen naar onze "casa" welke in het oude gedeelte van Cartagena ligt. Ondanks het afpingelen, betalen we als "Gringo" -blijkt ook later als we terug gaan en de helft betalen- weer teveel. "It's all in the game", maar het hoort er allemaal biij.


   Ja, dit is een makkie om de oceaan over te steken vanaf de ligstoel.


De skyline van Cartagena, een stad die behoorlijk aan de weg timmert qua toerisme. 
Men is ook blij om van het FARC juk af te zijn en men investeert weer.

De oude wijk Getsemani, ooit in vroeger tijden de buurt voor de kleine eenmans bedrijfjes, die de Marine kazerne aan de overkant bedienden, wordt nu behoorlijk opgeknapt. Een gloednieuw conventie centrum met luxe winkels, maar gelukkig ook nog de oude ambachtelijke houtzaken, waar oud weer een nieuw leven krijgt. Ook onze B&B "Casa Blanca" ligt in deze wijk. De oude stadswal is nog volledig intact en omheint het historische gedeelte. De eerste 2 dagen lopen we het vuur uit onze sloffen, zien we de oude gebouwen, bezoeken we musea en lopen door de kleine straatjes met hun restaurantjes, waar we heerlijk eten. Lekkere cappuccino's in de morgen: we zijn weer helemaal blij. We laten ons rondrijden met de welbekende rode "topless" bus, maar dit was eigenlijk overbodig want het meeste hadden we al gezien.
De boottripjes naar Playa Blanca en de Rosario eilanden laten we voor wat het is. Achteraf zijn we heel blij, want bij de pier is het een grote mensenmassa. Allemaal hopen ze op een omgeving à la Blue Lagoon, maar dat valt letterlijk en figuurlijk in het water met nog een paar 100 man om je heen.
Boca Grande, een soort van kunstmatig eiland wat vast zit aan de oude stad is een opeen stapeling van hoge flatgebouwen, nieuwbouw en winkelcentra. Af en toe zie je een klein huis, wat nog niet over de streep is getrokken voor het grote geld. Het is geen mooie wijk, maar de Colombiaan ziet het als een teken van vooruitgang. Maar ja, dat hoeft niet altijd mooi te zijn.
Na 5 nachten zit het er weer op en brengt de Adriatico ons weer terug naar Colon. Het wordt een lange zit, rondom snurkende mensen en wij natuurlijk klaarwakker! Wat kan een nacht dan lang duren. 

Bij aankomst in Colon duurt het een eeuwigheid om door de douane te komen. Er zijn 4 balies, waarvan er 1 voor de enorme rij buitenlanders is en 3 voor de lokalen. Kortom, 2 uur later zijn we aan de beurt.


De buurt Getsemani, waar onze tijdelijke "Casa" ligt.


Hij kon het lonken niet laten... vanuit Castillo San Felipe.



Puerto del Relos

                               

Pedro de Heredia, de grondlegger van Cartagena.

                              
    
Iglesia San Pedro Claver


Nu gesloten, maar zaterdag was er een grootse trouwerij in deze kerk.


Prachtige straten met kleurrijke balkonnen.


De foto ging niet van harte, maar kleurrijk was het zeker.


De stadswallen rondom de stad en Mar onder de Colombiaanse vlag.





Museo del Oro, urnen.


Traditionele sieraden van de Zanu bevolking.

                           

Boca Grande, het Miami van Colombia. Torenflats, nieuwbouw en winkels.


Club Nautico een marina in verval, maar wordt nu weer helemaal opgeknapt.


Plaza de San Pedro by night.


Zaterdagavond is favoriet voor de trouwerijen 


Muziek in de nacht


Overal in de oude stad vind je dit soort sculpturen.
                               

Castillo San Felipe


Uitzicht over de wijken Manga en Pie de la Popa.


De driekleur van Colombia.


Weer terug op pad naar Panama: vlak zeetje, zon en zeilboekje. Dit is ook cruisen....


















zaterdag 31 januari 2015

San Blas, Panama

30 december 2014 - 12 januari 2015

San Blas, om nooit te vergeten.


Porvenir, een fluitje van een cent om in te klaren.


Een speciale vriendschap, de Colombiaanse zeiler Herman.


Af en toe net het gevoel dat we bij Den Helder liggen tijdens de Vlootdagen.


Toch wel makkelijk die 800 HP!


De vrouwen verdienen geld door het maken van mola's, ofwel stukjes gekleurde stof met daarop allerlei figuurtjes, of patronen met lapjes genaaid of geborduurd. Met de kano's ook wel Ulu's genaamd worden ze aan de man gebracht.





Het leven is eenvoudig, maar een polyester bankje is nooit weg.


Mola's in de maak. 
De vrouwen zijn traditioneel gekleed in blouses, gemaakt van deze stof. Om de onderarmen en enkels dragen ze rijen van gekleurde kraaltjes.


In afwachting van...





De driemaster "Regina Maris" met aan boord, naast de 10 koppige bemanning, 34 scholieren.


Een gezellige borrel in de stuurhut.


Onze lijfspreuk!


Een verlate Nieuwjaarsborrel met Jan en Ruth.








zaterdag 17 januari 2015

Providencia en San Andres

17-29 december 2014



Inklaren op Providencia gaat niet zomaar. Wat je normaal zelf kan doen, wordt hier alleen door Mr. Bush, geen familie van George W., gedaan en daar valt geen speld tussen te krijgen. Dit kost je tussen neus en lippen door 150 dollar, maar dan krijg je wel service met een big smile! We pinnen en passant een half miljoen Colombiaanse Peso's, lijkt heel wat, maar daar gaat meer dan de helft naar Mr. Bush.



Het dorpje Santa Catalina bestaat uit een winkelstraat en een plein, waar de voorbereidingen voor de kerst al druk aan de gang zijn. Er wordt een groot podium gebouwd, waar elke avond bands zullen optreden. De hele bevolking is al in feeststemming en iedere avond gaat de muziek door tot in de vroege uren.
We maken 2 duiken met de duikschool Sirius. Aan de westkant van het eiland liggen de duikspots en door de omstuimige zee zijn we al verzopen voordat we in het water zijn. Bij La Planchon ligt er op 24 meter diepte een Duits wrak uit de Tweede Wereldoorlog. Terwijl we naar beneden gaan worden we al vergezeld door een paar grijze haaien..... Gelukkig hebben ze weinig belangstelling voor ons, want het voor ons relaxter maakt. We duiken onder begeleiding van 3 dive masters en in totaal zijn we met 13 man, een drukte wat voor ons wennen is. Naast murenen, de groene en zwart/witte, zien we overal en nergens vinnen en duikers heen en weer gaan. De 2e duikspot, El Tetris, is op 9 meter en zien we voornamelijk koraal en tropische vissen. Door de harde wind, die er staat is het water niet erg helder.


Een natte tocht om bij de duikspots te komen.


Plop en daar gaat Mar met een achterwaartse koprol, let vooral op die gestrekte benen!

Samen met de "BUD" club huren we scooters en crossen we het eiland over. We stoppen bij elke afslag, de ene keer voor een lekker kopje Colombiaanse koffie, dan weer een lunch met verse vis, kortom vakantie.
We zijn zelfs sportief en beklimmen "The Peak", zoals je al kunt raden de hoogste plek van het eiland, 350 meter. Het pad naar de top is glibberig, maar het uitzicht is prachtig.


In de verte de ankerplaats en Morgans Head, wat via de loopbrug, Lovers Lane genaamd, aan Providencia vastzit.


De BUD club op "ijle" hoogte.


Dit doet me aan thuis denken, mr. Wilson.

De kerstdagen zijn weer in tropische sferen, wel de traditionele zelfgebakken kerststol, helaas geen amandelen te krijgen dus zonder spijs. Dan maar veel noten en gedroogd fruit erin, smaakt ook goed.
Kerstavond vieren we met 10 zeilers bij een heel klein eettentje bij Morgans Head. Er staat paella op het menu, prima idee volgens de plaatselijke kalkoen, die er weer een jaartje bij kan tellen.
Vooraf hebben we eerst een borrel op het strand, daarna voor wat het waard is opgetut naar de kant. Dit keer redelijk droog overgekomen, normaal lopen we een nat pak op.

                 
   
Ho ho ho, Santa op zijn moderen Rudolph


Eerst een XMas Sundowner op het strandje bij Morgans Head.


Na de kerstdis gaan we richting centrum, waar het een drukte van belang is. Het hele eiland is aanwezig en na een trombola en een hele lange speech van de burgemeester is het dan 00.00 uur en wordt het vuurwerk afgestoken. Lokale beroemdheden spelen salsa, reggae en gouwe ouwe. Het is opvallend dat de "locals" niet dansen. Achteraf blijken het muzikanten van het vaste land van Colombia te zijn en daar dans je dus niet op. Voor ons maakt het niet uit, het is lekkere muziek en daar gaat het om.  




We besluiten om zondag richting San Andres te gaan, het stadse broertje van Providencia.
Met het krieken van de dag gaan we anker op en het wordt een mooie tocht naar het zuiderlijker gelegen eiland. De zee is wel warrig, maar dat schijnt normaal te zijn in het westelijke gedeelte van de Carrieb.


Een weerstation net voor de ingang van San Andres.

Via de betonning varen we naar de krappe ankerplaats achter het rif. We hebben nog net een plekje tussen de mooringen en de vissersboten. Het is een wereld van verschil met het dorpse Providencia, maar het lijkt ons een leuke plek voor Oud & Nieuw.
De volgende morgen horen we via de SSB het weerbericht van Chris Parker. Vanaf woensdag schijnt de wind aan te trekken en dit kan wel 14 dagen aanhouden. Om nu hier de hele periode te liggen lijkt ons niets en besluiten zsm te vertrekken.
We moeten dus onze zarpe regelen bij mr. Rene, brother in crime van mr. Bush en dan provianderen voor onze tijd in de San Blas.
Wonderwel krijgen we de persoon in kwestie om 09 uur te pakken en moeten aan het eind van de middag met onze paspoorten terugkomen. 
Het voelt alsof we in een quiz zitten, waar we een uur lang vrij winkelen hebben gewonnen. Als een speer gaan we door de straten om groente, fruit en vlees te kopen in de kleine winkels. Later vinden we een grote supermarkt, lekker handig, waar we de rest kopen. Alles snel aan boord, zodoende hebben we nog een hele middag om van San Andres te genieten. 





Heerlijk gegeten en later een toetje na: Zij gaat voor passie en Hij gaat voor de trio.... (Niet op de foto)

Hier grote hotels, winkels en restaurantjes, duidelijk toeristisch. Het water achter het rif heeft weer vele kleuren blauw en doet ons denken aan de Bahamas. We lunchen heerlijk bij de Regatta Club en zijn aan het einde van de middag weer present bij mr. Rene. Hier is het 1,5 uur wachten op Immigratie, die heel omslachtig eerst de paspoorten naar het vliegveld meeneemt om daar te stempelen en dan op zijn scooter weer terugkomt. Ach, lands wijs lands eer.


Wachten op Immigratie bij de marina NayNay

Om 19.00 is alles weer opgeborgen en zijn we klaar om richting San Blas te gaan. De afstand is zo'n 260 mijl naar het zuidoosten.
Dit wordt een van de snelste tochten tot op heden: we hebben een dagrecord van 208 zeemijl. De zee blijft warrig, maar het zonnetje schijnt, de wind tussen de 17-22 knopen.

zaterdag 20 december 2014

Op pad naar Providencia, Colombia

14-17 december 2014

Het wordt weer een ouderwets nachtje doortrekken om de 162 mijl naar de Hobbies te overbruggen. Het weer en de wind zijn goed, dus niets te klagen. Dit klompje onbewoonde eilanden/riffen ligt ten noordoosten van Honduras, voordat we de bocht omgaan. Als we in de vroege ochtend als eerste boot aankomen ligt het rif nog onderwater en hebben we geen enkel referentie punt. We hebben dan ook het gevoel dat we het anker midden in de oceaan laten vallen. Het enige wat anders is, is de diepte van maar 12 meter en geen deining meer. Later bij meer laag water zien we de riffen duidelijk liggen.


Samen met de Betty Boop en Double Trouble onderweg.


Beet! We hebben een Mahi Mahi aan de haak geslagen.


Eigenlijk zonde zo'n prachtige vis, maar wel erg lekker.

De volgende morgen vertrekt iedere boot op zijn eigen tijd naar de volgende bestemming Providencia, zo'n 215 mijl zuidoostwaarts.  Voor ons valt het startschot om 10 uur 's morgens en kiezen we de route tussen het rif en vaste land. In de vroege avond en in het pikkedonker passeren we weer prachtige namen: de bekende Cabo Gracia a Dios, maar ook Caya Medio Luna, Bobel Rock en nog een mooie Cock Rocks. We moeten ons hoofd er wel bij hebben, want zonder ook maar iets te zien passeren we deze jongens op nog geen mijl afstand en mooie naam of niet, we willen er niet tegenaan zitten. We hebben een ruime wind van 23-25 knopen en lopen alleen op het gereefd grootzeil al dik 8 knopen. De nacht blijft verder donker met buien en een rommelige zee. Behalve aan de lijzijde ( voor Auke waar de wind vandaan komt....) van de riffen is de zee wat rustiger. Op de rand van het relatief ondiepe water naar de diepe zeebodem zien we een stel vissersboten waar we gelukkig weinig last van hebben. De pilots waarschuwen in deze buurt voor schepen waar drugskartels hun handel uitwisselen, maar wij zien er geen een en dat is maar goed ook. Dit soort gasten houden niet van pottekijkers en getuigen eindigen net zo als de Mahi Mahi die wij gevangen hebben!



Niels op zijn favoriete stek aan de hoge kant.

Je hoort en leest de meest uiteenlopende verhalen over de aanloop van Providencia. Er zou een afwijking zijn in de gegevens van de zeekaart, waardoor de informatie over het rif en zijn evt. ondieptes niet betrouwbaar zou zijn. Niets is minder waar, de aanloop ligt er als een snelweg bij met zijn rood en groene tonnen. We kunnen zeilend tot de ankerplek komen.
Het anker valt om 14.30 in de baai van Catalina Harbour. Alles wordt weer opgeruimd en na een prakkie zuurkool met worst liggen de UnWinders al vroeg onder de veren.



zaterdag 13 december 2014

Bay Islands, Honduras

19-21 november 2014

Na het hoogwater van 17.00 uur gaan we over de zand richel voor de rivier en steken we de Baia Amatique over om het anker te laten vallen in de beschutte Baai La Graciosa. Zodra we buitengaats zijn begint het ontzettend te regenen en wordt het donker. Het prettig begin van een "nieuw" seizoen. Het zal 30 uur aan een stuk zo blijven, dus eenmaal voor anker blijven we een dag liggen. We zijn de hele dag binnen. Het geeft een gevoel van kamperen in Nederland op zo'n oneindig lange regendag tijdens de zomervakantie. We leggen ons erbij neer wetende dat het mooie weer wel zal komen om dan weer te "klagen" over de felle zon en warmte....
Op vrijdag -volgens de regels van het oude visserslatijn mag je nooit vertrekken op deze dag- gaan we toch richting Utila, het eerste en meest westelijke eiland van de Bay Islands, Honduras. We hebben alweer lang genoeg gekampeerd. Deze eilanden groep ligt zo'n 30 mijl uit de kust ten noorden van het vaste land. Daar waar anders de wind hier behoorlijk kan blazen, is er nu helemaal niets. Van de 22 uur die we onderweg zijn, hebben we er 3 van kunnen zeilen en de rest op de motor. Het bier was dus goed koud bij aankomst, maar goed dat drink ik dus niet!

22 november-14 december 2014

De afgelopen weken waren de weergoden ons niet gunstig gestemd. Volgens mij hebben we alle regen voor het komende jaar wel gehad. 
Utila, een soort van Vlieland vol met Amerikaanse backpackers en duikscholen. We klaren hier in en slenteren wat door de "hoofdstraat". Er heerst een prettige ontspannen sfeer en we gaan met de Betty Boop uit eten. We laten hier ook onze "nieuwe" duikflessen ( 2e hands gekocht op een ruilmarkt voor zeilers) vullen. Vanaf de ankerplaats zien we in de verte het achterland van Honduras liggen. De ankerplaats is mooi, maar heeft geen goede reputatie wat betreft de ankergrond. Ook ligt ze open voor wind en golven uit het zuidwesten en aangezien er een front met slecht weer en zw wind aankomt, besluiten we om eerder dan gepland naar het volgende eiland Roatan te gaan.


Een uit de hand gelopen hobby.


Eindelijk weer eens een sunset, Utila.

Roatan zo'n 30 mijl oostwaarts is ook weer een duikersparadijs, maar door de vele neerslag en slecht zicht zowel onderwater als boven water is ervan duiken voorlopig geen spraken. We vullen de dagen met klusjes aan boord, lezen en we zijn helemaal in de ban van de series "House of Cards" en "Homeland". Tussen de buien door proberen we toch te snorkelen en soms te duiken. Het koraal is prachtig voor de kust van Fantasy Island, een resort met meer agouties (soort van marmot, die we ook in Brazilie en Frans Guyana zagen) dan gasten. De bijbehorende jachtclub wordt gerund door Jerry en is gezellig met elke avond een Happy Hour en thema. Daar vieren we ook Mar haar verjaardag. Mar maakt salades en regelt kip en maakt Sate's met pindasaus. Helaas waren er weer de nodige buien, maar dat mocht de pret niet drukken. De volgende dagen taxien we over het eiland en bezoeken de plaatsjes Coxen Hole en West End. Mar bezoekt de lokale "bjootie" salon, maar weet nog steeds niet of ze door de kapper of de schoonmaakster is geknipt. Niels wordt ingehuurd om er nog iets van te maken. Het zal ooit eens goed komen. Op dezelfde plek bij de jachthaven organiseren we Sinterklaas met 6 nederlanders, 1 belg en 2 duitsers. We trekken vantevoren lootjes en beloven allen een gedicht te maken met een klein kadootje. Al met al een succes, jammer van de aanwezige dominante en iets te schreeuwerige Amerikanen......


French Habour, Roatan.



Hij wilde erg graag aanmonsteren.


Kokkie.


Klaar voor onderwater.


Dit komt bekend voor.


Morgenstond heeft goud in de mond, Little French Cay.


Op Niels zijn verjaardag steken we over naar Guanaja. Het is weer ouderwets zeilen, dus een mooi kadootje voor de jarige Job. De appeltaart is weer goed gelukt en net als vorig jaar op zijn verjaardag smaakt het prima, vooral de vette toef slagroom. Bij aankomst in Guanaja, El Bight, zien we een paar bekende boten liggen. Zodoende zitten we met zonsondergang op de UnWind aan de borrel met een kuip vol mensen. De stemming zit er goed in en aan het eind van de avond weten ook onze Duitse vrienden wie Andre Hazes is! 
Met een enigzins houten kop klaren we dan ook de volgende dag uit. I.p.v. met het bijbootje hebben we de luxe van een rit met de catamaran Double Trouble van Rien en Petra. Zij moeten diesel tanken en wij gaan mee. Het is een kleine 2 mijl varen naar Bonacca, het "Venetie" van de Carieb. Van de 10.000 man die er op Guanaja wonen, verblijven er 8000 op dit kleine stukje land. Er is ook geen plekje leeggelaten. De sfeer is ook hier gemoedelijk en de mensen en officials vriendelijk. 
Het is helaas een kort verblijf geworden op Guanaja
Op zondag trekken we het anker uit het zand en vertrekken voor een rit van 150 mijl naar het oosten. Er komen een paar mooi dagen aan met noordelijke winden en we willen de bocht om bij Cabo Gracias de Dios naar het zuiden, voordat de oostelijke tradewinden zich weer melden. De naam van deze kaap is gegeven door Columbus, nadat ze in slecht weer waren gekomen en achter de kaap bescherming vonden.


Hotel op stelten, Dunbar Rock.


Uitklaren doen we dit keer luxe! We varen met de Double Trouble naar Bonacca, waar Douane en Port Captain gevestigd zijn.