Een wrange nasmaak

We besluiten verder de baai van Guanabara in te varen om daar een paar dagen de drukte van stad te ontvluchten. We varen onder de giantische brug, Ponte de Presidente Costa e Silva door. Hierna vaar je tussen de vele wachtende containerschepen en pilotbootjes dieper de baai in. Het water wordt steeds bruiner en viezer, terwijl de pilot van Brazilie blijft beweren dat het water hier schoner zou zijn! Onze grootste angst is dan ook dat we wat van die rotzooi in de schroef krijgen. De Noordzee is hiermee vergeleken een zwembad.

We komen bij Ilha Paqueta aan, een soort van Vlieland, geen auto's hier, maar het vervoer is fiets en paard en wagen. We liggen als enige boot bij de wat verlopen jachtclub. De havenmeester is echter vriendeijk en legt uit dat ze maandag dicht zijn. We hebben ons anker uit en liggen met de achterkant aan een betonnen steiger. Het blijkt, achteraf, een drukte van belang te zijn met het komen en gaan van ferry boten, die van en naar Rio varen. Dat laatste hebben we geweten, want net toen we dachten dat het een rustige avond zou worden, werd het er een die we niet snel zullen vergeten. Het "pontje" van 19.00, een super snelle ferry, had waarschijnlijk haast en kwam vol gas op de kade af en gooide op het laatst de "rem" erop. Dit veroorzaakte een soort van "Tsunami". Gevolg: we werden met geweld op de betonnen kade geworpen. Wonder boven wonder geen schade aan de achterkant, maar wel kreeg het stuurboord roerblad een enorme optater. Niels had gelukkig net daarvoor 2 stootwillen op de achterkant gebonden en het anker zelfs iets aangetrokken. Je staat dan zo machteloos en trillend op je benen. We hebben nog geprobeerd om via de marifoon de kapitein van de Zeus op te roepen, maar de kl..tzak gaf geen gehoor. We konden weinig doen, dan af te wachten tot bij daglicht om te zien wat de schade zou kunnen zijn. De volgende dag niet veel kunnen zien of doen. Het water was te smerig om erin te gaan. Met een enorme kater zijn we later op de dag weer vertrokken terug naar Rio. Terwijl we dit schrijven liggen we -heel rustig- voor anker bij de wijk Urca te midden van de grote stad. We hebben een prachtig uitzicht op de Suikerberg en worden beschermd door een verlichte Christ de Redeemer. Naast ons liggen "landgenoten" Wayne en Tracy, die met hun Margaret Ann uit Knysna komen. We gaan bij elkaar op bezoek en praten over voor ons bekende dingen uit onze omgeving. De wereld is soms klein.

 

     Onder de Ponte de Presidente Costa e Silva door.

    Paqueta Iate Clube. Het leek zo rustig.......

    Voor anker in Urca (Rio) onder de  Pao de Acucar

Rio, City life.

De volgende dag regelen we een plek aan de steiger van Clube Naval Charitas. Op de bonnefooi nemen we de ferry naar het centrum van Rio. We belanden tussen de voetbalsupporters van Brazilie, die naar het Maracana stadion gaan om daar de wedstrijd Brazilie-Engeland bij te wonen. Niels heeft een oranje poloshirt aan en wordt regelmatig aangesproken en nageroepen met Holland Holland. Het is duidelijk, we zijn toerist en komen uit Nederland. Geen ontkomen aan....Eerst waren we nog wat ingetogen om dit direct te bevestigen, want tenslotte hebben we Brazilie vorige keer uit het WK in Zuid Afrika geknikkerd. Later blijkt dit "leed" onder de Brazilianen best mee te vallen in dit knettergekke voetbal land. We willen naar de Pao de Acucar, maar weten niet het juiste busnummer. We vragen rond en iedereen probeert je te helpen, helaas niet altijd met het juiste advies. Zodoende nemen we maar een van de vele bussen op het ondergrondse perron. Je staat er met gevaar voor eigen leven, want de buschauffeurs maken er een sport van om er zo hard mogelijk langs te rijden en zo laat mogelijk te remmen. Kortom, wij zien de hele stad met de nodige bussen in vogelvlucht, maar we hebben zo een goed beeld hoe de stad in elkaar zit. Helaas zijn we voor ons doel die dag te laat, maar ach we hebben nog meer dagen tegoed. Zo bezoeken we Centro, het zakelijke gedeelte met zijn mooie oude gebouwen en musea tussen de hoge nieuwe torenflats en gelegen bij het eindpunt van de ferry. Er zit veel verschil in wijken (zoals eigenlijk in elke stad), maar sommigen zijn niet echt kosjer. Mensen, die op straat slapen naast of op hun hele inboedel en dat is niet echt veel...We zijn natuurlijk wel wat gewend in Zuid Afrika, maar hier zijn wel heel erg veel mensen. Het verschil tussen rijk en arm is ook hier duidelijk zichtbaar en we zijn nog niet eens in een van de vele Favela's geweest. 's Avonds zijn we nog in het centrum en worden de straatjes gevuld met tafeltjes. Je kun er heerlijk eten, drinken, voetbal kijken op grote schermen en luisteren naar de vaak luide maar vrolijke Sambamuziek. In de wijk Saara zijn honderden stalletjes, voor iedereen wel wat te vinden, maar heel veel van hetzelfde. Wat ons opvalt is dat er zelfs in een bekende stad als Rio heel weinig toeristen rondlopen. De wijken Flamengo en Botafogo aan de Guanabara Baai hebben hun eigen voetbal team en je ziet vooral 's avonds heel veel mensen voetballen op de hel verlichte stranden. Ook beach volleybal is razend populair. We gaan met het treintje de 710 meter hoge Corcovado op, met daarop Christ the Redeemer. Het bekende beeld (38 meter hoog) in Rio stelt het kruis voor, dat over de wereld uitkijkt. Ondanks zijn grootte valt zijn aanwezigheid over Rio alleen op wanneer het donker is en dus verlicht. We slenteren over de boulevard van Copacabana. Er wordt gevoetbald, geflirt, gezonnebaad en "laat maar zien wat je in huis hebt", maar het aantal mooie mensen dat je hier zou verwachten valt tegen. Het lijkt wel alsof men elkaar wil imponeren met zoveel mogelijk tattoo's, zowel mannen als vrouwen. We nemen de bus en bezoeken de botanische tuin, Jardim de Botanico en Santa Teresa, een wijk die wordt vergeleken met Mont Martre. Inmiddels zijn we bekend met de busnummers en de diverse wijken, maar desondanks valt het niet mee om bij Santa Terasa te komen. We moeten weer heel wat vragen, lopen en bussen voor we er zijn. We gaan maar gelijk wat eten en drinken en ontmoeten een local en zijn zoon en raken aan de praat. De zoon is overal geweest in de wereld en heeft niet gekozen voor een positie in de familie business, omdat hij moeite heeft om met de overheid samen te werken. Hij bedoelde -zo vertelde hij later- dat vooral de corruptie hem niet lag. Het bedrijf verzorgt zo'n 25% van de straatverlichting in Brazilie en licht daar zijn ze gek op. Ze geven ons heel vriendelijk een lift naar de ferry, die ons naar Niteroi aan de overkant van Rio brengt. Tijdens ons verblijf in de jachtclub ontmoeten we Susy, die in vele reisverslagen van andere zeilers wordt genoemd. Zij en haar man hebben eind jaren 70 de wereld omzeild en liggen nu sinds jaar en dag in Charitas. Ze is een vraagbaak bij uitstek en kan van alles voor je regelen. Ze neemt ons mee de berg op in de wijk San Fransico met een prachtig uitzicht over de baai waar we liggen. Ze praat honderd uit en overlaadt ons met tips en adviezen. We gebruiken er velen, maar na 8 dagen Rio en omgeving hebben we genoeg gezien en willen we weer verder.

    Clube Naval Charitas in Niterio. Aan de laatste steiger, op de kopse kant ligt de UnWind

       Centro. Oud en nieuw door elkaar.

         Christ the Redeemer, Corcovado

       Pao de Acucar, de Suikerberg op de achtergrond genomen vanuit tram naar Corcovado

              Copacabana

        De botanische tuin van Rio.

         Centro met zijn restaurantjes op straat.

Op naar Rio

Na 2 dagen Paraty gingen we donderdag 30 mei met een bleek zonnetje weer terug richting Ilha Grande. Daar zouden we bij Enseada do Sitio Forte ankeren en Silvio van BRally weer zien. We zullen Sitio Forte niet snel vergeten, want in regenachtig weer pakte het anker pas na de 8ste poging! Een record! Als dit geen reden voor echtscheiding zou kunnen zijn... We hebben het overleefd en 's avonds zaten we gezellig met z'n achten op de Phryne bij te praten met Silvio en zijn vrouw Lilian. Dankzij hen zijn we in feite in Ilha Grande beland. We hadden op internet zijn site gezien, wat ons naar dit deel van Brazilie lokte i.p.v. de gebruikelijke route St.Helena-Salvador. 

De volgende dag gingen we met de 3 boten naar Enseada das Palmas, de meest oostelijke ankerplek van Ilha Grande. Beetje saaie trip met bewolking en ongunstige wind. Hier vandaan zouden we de volgende dag naar Rio de Janeiro vertrekken, een tocht van zo'n 75 mijl. Op Palmas zelf is er een leuke wandeling die je via een pad naar de zuidkant van het eiland brengt. Hier vind je het prachtige zandstrand van Lopes Mendes, met zijn grote golven waar druk op gesurfd werd. Doordat het een lang weekend was, was het een drukte van belang. Wandelend op het strand vond ik mijn eerste sand dollar. Aan het einde van de middag bij ons aan boord met het hele spul geborreld. In de loop van de avond trok de wind aan en werd de baai behoorlijk woelig doordat de deining ook toenam en precies de baai inliep. Na een roerig kort nachtje ging de wekker sinds lange tijd om 05.00 af. Op het moment van schrijven, zeilen we een aan de windse koers naar de Baia de Guanabara. De zeegang en deining zijn wat rommelig, maar we hebben het volle tuig omhoog en maken goede voortgang. Inmiddels 35 mijl afgelegd, het weer is mooi, wat willen we nog meer. Het is al schemer wanneer we Rio aanlopen en zien de lichtjes van Copacabana en de kabelbaan die je naar de Pao de Acucar (de Suikerberg) brengt. Boven op de Corcovado kijkt de verlichte Christ the Redeemer over Rio uit. Om 18.45 ankeren we voor de jachtclub Naval in Niteroi. 

We genieten in de kuip van een nog zwoele avond vol met lichtjes en Braziliaanse muziek midden in Rio. Kortom, cidade maravilhosa bruist! De komende dagen gaan we Rio (nog) onveiliger maken.......dus wordt vervolgd.

             Praia Lopes Mendes

                Gevonden voorwerpen: ooit was dit een boei

                  Heel in de verte Rio de Janeiro

  Het is geen beste foto, maar je ziet de lichtjes van Copacabana en het Christus beeld.

Weer terug naar het oosten

Na 5 dagen van het luxe leven bij de Yacht-Club Ilhabela zijn we verkast naar de Pinda Iate (jacht) Clube iets verder zuidwaarts op hetzelfde eiland. Hier lagen we weer tussen "de normale" jongens, maar werden we vriendelijker geholpen bij aankomst aan de mooring (een boei met daaraan een zwaar stuk beton) dan bij de vorige club. De Pinda Iate Clube zelf was een stuk eenvoudiger, maar dat mocht de pret niet drukken. We konden hier als buitenlandse boot een week gratis aan de boei liggen, wat toch wel prettig is gezien de stroming en wind die in dit kanaal van Sao Sabastiao staat. Inmiddels was de spinnaker gemaakt en netjes terug aan boord gebracht. Volgens de zeilmaker zouden we het systeem overbelast hebben?!  Hier zetten wij natuurlijk een groot vraagteken bij. We weten zelf hoe en wanneer we het zeil hebben gezet en gebruikt. We hebben voor deze opzet gekozen, omdat het systeem perfect zou zijn voor gebruik bij een kleine bemanning. 

Vanuit het dorp was er een fiets/voetpad langs de kust, wat ons de kans gaf om 's morgens lekker te kunnen hardlopen. Tevergeefs hebben we een paar keer geprobeerd om een waterval te vinden, maar dat valt niet mee. Geen borden, niemand die het weet en/of verstaat. Paar keer een bus genomen, die gewoon nergens heen ging......

Na 12 dagen in totaal aan deze kant van het eiland hadden we genoeg van het gewandel, het met de bus rondkarren en zijn we weer op pad gegaan. Op donderdag 23 mei vertrokken we om de noord en oostkant van Ilhabela te bezoeken. Deze kant ligt erg open aan de oceaan en dat hebben we deze 2 nachten ook gemerkt. De beide ankerplekken, Praia de Poco en Saco do Eustaquino waren erg rollerig. Op het laatst maakte Ilhabela haar naam over haar meest agressieve bewoners nog waar en hebben de  NoNo's Mar op de valreep nog lekgeprikt. 

Volgens de grib files zou er zondagnacht weer een front overkomen met veel wind. We wilden dan ook weg uit deze contreien en weer richting het oosten naar de baaien ten zuiden van Paraty. Op zaterdag richting Ilha Ancieta (20 mijl) waar we al eerder waren. De zondag hadden we een mooie zeildag naar Ilha da Cotia, 50 mijl verderop. De wind kwam uit het noordoosten en de kaap van Juatinga was niet bezeild, dus moesten we diverse slagen maken om deze te ronden. Hierna was het appeltje eitje en konden we de laatste 10 mijl voor de wind weg varen. Net voor de donker viel het anker in de baai van Cotia. Hier was het bladstil, geen geklots of deining. Heerlijk! De volgende dag nog een dagje blijven liggen en heerlijk kunnen zwemmen. Van het slechte weer is tot op heden nog niets uitgekomen!

           Saco do Eustaquino. Het enige strand terras, maar het seizoen is over....

                     Geen deining en zeegang in deze baai, dus rustig geslapen.

Wild life of Brazil

Via onze uitvalbasis Paraty, waar we regelmatig terugkomen om voorraad in te slaan, zeilden we, jaha je leest het goed met de spinnaker naar Tarituba. Helaas duurde dit geluk niet lang en kwam het hele boeltje weer naar beneden. Gefrustreerd het hele spul opgerold en in de ankerbak geflikkerd om later nog wel eens uit te zoeken. Gelukkig bleek Tarituba een klein vrolijk vissersdorp te zijn met een leuk strandleven. Lekker gezwommen en later met de bijboot naar de wal. Onder het genot van een drankje was het spinnaker leed weer snel vergeten. De volgende ochtend met houten tennis planken naar een klein prive strand gegaan om daar de conditidie wat op te vijzelen. Je kent ze misschien nog wel van vroeger, van die houten plankjes, die je na 6 x slaan al moet reparen of in een hoek gooit. Nu hielden de plankjes, maar sloegen we de bal doormidden. Op weg terug naar de boot zagen we opeens golven, maar dit bleek een groep kleine dolfijnen te zijn. Ze bleven een half uurtje in de baai vlak bij ons rondzwemmen, altijd weer leuk om te zien.

Inmiddels hadden we weer radiocontact met Maureen en Gilles, van de Phryne II en zouden elkaar weer ontmoeten in Paraty. Samen met hen de wal op, inkopen gedaan en gegeten in een "kilo" restaurant (je betaald per gewicht en het is zelf-service). Mar, als Oranje fan, letterlijk en figuurlijk, ook nog even naar het internet cafe om alles over de troonswisseling te lezen en te zien. "Onze" Max zag er weer prachtig uit!

Na 2 dagen Paraty zijn we hoppend verder naar het westen gevaren. Via Enseada do Pouso kwamen we aan in Ilha das Couves, waar ooit een parelkweekerij was. Hier hebben we een mooie wandeling kunnen maken, gesnorkeld en nog gezocht naar achtergebleven parels, maar helaas.  Na 3 dagen op het eiland zijn we naar Ubatuba gevaren en hier de eerste nacht voor anker gelegen. 's Nachts zou er een koufront overkomen met wind, dus we waren er al op bedacht. Om 4 uur moesten we uit bed en anker wacht lopen. Er waren uitschieters van 28 knopen en Niels wilde zeker zijn dat het anker zou houden. Terwijl wij buiten waren ging het anker van de Phryne aan de wandel. Wij hen gebeld, maar zij hadden het al gemerkt. De dag ervoor had Gilles nog verteld over zijn nieuwe aanwinst, gekocht in Kaapstad. Het zou het beste anker zijn volgens de experts en tests. Nu is dit maar relatief, want een jaar geleden kochten wij ons anker wat toen het beste was volgens de kenners..... 

De volgende dag konden we gelukkig 3 dagen in de marina van Ubatuba liggen, dus het was weer ouderwets manoeuvreren om tussen de palen te komen. Geen heldendaad, maar er stond stroming en onze Unwind manoeuvreert niet eenvoudig achteruit met 2 roerbladen (de boegschroef doet het St.Helena niet meer). We werden hier hartelijk ontvangen door Tio en zijn vrouw Cecelia, van de Soneca2. Oude bekenden van de Phryne. Zij namen ons mee op sleeptouw en we werden uitgenodigd om bij hun thuis te lunchen. Later in de week zijn we met 3 boten naar Ilha Anchieta gevaren. Dit eiland heette voorheen Ilha dos Porcos en fungeerde als gevangenis. Na een opstand in de jaren 50 is het eiland vandaag de dag een natuurpark. Ook hier prachtig wandelen met een begroeiing wat wij kennen van het Tsitsikamma Park. Op weg terug naar de boot zien we opeens een koppie boven het water, blijkt het een waterschildpad te zijn! Ook hier weer zie je de Uruburu's, grote lelijke zwarte vogels, die op de thermiek van de wind boven de heuvels zweven. Dan heb je nog onze grote vrienden: Borrachudos of te wel NoNo's, steekmuggen vermomt als fruitvliegjes. Ze hebben Niels behoorlijk te pakken genomen, maar hij had geen jeuk. Helaas is Mar de klos wat jeuk betreft, maar gelukkig hebben we nodige zalfjes van Pieter Pil uit Plett in onze boordapotheek.

Op dit moment liggen we 25 mijl verderop in het 2 mijl brede Canal Sao Sebsatiao. Dit water scheidt het vaste land met Sao Sebastiao en Ilhabela, een van de grootste eilanden van Brazilie. Ilhabela wordt ook wel "Capital de Vela" genoemd, omdat je hier fantastisch kunt windsurfen en zeilen. We liggen aan een mooring van de jachtclub Ilhabela en kunnen we van de faciliteiten van de club gebruik maken. Zoals menig jachtclub ook hier pracht en praal, restaurant, bars, zwembad en gym. We hebben ons weer eens van de sportieve kant laten zien en 's morgens gingen we vol goede moed op de loopband, cross trainer en trokken we aan stangen met gewichten. Het kon niet op, ook de volgende dagen niet, maar dan om op te staan. 

Met de ferry voeren we naar het vaste land en hebben Sao Sebastiao bezocht, wat niet echt de moeite was. Via internet kwamen we er achter dat op Ilhabela de dealer van Facnor zit, het systeem waar onze spinnaker op draait en wat ons problemen geeft. We hebben het hele spul afgegeven en volgens de wet van Bartje, hier heet hij Walter, zou het op vrijdag klaar zijn......

Na weken prachtig weer, valt nu het tafellaken over de heuvels a la de Tafelberg. Er komt een front over wat weer wind en regen zou geven. Laat maar komen, dan krijgt de boot ook weer eens een douche. Niels zorgt voor het eten vanavond, dus Mar kan lekker onderuit!

Bij toeval zien we dat de ParatII, van Amyr Klink, bij ons in de baai ligt.

                    

                              Ilha das Couves

                  Ilha das Couves

                  Centrum van Ilhabela

                                       Yacht Clube Ilhabela

                          ParatII op de voorgrond, wij liggen achteraan. 

Verder naar het westen

Zo'n 15 mijl verder naar het westen liggen ook weer prachtige baaien en fjorden. We gaan voor anker in Saco da Velha, een rustige baai met een klein restaurantje. In Turkije zouden we het vergelijken met "Kaptan Ibrahim", het zal veel mensen niets zeggen, maar degene die daar gezeild hebben wel. Het is er lekker zitten en je moet niets. De eigenaar, Vivinho, speelt gitaar en het is genieten vooral met 2 Caipirina's achter de kiezen. We hebben hier in ieder geval iemand blij kunnen maken met onze gekregen 'stookolie' die we nog steeds achter op dek hadden staan. Via Ilha da Cotia, Paraty Mirim en weer een nacht Ilha da Velha, komen we terecht in een fjord genaamd Saco do Mamangua. Het is een paradijs! We ankeren er aan het einde tussen het eilandje Pequenha en Ponta do Bananul in bladstil water met op 50 meter afstand 2 kleine strandjes met kokospalmen. Om de hoek begint de monding van het riviertje Rio Cairucu, waar je met je bijboot door de mangrove en tropisch regenwoud naar de waterval peddelt. We liggen hier fantastisch en vinden op het strand vers stromend zoet water en kokosnoten, nu alleen nog dat rieten rokje! We gaan met veel plezier een paar keer heen en weer met de bijboot, vullen gelijk onze tanks en Mar doet de was op de ouderwetse manier met de hand. Even later hangen beide zeerelingen vol met drogend wasgoed. Weer een "probleem" opgelost....

Paraty

We hebben 4 nachten bij Iate Clube Angra dos Reis gelegen. Een jachtclub aan de andere kant van de berg en dorp Angra dos Reis. In eerste instantie leek het een beetje saai en open water, maar de club zelf was zeer goed onderhouden en een welkome afwisseling van douchen aan de wal, normale prijzen en een leuke vriendelijke atmosfeer. Wat een prettige bijkomstigheid was, de keuken had lekkere patatjes, croquete de carne en pastel de camarao (garnaal) en queijo (een soort van kaassouffle!) op de kaart. De voorzitter maakte ons gelijk tijdelijk lid en de volgende dag werden we uitgenodigd door Selje, want zijn vriend gaf een feestje op het strand van de club. Feestjes hier beginnen om 12.00 uur, maar om 02.00 's nachts zijn er nog altijd gegadigden voor een biertje en dans op een mix van Braziliaanse Samba en ouderwetse Europese krakers. Communicatie is bijzonder moeilijk, want een enkeling spreekt Engels. Selje is zo iemand, werkt bij de kerncentrale om de hoek waarvan er een derde in aanbouw is. Brazilie groeit, heeft energie nodig en doet klaarblijkelijk niet moeilijk over de consequenties hiervan. Dit komt vaak later......en hopelijk niet te laat.
Via Bracuhy, wat in de baai van Ribeira ligt en waar we al eerder zijn geweest, varen we richting Paraty. De afstanden zijn klein, de wind is weinig, dus van zeilen komt niet echt veel. De wind die er staat draait vaak met de kust en kapen mee. Halverwege ankeren we nog een nacht bij Sandri Island. Een mooi plekje, alleen vanuit die baai kijken we regelrecht naar de helverlichte werkplek van Selje n.l. de 2 kerncentrales Angra 1 en 2. Het water was hier vrij helder, hopelijk niet door het koelwater....
Verder westwaarts kom je in de groene baai waaraan Paraty ligt. Dit is een schilderachtige stadje, waar het oude gedeelte autovrij is, de straten vol met klinkers liggen en met springtij onderloopt. Tevens is het oude gedeelte nu nationaal monument en zijn de koloniale huisjes gerenoveerd en omgetoverd tot woningen, winkeltjes of restaurantjes. In vroeger tijden was het een belangrijke schakel met de slaven- en goudhandel. Het is ook het thuishonk van Amyr Klink, een bekende Braziliaanse zeiler/avonturier die van Namibie naar Brazilie roeide in 100 dagen en later met een aluminium zeilboot, Paratii, solo de Antarctische poolcirkel rondzeilde. Bewonderingswaardig, maar wij vinden met een boot de oceaan oversteken al avontuurlijk genoeg. Hij is nu o.a. eigenaar van de Marina do Engenho, een van de havens bij Paraty. We hebben de marina bezocht, maar helaas lag zijn boot er niet. De prijzen, die je moet betalen voor een overnachting aan een mooring of jetty zijn belachelijk duur. We ankeren daardoor veel en liggen ook nu weer in de baai voor de ingang van Paraty. Er is een lange jetty, waar de gekleurde bootjes en de schooners aan vastliggen. De baai zelf is erg ondiep en we maakten daarom plezierig gebruik van onze ophaalbare kiel en steken dan maar 1.50 mtr. Normaal is dit 3.30 mtr. Voordeel is dat we dichter bij de jetty kunnen liggen, wat weer een kortere rit is met de bijboot. We hebben in het begin wat problemen gehad om de kiel op en neer te bewegen omdat de inverter -die zorgt voor de stroomvoorziening- de kracht niet aan kon. Gelukkig ging het nu allemaal vlekkeloos.