Cuba, Havana

30 mei t/m 3 juni 2014.

Yachtclub Hemingway, een van de beter onderhouden gebouwen van het complex. Binnen een mooie mix van hout, vaantjes en zwartwit foto's van Ernest Hemingway en Fidel Castro in hun jonge jaren. 

Gelukkig is het weer opgeklaard en gaan we zaterdag, na aankomst op vrijdag, direct richting Havana. Eerst wat CUC's ( Cuban Convertible Peso's voor de toerist) uit de muur halen en we kunnen op pad. 

Havana, met nog veel Spaanse invloed, is een prachtige stad. Er wordt druk gerestaureerd, hoe lang dit al gaande is geen idee, maar er wordt in ieder geval aan de weg getimmerd. Dit ook letterlijk, want de nodige straten liggen open. Sommige gebouwen ogen smoezelig, maar zijn nog in uitstekende staat.

Langs de boulevard zijn al diverse gebouwen omgetoverd tot appartementen met daaronder hippe coffee shops. 

We zien de schone stad op diverse manieren: lopend, toeristische topless Citybus en de vintage taxi en genieten van de Cubaanse Salsa muziek, wat je op elk plein of cafe kunt horen. Het is wel weer even schakelen om in de drukte te zijn. De mensen zijn vriendelijk, maar ook hier wordt de toerist al bespeeld. Zo worden we aangesproken door een jonge Cubaan met het gebruikelijk praatje pot. Even later worden we weer aangehouden, waarschijnlijk zijn partner "in crime" en hij doet alsof hij ons nog kent van Marina Hemingway, waar we liggen mmmm......! Voor ons is het een pot nat, dus nemen we aan dat wij elkaar daar kort gezien hebben. Hij informeert ons over de stad en dat er dit weekend een festival zou is. Prima, altijd leuk om dingen te weten. Hij brengt ons naar Rosario de Cuba, daar waar ooit de Bueno Vista Social Club is begonnen en het festival zal zijn. We hadden vooraf al het idee om een optreden te bezoeken, dus het kwam eigenlijk nog goed uit ook. We boeken, terwijl we aan de 1ste Mojito van die dag zitten, voor die avond en waarschijnlijk krijgt hij commissie voor het aanbrengen van nieuwe "leden". We zijn er zeker niet rouwig om, want die avond hebben we een spetterend optreden van de B.V.S.Club, de vraag of het nog steeds dezelfde oude baasjes zijn blijft, maar de band is goed, spelen de sterren van de hemel en de mannen maken de show. Er zijn niet alleen oude baasjes, maar ook een krasse dame, van denk ik dik in de tachtig. Vol energie zingt en bespeelt ze het publiek en ik zou er voor tekenen om op zo'n manier oud te mogen worden. De avond was inclusief diner, maar daar hebben we het maar niet over.....

Een van de vele mooie pleinen met natuurlijk de gebruikelijke helden op sokkels.

                        

Prachtige vergane glorie. In Europa zou een Yup er een fortuin voor betalen.

Pick your own transport...... Calimero op wielen.

We struinen de buurt El Malecon af met zijn bekenden straten, zoals Calle Obispo, waar Hotel Florida en Floridita Bar gevestigd zijn. Het laatste was een van de favoriete kroegen van Ernest Heminway. We slenteren over grote pleinen en avenidas waar de bomen volop in bloei staan. Spontane ontmoetingen met trotse Cubanen, die hun werk graag laten zien. We staan in de rij voor gefrituurde Churros en het beroemde ijs van Coppelia.

Sigaren mogen niet ontbreken als je Cuba bezoekt en via via komen we aan een prive adres. Hier worden sigaren direct van de Cooperativa verkocht. Het schijnt in Cuba zo te zijn dat oud werknemers een deel van hun pensioen in sigaren krijgen uitgekeerd! Dit wordt natuurlijk goede handel om dit door te verkopen aan de toerist. In een kamer achteraf, geen foto's aub, krijgen we de Monte Cristo, Romeo & Julieta en Cohiba te zien. De laatste type sigaar is de favoriet van Castro. We krijgen uitleg waar een goede sigaar aan moet voldoen en ook wij gaan, als niet-roker, over de streep. Voor de nodige knoeten kopen we 2 dozen, maar dan kan je wel zeggen dat het de echte zijn!

 Het statige Hotel Nacional. Hier ligt ook aardig wat geschiedenis.

                   

Het silouette van Che Guevara op een van de gebouwen. Hier ontkom je niet aan op Cuba.

De universiteit van Havana.

                  

Het plein van de Revolutie.

Ook moderne kunst in de straten van Havana.

                 

El Capitolio, het Cubaanse zusje van het Capitool in Washington. We vonden overigens de knal oranje bolide op de voorgrond net zo mooi. We staan waarschijnlijk al wat lang te kijken, dus de eigenaar komt er al aan......taxi!?

Een slimme bewaker maakt wat extra geld door mensen vanaf de straat binnen te lokken. Wij trappen erin en we zoeven met zo'n ouderwetse lift met trellis deur naar het dakterras en worden beloond met een prachtig uitzicht rondom. Slechts voor 2 CUC!

                

Je ziet ze in allerlei soorten en maten. Typico Havana/Cuba.

Uit de oude doos, wie o wie...., onze Ost Mobiel waar we in rondtoeren.

Rosario de Cuba, het optreden van de Buena Vista Social Club. De sound of Cuba.

De grande dame van de avond. Ze genoot er zelf met volle teugen van. De Cubaan groeit op met muziek en de bands die we overal horen spelen bijzonder makkelijk.

Het zeilen in de wateren van Cuba heeft zo zijn restricties. Je mag in principe alleen van marina naar marina varen. Bij elke nieuwe stop moet je een zg. despacho voor de volgende bestemming aanvragen. De reden hierachter is dat de Cubaanse overheid als de dood is, dat je een Cubaan in je bakskist meesmokkeld. Op deze manier kunnen ze het enigszins nog controleren. Je mag wel in tussenliggende baaien stoppen, maar niet aan wal. Niet echt een probleem, aangezien je op de meeste plekken de kans niet krijgt vanwege het mangrove.

Zijn we net 1 dag in de juni maand cq het begin van het officiele Hurricane seizoen, worden we al opgeschrikt door een email die we ontvangen:

Atlantic Tropical Weather Discussion

Issued: Sunday, June 1, 2014 7:55 am EDT/6:55 am CDT

---

Today Is The First Day Of The 2014 Atlantic Hurricane Season & There Is Already An Area To Monitor In The Bay Of Campeche

---

 

"There is currently a trough of low pressure that extends from the Bay of Campeche northward into the southern and central Gulf of Mexico this morning. This is going to be the area to watch throughout this week as the model guidance is pretty consistent now in showing tropical development across the Bay of Campeche or the southern Gulf of Mexico sometime between Wednesday and Sunday".

Direct worden we aan het denken gezet. Wat te doen als het laag een zg. tropical low en eventueel de gevreesde hurricane gaat worden. Liggen we hier goed of moeten we zo snel mogelijk weg richting het zuiden. Het gezonde verstand komt boven gedreven, we gaan het zo goed als mogelijk volgen en dan handelen. De schrik slaat toch wel een beetje om het hart, zijn we te eigenwijs om hier nu nog te zeilen..... Dit gebied staat n.l. bekend als populaire hurricane hang-out, maar zo vroeg in het seizoen is er hier statistisch nog nooit een hurricane geweest. Niets is echter zo veranderlijk als het weer. Inmiddels is wel cycloon Boris vanaf de Pacific het vaste land van Mexico genaderd en opgelost in een normaal lagedrukgebied. Tot op de dag van vandaag, 9 juni, blijft het broeien in de Bay van Campeche (zuid in de Golf van Mexico) en is er volgens de geleerden een 30% kans. 

Vers van het land, wil je liever onrijpe mango's? Geen probleem, even de achtertuin in en daar zijn ze. 

Met dit in het achterhoofd gaan we misschien toch iets eerder op pad om zo het slechte weer aan de westkant van Cuba te ontlopen. Op dinsdag nog verse groente en fruit halen. Diesel en watertanken zitten weer vol, dus we zijn er klaar voor.

Nog even afrekenen bij de havenmeester, die met een big smile 10% tip op de rekening zet, dit graag contant, de rest van de rekening is voor de staat. 

Woensdag in alle vroegte weer "open huis" aan boord van de UnWind, gelukkig zijn het nu maar 2 man van de Guardafrontera die langs komen, zodoende zijn we weer vlot op pad.

Op pad naar Cuba

27 t/m 30 mei 2014

Het is nog donker als op dinsdag 27 mei het anker om 05 uur uit het zand getrokken wordt. Een vroegertje, want we hebben weer een langer traject voor de boeg. We verlaten de baai voor de pretentieuze en te dure Chub Cay Marina en varen naar de ingang van het Northwest Channel. Dit is niet echt een kanaal, maar de doorgang tussen de riffen, die het diepe water scheiden van de Tong of the Ocean en de ondiepe Great Bahama Bank. We zijn niet alleen! Samen met ons nog wat grote Amerikaanse motorboten, die het lange Memorial weekend hier in de buurt hebben doorgebracht. 

Temptation & t.t.Temptation, retourtje Miami.

Eenmaal op de Great Bahama Bank gaan we richting het zuidwesten en zijn we weer alleen. Ze gaan allemaal rechtdoor naar de Bimini Eilanden of rechtstreeks naar Miami. Wij hebben een waypoint onder de Riding Rocks staan, waar we vanaf de bank de beruchte wateren van de Straits of Florida in zullen gaan. De golfstroom staat bekend om de forse stroming, die naar het noorden loopt. Helaas zullen we er tegenin moeten, maar we hebben bedacht om zoveel mogelijk aan de oostkant te blijven, langs de bank te varen waar de invloed van de stroming het minste is en we wellicht een counter current kunnen oppikken. We zullen zien, voorlopig eerst nog 60 mijl over de bank. We hebben 9 knopen wind en varen 4 knoopjes over de grond. Het is best vreemd, zo niet eng, om over ondiep water te varen met koraal koppen terwijl we met de Unwind 3.30 meter onderwater steken. Het water is zo helder dat het veel ondieper lijkt. Gelukkig heeft de dieptemeter het steeds bij het goede eind.

In het begin van de middag gaat de spinaker erbij en doen we 2 knopen er bovenop. Helaas gooit een bui aan het eind van de middag roet in het eten, met de neerslag valt ook de wind weg. We motoren nog door tot rond 19.00 uur en maken we een plan om het anker op deze enorme pleisterplaats te gooien. Het is 6 meter diep en zand, dus geen probleem. We beloven onszelf een lekker drankje en een rustige nacht. Om eerlijk te zijn staan de drankjes al klaar als er 2 dolfijnen langs zwemmen. Altijd leuk om te zien en we gaan snel naar de boeg om ze te begroeten. Net op het moment dat we denken hier gaan we ankeren, trekt de wind aan (Murphy's law) en ipv van een drankje en een nacht voor anker hijsen we de zeilen en gaan weer verder. Het avondeten wordt tussen het zeilen en navigeren opgegeten.

28 mei.

Net na middernacht verlaten we de Bank met zijn paar meter en plonzen we het paar honderd meter diepe water van de Golf in. De kaart geeft de diepte wel aan, maar omdat dit niet een gebruikelijke route is, zijn we toch alert wanneer we de bank verlaten. Het is donker en er zal toch maar een rifje of zandbank vergeten zijn..... De wind is ondertusen toegenomen naar 17 knopen en onze snelheid ruim 7 knopen. Het water is duidelijk onrustiger geworden. De AIS staat bij, zo zien we op het scherm wie er nog meer op pad zijn in deze donkere nacht. Wel prettig, want wij steken over!

Eigenlijk steken we niet de straat van Florida over, maar het Santaren Kanaal richting de Cay Sal Bank zo'n 40 mijl zuidwestwaarts. Deze bank ligt als een rotonde in de Strait, oost het Santaren, zuid het Nicholas Kanaal en west de Straits of Florida.

Nog een kwartiertje en dan is het 03.30 uur, dan kan ik Niels uit zijn bed halen en ik erin.... 

Met duffe koppen gaan we de Bank van Cay Sal op, dit is het nadeel van korte nachten, voor je gevoel lig je net en word je weer wakker gepord.

Het loopt allemaal lekker en we maken het plan om na de bank direct door te varen naar Havana. Dit zou ons een nachtje op zee schelen, maar ja rekenen vooruit komt zelden uit ook in dit geval.

Als een stofzuiger zuigt de windhoos alles op zijn pad op.

Aan het begin van de middag ontwikkelt zich een enorme squal achter ons. We horen de hele tijd het gedonder al in de verte en zien een gordijn van regen en lichtflitsen dichterbij komen. Op een gegeven moment zien we ook diverse windhozen en enkele ervan zuigen enorme hoeveelheid zeewater omhoog. Alle hens aan dek. We halen al het zeil weg, wijzigen koers en bergen alles wat los en vast zit op. We hebben ooit een video gezien van een boot die getroffen werd door zo'n hoos en dat was niet leuk om te zien....Met nog meer buien in de lucht is het erg moeilijk in te schatten wat de trekrichting van deze bui is. Het lijkt wel of die ons achtervolgt! We zetten de radar bij, maar krijgen geen goed beeld van deze bui. We besluiten -net als bij de taktiek voor het ontlopen van een hurricane- om naar het zuiden af te buigen en we ontlopen gelukkig de narigheid. Van een afstand is natuur fenomeen een prachtig gezicht, maar om erin te zitten liever niet!!

Al met al zijn we er een dik uur zoet mee en stappen we van ons plan af. We besluiten de nacht voor anker te gaan bij Cay Sal. Dit is dan nog zo'n 12 mijl te gaan, maar oh wat duurt het lang eer we er zijn.

                

Sal Cay, weer een prachtig onbewoond plekje op aarde.

Donderdag 29 mei. 

Heerlijk kunnen slapen en we halen de bijboot eruit om toch nog wat van het eiland  te zien. Het snorkelen stelt niet veel voor, ondanks beloftes in de pilot over wonderschone riffen. Het zal de laatste keer zijn in de Bahamas wateren. 

Blup, een schatkist vol schelpen onderwater bij het rif Sal Cay.

Het grootzeil wordt weer gehesen en even na twaalven gaan we anker op. De wind is min min en we halen de spinaker erbij, maar met 3 knopen snelheid kom je niet ver. Gelukkig krijgen de Grib files dit keer gelijk en trekt de wind aan het eind van de middag aan. De zeilen in passaatstand en we lopen 6,5 knoop.  

Vandaag ook 2 jaar geleden dat de UnWind te water werd gelaten en ze wordt getrakteerd op een avond vol vuurwerk van weerlichten, waar een Chinees jaloers op zou zijn. 

Je vraagt je wel eens af of zeilen wel zo leuk is? Neem vandaag, behalve het stay sail hebben we zo'n beetje alles wat we aan boord hebben erop en eraf gehad. Geen wind en opeens veel wind, rif erin, rif er weer uit, zeilen van bakboord naar stuurboord en voor mijn gevoel wel duizend keren de lijnen opgebost en klaar gelegd voor gebruik. Of zou het komen dat ik aan het einde van mijn thriller ben en nu nog steeds niet weet wie de moordenaar is......

Vrijdag 30 mei.

Inmiddels zit de nacht er weer op en zien we de noordkust van Cuba. De zwavellucht van de industrie was al van verre te ruiken. We varen dicht onder de kust en zeker met de verrekijker erbij hebben we op voorhand een preview. Je ziet de "Nederlandse" bussen en old timers rijden. Lokale vissers, die een grote binnenband gebruiken als opblaasboot. Dichter bij Havana zien we de flatgebouwen aan zee, kunnen hier en daar wel een verfje gebruiken.

Oud en nieuw door elkaar in commerciele haven van Havana.

Dichterbij de stad worden het moderne flatgebouwen, zie je El Capitolio en Hotel Nacional in de verte.

Marina Hemingway ligt nog zo'n 10 mijl naar het westen en hier moeten we inklaren. Als we om 13.00 aan het ponton van zg. Guardafrontera liggen begint het hele circus. In totaal 7 personen hebben we aan boord gehad: arts, douane, belasting, landbouw etc. Ze gedragen zich voorbeeldig en naast de hele papierwinkel willen ze ook in kasten en onder de vloerplaten kijken, dit alles met jou erbij als getuige. 

De leukste official aan boord: Cora, de Cubaanse hasj hond. Ze had het vooral warm.

Op voorhand hadden we de nodige verhalen gehoord over steekpenningen en/of cadeautjes. Op de oudere arts na, vragen alle andere mannen om een bijdrage, Dollars of Euro's geen bezwaar. We komen ermee weg door te zeggen dat we geen cash aan boord hebben en dat we eerst aan wal moeten om te pinnen. 

Nu we ingeklaard zijn kunnen we weer door naar 'start' en krijgen een plekje in een van de kanaaltjes in dit enorme complex.

                 

Sinds lange tijd weer met lijnen aan de vaste wal.

New Providence Island & Berry Islands

23 t/m 26 mei 2014

Een rug van hogedruk bepaalt het weer voor de Bahamas: veel zon, maar weinig of geen wind. We besluiten toch maar de oversteek naar New Providence Island te maken.Het wordt een zouteloze tocht en we motoren urenlang over de ondiepe Exuma Bank met glashelder water. New Providence wordt in de volksmond ook wel Nassau genoemd, omdat de hoofdstad het grootste gedeelte van het eiland in beslag neemt. We laten Nassau voor wat het is, we hebben geen zin in cruiseboten, malls en drukte en laten het anker vallen in West Bay. Hier liggen we onbewust weer in een filmdecor. Het schijnt dat bij het strand de Jaws II is opgenomen. 

West Cay. 

De volgende dagen spenderen we bij de Berry Islanden, Frazer's Hog Cay wel ter verstaan. Via een smal kanaal komen we bij the Berry Island Club, grote naam voor een eenzaam gebouw en een paar mooringen. We liggen er alleen en een groot gedeelte naast ons valt droog. Het is voor het eerst sinds lange tijd dat we 's avonds weer muggen hebben, heel irritant! 

Het enige spannende op zondag is dat de brandstofboot een dag eerder aankomt. De kapitein komt er voor het eerst en moet binnengeloods worden.

Zondagmorgen, de lucht gaat over in de zee, amper windstil.

Voor een laatste keer kunnen we nog internetten a raison van 10 dollar voor een paar uur. Ondanks dat de eigenaar van de full service marina Howard een mopperkont is, geeft hij Niels een lift naar het vliegveld (lees airstrip) waar het immigratiekantoor is. Hier kunnen we uitklaren voordat we naar Cuba gaan, zouden we dat niet doen, moeten we naar de Bimini Islands, wat weer een omweg zou zijn. Alles gaat soepeltjes, stempel erbij en bij vertrek wordt nog even 25 dollar geincasseerd. Waarvoor, geen idee? Taxes wordt er gezegd, misschien indirect taxi geld voor Howard.....

Op een of andere manier genieten we niet meer zo van de omgeving. Is het omdat we ons al voorbereiden voor de oversteek naar Cuba? 

We houden het weer in de gaten, de voorspelling is oost/zuidoostenwind met 10-12 knopen. Ideaal, we zullen niet de snelste overtocht hebben, maar hopelijk wel een rustige!

Chub Cay

Exumas-Bahamas

15 t/m 22 mei 2014

Na 15 dagen keren we weer terug in de bewoonde wereld. We naderen de Exumas, een eilandenreeks, die van zuidoost richting noordwest lopen. Aan de oostkant van de Exumas heb je de Exuma Sound, de open zee richting de Atlantic en aan de westkant hebt je de Exuma Bank. Om van oost naar west te gaan vaar je door zg. cuts. Dit zijn openingen in het rif, die je het best kunt passeren wanneer het tij draait (slack). Voor degene die Knysna in ZA kennen is het te vergelijken met de Heads. Om bij het Great Exuma Island te komen moeten we ook door zo'n cut. Na een uurtje slalommen tussen de riffen en bommies laten we het anker vallen bij Rock Point, Stocking Island, tegenover George Town de "hoofdstad" van de Exumas. Volgens de pilot niet te missen en in het seizoen schijnt het er een drukte van belang te zijn. Zo'n 350 boten, veelal oude Amerikanen, vormen dan een compleet drijvend dorp met alle sociale contacten van dien en een eigen radionet. Van dit alles is niets te merken als wij aankomen, wellicht omdat we aan het eind van het seizoen zijn. George Town zelf stelt niet veel voor, we halen er onze verse boodschappen, tegen schandalige hoge prijzen, doen er de was en internetten bij de jachtclub. We eten er ook sinds lange tijd weer "buiten de deur", een hamburger!!

In het normale leven zo gewoon, maar nu een luxe! Een wasmachine! 

De Exuma Jachtclub in George Town met uitzicht naar Stocking Island.

Het zijn de laatste dagen samen met de Khaya Moya en Wandering Star. We hebben nog een laatste braai aan boord van de Wandering Star met de nodige drank en zondags gaan we weer saampjes op pad naar de volgende bestemming. We hebben niet echt haast, maar wij willen toch ook nog van Cuba genieten voor we naar Belize en Guatemala gaan. Dit zijn behoorlijke stukken, dus moeten we vooruit plannen. Het mooie weer is al een paar dagen op, het is grijs en grauw met buien. Zo ook Mar's stemming. Met een kater van de vorige dag hoopte ze op een rustige tocht, stil in een hoekje. Mooi niets van dit alles, gewoon hijsen die zeilen en aan de wind door de onrustige zee. 's Avonds een vent, 's morgens een vent!

Het blauw van de zee weerspiegelt in de onderkant van de wolken.

Met geknepen billen gaan we (lees Mar) de "cut" door bij Adderly Cay, om bij Lee Stocking Island te komen. Niels geeft vanaf beneden de koersen door en Mar moet sturen. Het is halverwege het getij en het is een kookpot van stroming, golven en wind. Dit is dus het slechtste moment om dit te doen, zoals eerder geschreven, maar ja we gingen erg vlot dus..... Met een behoorlijke vaart, draaiende motor bij en stuk voorzeil passeren we het rif en daarna is de rust wedergekeerd. Mar d'r bloeddruk daalt ook weer naar normaal. Dit moet je niet te vaak doen. Ik, Mar, heb het er niet op, maar gelukkig ziet Niels het als "avontuurlijk"! Het is niet goed voor je huwelijk...... 

Slechts een nachtje liggen we hier en gaan we verder richting Staniel Cay. Ook deze dag is er weinig van al het blauw te zien en is het 50 tinten grijs. Het wordt weer aan de wind zeilen met de nodige knopen wind. Voordeel is wel dat we snel gaan, dus ook eerder aankomen. Via Dotham, weer zo'n cut, verlaten we de Exuma Sound (en deining!) en varen we verder via de ondiepe Exuma Bank aan de westkant naar onze volgende woonplaats. Bij Big Majors Spot, Staniel Cay, waar de varkens op het strand al op ons wachten, valt het anker. We halen een ankerborrel bij de Graefin IV van Sven en Tina uit Duitsland en sluiten de dag gezellig af.

Gelukkig is het weer de volgende dag als vanouds. We hebben zowaar een "druk" programma: de varkens, haaien bekijken in de Marina en snorkelen in de Thunderball Grotto.

Liefde op het eerste gezicht!

Voor een wortel hebben ze heel veel over.

Zoek de 7 verschillen..... Degene achter mij is Niels hoor! Links van ons de UnWind.

Een van de vele Nurse sharks in Staniel Cay. Ze doen niets -zegt de visserman- maar we houden gepaste afstand.

De oost opening van de Grotto.

De Thunderball Grotto is gebruikt als locatie voor de gelijknamige film van James Bond met Sean Connery als 007. Aan het eind van de middag hebben we laagwater en kunnen we met snorkel en flippers de grot in. Het is een prachtig gezicht als de zonnestralen op de vele koraalvissen schijnen en de spelonken van bovenaf verlichten. Het geeft het water mysterieuze kleuren.

Thunderball Grotto bij Staniel Cay.

De volgende dagen is het champagne zeilen, zoals Alex Simonis -de ontwerper van de UnWind- ooit zei toen hij meevoer bij Kaapstad. Halve wind met 14 knopen, vlak zeetje en geen deining.

De Unwind op de stuurautomaat zeilt vanzelf in dit enorme zwembad!

Geen bommie of ondieptes, maar de schaduw van het grootzeil.

Op pad naar Shroud Cay worden we opgelopen door de Nederlandse trimaran Equinox met Renzo en Edith aan boord. Zij zien onze vlag en herkennen de UnWind vanuit Sint Maarten. Via de marifoon spreken we af voor de volgende dag.

Shroud Cay valt onder het Exuma Marine Park. Er is geen vis te bekennen waar we ankeren, maar wel veel mangrove. In de bijboot laten we ons met het tij de kreken afzakken. Om ons bezig te houden geeft de buitenboord brommert af en toe de geest omdat er water in de benzine zit. Weer een klusje voor Niels. Hij heeft het gereedschap al aan boord, omdat het niet de eerste keer is. De remedie is ook bekend: carburateur open, benzine slang eraf en laten "bloeden" tot het water eruit is. En weer verder.

Vanaf Camp Driftwood kijk je 360 graden rond, hier de Sound (oceaan) kant.

Het mangrove gebied op Shroud Cay, met zijn kreken vanaf Camp Driftwood richting de bank.

                    

"Karresporen" van de Inguana leguanen op Leaf Cay.

De bedreigde "pink" Inguana, niet bepaald moeders mooiste (Vinden wij....)

In Leaf Cay hebben we een spontane braai aan boord van de Equinox. Dit zijn de leuke dingen van een zeilersbestaan!

De Equinox heeft maar weinig wind nodig om te lopen, hoogste snelheid ooit 25 knopen! Het is een volumineuse dame van 9 meter breed. De middelste buis is het leefgedeelte en de drijvers zijn voor de opslag en balans.

Acklins Island, Crooked Island, Conception Island & Long Island

6 t/m 14 mei 2014

De eilanden die we nu gaan bezoeken zijn nauwelijks of niet bewoond en samen met de Khaya Moya en Wandering Star zijn we vaak de enige boten. De kleur van het water blijft je verbazen, de hoeveelheid soorten blauw en groen is niet te beschrijven. De enige bezigheden zijn het strand afstruinen, snorkelen, vliegeren, of de dingy pakken om naar een ander baaitje of kreek te motoren. Natuurlijk ontbreken de braais en de sundowners niet. Kortom, wat hebben we nog meer te wensen.....

Het verschil met onze vorige Carieb bestemmingen is wel dat we veel meer met het weer bezig zijn en het plannen van onze route daar omheen. De Bahamas zijn lage eilanden, omringt door riffen en ondiep water. Waar lig je beschut, is het diep genoeg, kun je door het rif (een Cut) komen en met welke windrichting krijg je te maken?

De niet te missen Umbrella Rock bij de ingang van het rif bij Attwood Harbour, Acklins Island.

Beach combing, schelpen in allerlei soorten en maten.

Attwood harbour op Acklins Island. Goed beschut.

's Morgensvroeg luisteren we naar Chris Parker, Marine Weather Centre, via de SSB.

Dan eindelijk heeft Niels beet en kunnen we John West in de kast laten. We verlaten Crooked Island in het midden van de nacht rond 3 uur om richting Conception Island te gaan. Het is een pittig tochtje met veel wind en een vervelende deining. Je merkt dat verderop in het oosten veel wind staat en de Atlantische Oceaan kan lekker opbouwen.

Op Conception Island liggen we een paar dagen in afwachting van de eerste Tropical Wave in het seizoen, die vanuit het oosten komt en richting Cuba gaat. Op een paar zware buien met wind na valt het allemaal wel mee. Een Tropical Wave kan evt. uitgroeien tot een Tropical Storm en in het allerergste geval een Hurricane. Het zeewater moet warm genoeg zijn om een Hurricane te laten onstaan en het theoretische seizoen begint vanaf 1 Juni. Wij willen rond die tijd de oversteek maken van de Bimini Eilanden naar Havana, Cuba. Dit wil niet zeggen dat we dan uit de  hurricane belt zijn.

Conception Island, een onbewoond Marine Park aan de oostkant van de Bahamas.

Het rif strekt zich nog 4 NM naar het noorden uit, waar je prachtig kunt snorkelen.

Prachtig snorkelen bij West Cay, Conception Island. Het koraal is nog volledig intact.

Koraal wat nog zo groeit en niet is afgebroken door de mens of het weer, zie je niet veel meer. Dit is slechts in een paar meter diep water.

Een vette bui (squall) boven Conception Island, net voor vertrek naar Long Island.

We breken de tocht naar George Town op de Exumas in tweeen en laten het anker vallen in Calabash Bay, Long Island. Net voor we het rif door moeten, wordt het zicht minder door een zware squall en krijgen we in een keer veel regen en wind over ons heen. Het bewolkte weer maakt het niet makkelijk om de ondieptes en "bommies" te zien en je vaart blind op de kaart. We halen voor de zekerheid de kiel  omhoog. Het anker wil niet goed pakken op de koraal platen en pas bij de 2e keer houdt het. Toch zijn we er niet gelukkig mee, je hoort nl. de ketting over de harde bodem krassen en vlak naast ons is een "bommie", die weliswaar diep genoeg ligt, maar de ankerketting kan er omheen verstrikt raken. Dan maar weer ankerop en we verkassen dichter onder de kust, waar we zand aantreffen. Ons Delta anker is prima op zandbodems (veel minder in modder) en het anker pakt gelijk. Voor Niels betekent al dit anker op en af, dat hij elke keer het water in moet om het anker te checken of het goed ligt en is ingegraven. Het geeft ons een goed gevoel als we dit doen. De warme chocolademelk met slagroom (uit een spuitbus) is dan ook een welkome traktatie als we eindelijk goed liggen en Niels verkleumd het water uit komt. 's Avonds hebben we zuurkool met worst op het menu! Niet voor te stellen dat we in de Bahamas zijn.

Galliot Cay, Long Island, waar we met de bijboot de kreek afstruinen en regelmatig moeten "kluunen".

Met een beetje fantasie zouden dit de Wadden kunnen zijn.

Beet!

Dan eindelijk: Beet!!

Onderweg van Mayaguana naar Acklin Island passeren we Plana Cays en hebben we net voor aankomst bij een ondiepte iets aan de lijn. Het is Niels zijn nieuwe set-up en voor het eerst achter de boot. Het blijkt een (halve) Blue Fin Tuna. Helaas was er een grotere vis ons net te slim af. We eindigen met een kop en een stuk rug. Gelukkig nog net genoeg voor Sashimi en avondeten, het begin is er.

                 

Helaas pindakaas, een andere rover was Nelis voor. Moet best een aardige jongen geweest zijn.....

 

Lekkel: Tuna sashimi. Verser dan dit kan niet. We maken het feestje compleet met een pink G&T. 

                            

Onderwegweg naar Crooked Island 27 mijl verderop hangt de vislijn er weer achter. Net als we het er over hebben dat de vangst mager is vandaag hebben we beet. Dit keer een Dorado -ook wel Mahi Mahi genaamd- en nog volledig ook! Niels apetrots, maar voor Mar gelukkig geen bloedbad aan boord. Door de vaart van de boot is hij of zij waarschijnlijk verdronken..... Voor de zekerheid spuit Mar toch maar wat rum achter de kieuwen en is het gebeurd met de vis. Nu nog schoonmaken. Pak 'm beet Niels.

                            

Dit keer breekt de lijn niet -zoals alle vorige pogingen- en kan Niels de "gaf" achter kiewen haken.

Een knappe kop heeft hij niet, maar wel prachtige kleuren en nog lekkerder in de pan!

Als bewijs nog een plaatje met de voet van Niels, hij is zo'n meter lang en we geven een paar moten aan de buren.

Passage van Puerto Rico naar Mayaguana, Bahamas

28 april t/m 5 mei 2014

Als Niels het anker hijst zwemmen er nog 6 Manati's (zeekoeien) langszij de boot als afscheid. 

De Bahamas zijn onze volgende bestemming en de afstand is grofweg 425 mijl. Dit betekent weer een paar nachten op zee, wat lang geleden is. De windvoorspelling is goed, dus wat hebben we nog meer te wensen.

De Mona Passage, zeestraat tussen Puerto Rico en de Dominicaanse Republiek heeft een reputatie wat wisselvallig weer betreft met wind en buien, maar ze gedraagt zich nu rustig, dankie.... 

Aan de noordkant van Puerto Rico ligt een van de diepste delen van de zee op aarde met waterdieptes van 8175 meter. De inhoud van deze kloof wordt naar het westen geperst richting een ondiepte NE van de Dominicaanse Republiek en kan voor een heel vervelende zee en stroming zorgen. We maken daarom eerbiedig een omweg rond de ondiepte "Hourglass" genaamd. We laten Hispaniola  (Dominicaanse Repulbiek en Haiti) links liggen en we zeilen zonder problemen richting het noordwesten

Als de avondschemering invalt, dropt ook de wind en we balen van de klapperende zeilen. Gelukkig zien we een bui op afstand, die zorgt voor een windshift en wind. We haken aan en varen zo mooi in de slipstream mee waardoor we kunnen blijven zeilen en de motor uit kan blijven. Even later pikken we oostelijke "tradewinds" op en gaan als de brandweer de nacht in.

De Wandering Star met Sim, Rosie en Alley (de kat) aan boord.

We varen samen op met de Khaya Moya en de Wandering Star en hebben via de SSB radiocontact op afgesproken tijden. Ook via deze SSB krijgen we om 07.15 lokale tijd het weer via Chris Parker. Al met al vallen we al snel weer in het ritme van het wachtlopen, alleen het in slaap komen valt nog niet mee. 

Een school met kleine dolfijnen voor de boeg.

De tweede dag trekt de wind nog meer aan. We kunnen heerlijk zeilen en laten we de 2 andere boten achter ons. Met deze wind en snelheid ziet het er naar uit dat we op de derde dag laat in de avond op onze plaats van bestemming aankomen, iets wat we absoluut niet willen, omdat de aanloop door een rif is en dan nog zo'n 4 mijl slalommen langs ondieptes en "bommies"(koraal koppen). We besluiten om bij de Turks en Caicos eilanden een ankerstop te maken en hier vandaan de laatste 50 mijl naar Mayaguana overdag te doen. Een welkome verrassing, want ipv een derde nacht op zee hebben we nu een lekker normaal nachtje slapen. Het loopt allemaal volgens plan en zo liggen we om 19.00 aan de westkant van West Caicos. Na een prachtige zonsondergang en het avondeten gaan de luiken toe om de volgende morgen om 04.30 weer op pad te gaan.

Het klopt allemaal als een bus als we rond het middaguur bij Abrahams Bay, Mayaguana aankomen. Voor ons de eerst keer om door het rif te varen en slalommend naar de ankerplek te navigeren. Niels op de voorpunt en Mar achter het stuur. Dan weer links, dan weer rechts om de ondieptes en bommies heen. Met de zon in de rug en Polaroid bril op is het goed te zien en het anker valt in 2.3 meter diep water. We gaan altijd het water in om te kijken of het anker goed ligt. Zo ontzettend helder water als hier hebben we nog niet gehad, een groot aquarium met turkoise water en we ontmoeten gelijk een grote Ray (soort zwevend zwart tapijt in het water). Prachtig.

Alles kits! Een blauwe lucht en turkoise water.

Vrijdags gaan we de wal op en zelfs met de bijboot is het opletten om niet te stranden op een "bommie".

Bij de Administrator's Office, gecombineerd met het postkantoor kunnen we inklaren wat vlot en vriendelijk gaat. Om te "mogen" cruisen in de Bahamas mag je direct diep in de buidel tasten. De cruising permit kost maar liefst 300 dollar, maar dit is wel inclusief een visvergunning, fijn voor Niels.....            

Het eiland Mayaguana is een van de zuidelijkse eilanden en er zijn 3 dorpjes, die setlements worden genoemd en 900 inwoners in totaal. Hier geen boulevards met hotels en resorts, maar zandwegen met eenvoudige gebouwtjes. Er is altijd wel een kroeg te vinden, in dit geval gecombineerd met Reggie's guesthouse en satellite lounge. Klinkt beter dan de werkelijkheid.

Reggie's imperium, maar wel met perfect WiFi ontvangst.

We hebben mazzel, de wekelijkse postboot is vandaag aangekomen, dus nieuwe voorraad.....De verse waar bestaat uit een doos citroenen, bananen, eieren en brood. Om een idee te geven hoe de prijzen zijn: een casino bruin kost je hier gewoon 6 dollar, citroenen 75 dollar cent en een banaan 1 dollar. Ik ben blij dat we genoeg bij ons hebben en besluit om zelf maar brood te bakken.

Als een mijnenveld liggen de zeesterren onder de boot.

Ons anker. Hier hangt dus ons hele "hebbe en houwe" aan vast! 

Niels doet zijn "Greenpeace" plicht en collecteert rotzooi en flessen, die door vorige bezoekers overboord zijn gegooid.

Ook al denk je dat we in het Caraibische gebied zitten, de dagen van een constante tradewind zijn voorbij. We zitten ter hoogte van de Kreeftskeerkring en de Bahamas zijn bloot gesteld aan de weersinvloeden van de Atlantische Oceaan. Het voorspelde weer voor morgen kan in een oogwenk veranderen. Zo ook nu, geen constante zuidoosten wind, maar west en squals (buien) met veel wind, waardoor onze volgende bestemming Plana Cays te open ligt om te ankeren. Andere optie is er niet, dus zijn we voorlopig hier geparkeerd. Het is zeker geen straf om hier te moeten blijven. De meiden noodlen, we wandelen op het strand, pot luck aan boord van de UnWind en copieren zeekaarten op de computer.

De "oudjes" worden bijgepraat in de moderne techologie door Irish Tim.