Bye Bye Bay of Islands

9 februari  2016

Tikitiki Island.

Op de kop af is het 3 maanden geleden dat we in Nieuw Zeeland aankwamen. Inmiddels zijn de visa weer met een volgend termijn verlengd. De Maori plaatsnamen komen wat makkelijker uit de mond en het is volop genieten van wat dit land te bieden heeft. Dat laatste heeft bij ons ook de doorslag gegeven om niet één seizoen, maar twee seizoenen hier te blijven. We zullen de NZ winter weer doorbrengen op Zuid Afrikaanse bodem. Inmiddels hebben we een droog plekje voor onze UnWind gevonden. Op 18 maart gaat ze uit het water en wordt Norsand, een werf in Whangarei, haar voorlopige thuisbasis. Wijzelf zullen ergens eind april naar ons thuisland ZA vliegen. In die tussenliggende periode willen we nog een deel van Nieuw Zeeland ontdekken met de auto en tent.

Wat we niet kunnen zien bewaren we voor het volgende seizoen.

Nadat we terugkomen van ons bezoek aan Whangaroa Bay vieren we in Opua het afscheid van Brad en Saskia, helaas gaan zij na een jaar met familie te hebben meegevaren op de Pacific weer terug naar Zuid Afrika, waar het normale leven weer op hen wacht. Roel en Jacomine komen voor de gelegenheid over en blijven een weekend gezellig bij ons aan boord.

We blijven in stijl en met een echte braai nemen we afscheid van "the Stemmetts".

De laatste weken hebben we weer doorgebracht op diverse ankerplaatsen in de BOI, maar Opua en Russell waren de pleisterplaatsen waar we regelmatig terugkwamen of moesten I.v.m. afspraken, droppen van huisvuil en wassen. Een gezellige Oostenrijkse avond aan boord van de Calamaris inclusief "braatfleis und zwiebeln".

De laatste week van januari wordt ook de jaarlijkse regatta Millenium Cup gevaren. Een evenement waar menig zeiler van watertand. Vele jachten, waaronder 10 TP52 racers en superjachten komen vanuit de hele wereld om hier tegen elkaar te strijden. De wind is redelijk voor de 3 dagen durende regatta. Niels gaat mee met een snelle RIB van zeilmaker en sponsor Doyle en ziet alles van dichtbij.

De TP52 klasse racers zijn de formule 1 jachten uit het zeilen met een gemiddelde      

bemanning van zo'n 15 man en vrouw. Ze varen ook veel wedstrijden in de Middelandse zee.

De TP52 klasse onder spinnaker 

De TP52 racers ronden de boven boei. De Kia Kaha is een local, waar we in de Opua

marina naast lagen. Ze zijn even lang als de UnWind.

   

Een 120 foot (40 meter) superjacht. Een van de deelnemers aan de Millenium Cup.

Het plaatsje Russell ging het laatste weekend van januari helemaal terug in de tijd. De klok werd teruggezet naar het jaar 1840. Kororareka heette het toen nog en de hoofdstraat werd ook nu weer "onveilig" gemaakt door de zeeschuimers, handelaren, walvis jagers en dames van plezier. 

Russel werd in die tijd de "Hell Hole" van de Pacific genoemd.... Dat zegt genoeg.

   

De "cast" van het straattoneel.

De tegenpartij.

De burgemeester wordt betrapt en tot de orde geroepen.

Het vlees is zwak... , maar staat op film en ik had de portemonnee!

Op Waitangi Treaty feestdag keren we van Orowaka Bay, waar we 2 dagen het slechte weer hebben uitgezeten, terug naar Russell. René en Paulien hebben wat te vieren, 38 jaar huwelijk, en we gaan heerlijk bij de Duke eten. 

Nog een laatste keer wandelen we naar Flagstone Hill, om vervolgens in de Russell Boat club te eindigen met fish and chips. 

 

Cavalli Islands & Whangaroa

Vrijdag 15 januari 2016

Op dinsdag hebben we nog te maken met de restanten van de cycloon Ula. Deze was via Tonga en Fiji beland bij Vanuatu. Hadden deze eilanden vorige jaar de laatste storm van het seizoen, krijgen ze nu de eerste voor hun kiezen met weer vreselijke gevolgen. Hierna zou Ula afbuigen naar Nieuw Zeeland in de vorm van een normaal lagedrukgebied. Het regent wel, maar niet veel.

Woensdag vertrekken we naar de Cavalli eilanden, deze liggen ten noorden van de Bay of Islands. Je moet het een beetje mikken met het weer, aangezien de meeste eilanden behoorlijk open liggen voor oostelijke winden, die hier meestal waaien. We laten het anker vallen bij Motukawanui Island in Horseshoe Bay, ook wel Papatara Bay genoemd. Er is een prachtige wandeling over het langgerekte eiland, waarbij je hoog over de bergrug loopt. 

De volgende dag verkassen we naar North Bay een baai bij hetzelfde eiland. We liggen voor ons gevoel hier te open met valwinden om de boot achter te laten. Het plan is om te gaan snorkelen bij Hamaruru Island, maar het weer speelt niet echt mee. We veranderen van plan en gaan weer ankerop. We motoren om de bovenste eilanden heen weer terug naar de oude ankerplaats. We komen ook langs het wrak van de Rainbow Warrior, die jaren terug door de Franse inlichtingen dienst tot zinken is gebracht. De Rainbow Warrior voer toen actie tegen de atoom proeven op Mururoa en dat beviel de haantjes niet.

Papatara Bay, ook wel Horseshoe Bay genoemd. 

In de verte ligt Motukawaiti Island.

Haraweka en Panaki Islands onderdeel van de Cavalli Eilanden.

Whangaroa Harbour ligt zo'n 8 NM van de Cavalli eilanden verscholen in de kustlijn van het vaste land. Bij binnenkomst zie je de diverse ankerplekken tussen de grillige heuvels. Ik blijf het maar zeggen wat een prachtig land Nieuw Zeeland is. 

Met nog maar 70 cm onder een opgehaalde kiel liggen we voor anker in de Rere Bay, Whangaroa Harbour. Het is laagwater en over ruim 6 uur zal er weer 2 meter bijkomen, hopen we. 

De wandelschoenen worden aangetrokken en de Duke's Nose wordt bedwongen. Het is een korte wandeling met het venijn in de staart. De laatste honderd meters gaan verticaal omhoog. Er hangt een ketting, waar je je met handen en voeten omhoog trekt. De beloning is een prachtig uitzicht over de hele baai.

Terwijl de avond valt komen er nog 2 motorbootjes bij op de ankerplek. die even later pieren of mosselen gaan vangen in de klei van de drooggevallen rivier. 

De Duke's Nose, nu nog vanaf het water.

                       

Een soort van omgekeerde abseilen zoals in de Ardennen.

Een prachtig uitzicht vanaf de Duke. In de verte ligt onze UnWind.

De ingang vanaf zee naar Whangaroa Harbour.

Zaterdag is weer een prachtige dag en na wat klusjes aan boord gaan we de wal weer op. Er is een mooie wandeling langs de rivier en heuvels naar Totara North. Vond ik vroeger natuur en wandelen echt iets voor Grasduinen lezers en oude dozen, moet ik zeggen dat het wel erg leuk is om te doen. Waarschijnlijk behoor ik nu ook tot de laatste categorie.....

Compleet met hoed en ingesmeerd met zonnecrème, de UV stralen hier zijn genadeloos.

Tall Ships & Kerikeri

12 januari 2016

Na dagen van regen en zonneschijn krijgen we op zaterdag stabieler weer. Gelukkig maar, want op die dag organiseert Russell Boat Club de traditionele "Tall Ship Race". Wij denken dan in grote van wat we op de Sail Amsterdam zien, maar hier blijkt het ietsjes kleiner te zijn. Uiteindelijk zijn het 28 traditionele scheepjes en een heleboel gewone. Het affiche wordt al 25 jaar op jaar gekopieerd, maar ja, de wereld verandert ook in Russel en Nieuw Zeeland. Achteraf tijdens het feestje horen we dat (zoals in vele verenigingen) er 2 stromingen zijn. Degene die het willen houden zoals vroeger en de modernere stroming. Voor ons maakt het niet uit wij genieten toch wel.

Oud en nieuw doen mee aan de "Russel Tall Ship classic race"

Het is uiteindelijk meer een parade dan een race, maar wat doet het ertoe, iedereen heeft plezier.

Er is een grote tent opgebouwd met daarnaast een enorm "graf", althans zo ziet het er uit! Het blijkt een ondergrondse BBQ (umu) te zijn, waarin honderden pakjes met Hangi zijn verborgen. Hangi is het traditionele Maori eten: kip, vlees, aardappelen en groenten. We hebben soortgelijk eten ook in de Pacific gehad. Niet echt ons ding, maar wel leuk om te zien hoe het allemaal bereid wordt. Er is live muziek in de tent en we kunnen weer lekker dansen.

Het feest na de "race"

                   

De ondergrondse umu met daarin de traditionele Hangi.

Het bekende clubje van feestgangers en dansers. België, Zuid Afrika, Nieuw Zeeland en Nederland worden hier vertegenwoordigd.

De volgende dag verlaten we Russell en zoeken we de rust op in de Kerikeri Inlet. 

Hier valt het eerste NZ lam in de vorm van een lamsrack. Principieel heel lang niet gegeten, maar dan nu toch overstag. Wat er afzichtelijk uitziet in de koelvitrine van de slager is -als het eenmaal op je bord ligt- toch erg lekker! Hoezo hypocriet.

Met het bijbootje wordt de volgende dag de ondiepe Kerikeri rivier stroomopwaarts verkend. Het is prachtig varen met mooie huizen langs de oevers en aan het einde van de rivier vind je Kemp House en Stone House. Dit gebied is prachtig bewaard gebleven en heeft een behoorlijke geschiedenis. Strijd met Maori krijgers en handelaren. Missionarissen, die het christendom willen overbrengen aan de lokale bevolking en steeds meer mensen uit het buitenland arriveren, die voor goedkoop land komen. Kerikeri en omgeving was ook het tegenovergestelde van het zedeloze Russell aan de overkant. 

's Morgenvroeg voor anker in de Kerikeri Inlet met nauwelijks wind.

Stone House and Kemp House aan de monding van de Kerikeri rivier.

   De bloemetjes en de bijtjes in de prachtige tuin van Kemp House.

   De Rainbow watervallen bij Kerikeri

Happy New Year!

3 januari 2016

               

De weersverwachting voor Oud en Nieuw is echt Nederlands met veel wind en nog veel meer regen. We hebben een goede ankerplek bij Matauwhi Bay, samen met de nodige andere zeil-en motorboten.

Wel zwieren en zwaaien we alle kanten op met 60 meter ankerketting uit. 

Voor de UnWind dit jaar een primeur: oliebollen en appelflappen! Vanaf dat Niels en ik samen zijn bakken we ze elk jaar zelf, maar sinds we varen is het er steeds niet van gekomen. Nu dus ook voor het eerst aan boord. De keuken wordt afgeplakt met krantenpapier, hopelijk voorkomt dit de vette boel wat nu eenmaal samen gaat.

Na het aanmaken van het beslag laten we het rijzen in de nog warme machinekamer voor een uurtje en gaat Niels aan de slag. Het recept voor 45 bollen blijkt wat min min, maar uiteindelijk hebben we zo'n 27 heerlijk verse bollen. De eerste paar...... zijn voor ons, maar we nemen ze ook mee voor de visite.

Oudejaarsavond brengen we door aan boord bij de Bounty met om 00.00 uur wat siervuurwerk aan de overkant bij het toeristenplaatsje Pahia. In Russell is er ook vuurwerk, maar helaas achter een berg waardoor we alleen het licht ervan zien.

Dit was -volgens mij- de 6de poging met de zelfontspanner, maar uiteindelijk staan we er allemaal op!

De eerste 2 dagen van het nieuwe jaar komt de regen met bakken uit de lucht. De dagen worden gevuld met klusjes, kokkerellen en tv series kijken tot dat we van ellende niet meer weten hoe we moeten zitten. Leuk voor een dag, maar "cocoonen" heeft voor ons ook zijn grenzen. Het weer buiten is te ruw om de wal op te gaan met de bijboot en zelfs dan zou je nog zeiknat regenen ook, dus weinig aantrekkelijk. Gelukkig klaart zondag het weer op en gaan we de wal op. We drinken een heerlijk bakkie op een terras aan het water. We halen wat boodschappen en maken een omweg terug naar de boot om toch wat meters te maken en de benen te strekken. Terug aan boord gaan we gelijk ankerop en terug naar de Bay of Islands.

Merry Christmas!

30 december 2015

De afgelopen weken hebben we zeilend en motorend doorgebracht in de Bay of Islands.

Het weer is prachtig en het is genieten van de vele mooie ankerplekken en de wandelingen op de eilanden. Er heerst een gezellig drukte met de vakantievierende Aucklanders, die nu massaal deze richting zijn opgekomen. De lokale bevolking vindt het maar wat druk, het is vergelijkbaar bij ons als de vakantiedrukte in Plett begint. Toch is de mentaliteit op het water anders. De watersporters houden rekening met elkaar en rondom de ankerplekken wordt het gas van de motorboten dichtgedraaid. 

Maori Christmas! De kerstparade in Russell.

Niels met zijn kerstvrouw.

De enige echte Kiwi!

Kerst 2015, Roberton Island

De kerstdagen zijn een aaneenschakeling van gezelligheid en vieren we samen met een groep zeilers, die we nog kennen van de Pacific.

Op Kerstavond hebben een dinghy kerstborrel aan het einde van de middag. De dinghies van zo'n 12 boten zijn aan elkaar geknoopt en iedereen neemt een hapje en drankje mee, wat vrolijk over alle bootjes wordt doorgegeven. Helaas begint het te motregenen, maar iedereen blijft, want zoetwater vindt een zeiler geen probleem.

Er staat 's avonds een ZA-se braai gepland op de Toccata, maar de wind gooit roet in het eten en gaat alles gewoon in de pan. Terwijl we in de kuip zitten ziet Brad plotseling een grote vin dichtbij het strand. Het blijken 2 vrouwtjes Orca's te zijn, die hier regelmatig opduiken. We springen in de bijboot en gaan ze volgen, maar blijven op zo'n 5 a 10 meter afstand. Ze zijn supersnel en voor je het weet zitten ze onder de bijboot. Het lukt maar gedeeltelijk om ze in beeld te krijgen met de GoPro onder en boven water. Helaas moeten we ze lossen, maar wat een prachtig gezicht.

Motuarohia Island / Roberton Island met een prachtig uitzicht over de baai.

De eerste Kerstdag hebben we met dezelfde groep een Kerst Picnic op Roberton Island.

Helaas is het verboden om vuur te maken op alle eilanden, dus gaat de geplande BBQ niet door. Eve van de boot  "Auntie" heeft het voor elkaar gekregen om een kalkoen te braden. Als je weet hoe klein een oven aan boord kan zijn, is ze er waarschijnlijk op gaan zitten. Iedereen heeft zijn uiterste best gedaan, zo ook het weer. Een mooie zomerse dag op een prachtige plek. 

De volgende dag is ons "echte" kerstdiner. Samen met de Calamaris en Bounty genieten we aan boord van de UnWind "al fresco" in de kuip van de voorgerechten en verhuizen we voor het hoofdgerecht naar de Bounty, waarbinnen de kerstverlichting en kaarsen branden.

Op zondag 3e Kerstdag worden de dagen afgesloten met Champagne en cookies aan boord van de Southern Wind: Feelin' Good. Een prachtig in Kaapstad gebouwd superjacht van 82 voet van de Amerikanen Art en Tracy. Wij hebben echt geen kleine boot, maar dit is andere koek. Niels geniet van alle mooie spullen (heel veel carbon, dus licht) aan boord, maar ik geniet van de snacks en champagne onderdeks. Het weer is nog steeds prima en we sluiten de Kerstdagen af met prachtige zonsondergang.

Het is de 30ste december en stilte voor de storm. De weersvoorspelling voor het einde van het jaar zijn niet geweldig met veel wind en regen, waardoor het geplande vuurwerk tussen Russell en Pahia waarschijnlijk zal komen te vervallen. Jammer, maar we maken er toch wat van en gaan voor het eerst sinds we met de boot zijn vertrokken weer oliebollen en appelflappen bakken.

We kunnen terugkijken op een mooi jaar wat begon met tegenslag in Panama. Daar waar we voor vele uitdagingen hebben gestaan, is vervolgd met een prachtige tijd in de Pacific. Nu wordt het genieten van Nieuw Zeeland.

De enige echte kerstboom waar Nieuw Zeeland vol mee staat.

                       

Het oude politie bureau in Russell, is het geen snoepje!

Een van vele zonsondergangen in de Bay of Islands.

Tramping, fietsen en weer een verjaardag!

16 december 2015

Hoera, na ruim een maand liggen we weer vertrouwd op eigen anker. De boot is weer in oude staat en opgeruimd. Generator en inverter zijn weer terug op hun plek en doen het beter dan voorheen. 

Nieuw Zeeland is uitermate geschikt om te wandelen en dat noemen ze hier tramping. Zodoende trampen wij er op los. Diverse keren wandelen we langs de prachtige kustlijn naar Pahia. 

Don, een medewerker van de Opua marina, leent ons zijn mountainbikes. Het is alsof we weer in training zijn voor de Argus, heuvel op, heuvel af. Via een steenslagweg bezoeken we het National Park met diverse wandelingen. De volgende dag pakken we de ferry en stel ik heel opportunistisch voor om naar Whangamumu te fietsen, geen probleem met de auto, maar op de fiets iets te hoog gegrepen. Uiteindelijk halen we het wine estate van Paroa met een behoorlijk stijl colletje. Als toetje pakken we Russell nog mee om dan met een afdaling richting de ferry weer naar Opua terug te keren. Al met al toch nog 35 km gedaan, maar ondanks de fietsbroek toch een zere reet.

Op de pedalen, gelukkig komt er na het klimmen altijd weer een afdaling waar je alles zo weer vergeten bent.

Het wine estate Paroa ligt aan mijn voeten.

Waar blijft de kapper? 

Onderweg naar Whangarei via de Old Russell road.

We huren op Niels zijn verjaardag een auto en gaan samen met de ook jarige Brad en Saskia op pad naar Whangarei. Het is heerlijk om weer zelf te rijden. We pakken de autoferry bij Opua en rijden de prachtige kustweg "Russel Road" naar Whangarei. Hoog in de heuvels bij Helena Bay Hill ligt de Gallery & Café en maken we een pitstop. Het is er prima zitten en we bestellen een heerlijke lunch. Helaas hebben we niet veel tijd en moeten we weer verder.

In Whangarei aangekomen gaan we eerst naar Roel en Jacomine aan boord van de TARA. De vonkelwijn staat al koud en daarmee is de toon gezet, gevolgd door appeltaart en cadeaus. Inmiddels is Menno ook aangeschoven en wordt het nog haasten om naar het feest te gaan. 

Sharon, van Whangarei marina, had tijdens de Pacific Princess party aangeboden om Niels zijn verjaardag bij haar thuis te vieren. En passant had ze de hele zeilersgemeenschap in de haven uitgenodigd, dus al met al waren er 60 man. Het thema "bring and braai" valt altijd goed in de smaak en iedereen had zijn best gedaan om een gerecht te maken. Achteraf blijkt er nog een jarige te zijn, Anna, van de boot Cat Impi. Dit is ook een ZA boot en bekenden van Brad en Sas.

Naast de vele desserts is er een grote taart gemaakt door Jacomine. Zodoende een ontzettend leuke verjaardag voor Niels. Met een groepje van zo'n 8 volhouders dansen we tot in de nacht. Om 01.30 uur proberen we een taxi te krijgen, maar na 3 kwartier zijn we het wachten zat en zoekt iedereen een slaapplek en brengen we de nacht door bij Sharron. 

De knusse marina van Whangarei.

Een vonkelende start aan boord van de TARA.

Saskia, Sharron en de andere jarige Job Brad.

Naast de traditionele appeltaart nog één extra, gemaakt door Jacomine.

Uiteindelijk 3 jarigen.

Whangarei watervallen met 4 zelfontspanners op een rij.

Whangarei vanaf grote hoogte.

Op zondag maken we met de overgebleven groep een mooie wandeling naar de watervallen in het centrum van Whangarei. Ook hier weer een enthousiaste groep vrijwilligers, die deze bezienswaardigheid onderhouden. Het weer is prima en we kunnen lekker uitwaaien na de uitspatting van de avond ervoor. Aan het einde van de dag keren we weer terug naar de boot in Opua en gaan we nog snel naar de jachtclub, waar een pantomime avond is. Erna pakken we nog een afzakkertje en gaan we vermoeid maar voldaan terug aan boord.

Elk nadeel heeft ook zijn voordeel.

2 december.

De ankerplaats in de vroege morgen.

Bij aankomst in NZ wisten we dat we op zoek moesten naar een nieuw voorzeil. De nodige offertes worden aangevraagd, maar de prijzen lopen ontzettend uiteen. Gelukkig hebben we voorlopig de tijd om ons te bezinnen en kunnen we de kleine afstanden voorlopig met het stagzeil varen.

Helaas niet op te lappen.

Op een willekeurige ochtend komt er na het starten van de generator een foutmelding op het schakelbord. Wat nu weer? Inmiddels komt er de nodige rook uit het motorcompartiment en wordt het stil. Ook wij, want wat gaan we nu weer krijgen. Een "gloednieuwe" boot en dan dit. Ook de omvormer loopt onregelmatig, dus ook die moet worden nagekeken. Nu is dit het minste probleem, deze is verborgen onder de bank en snel te demonteren. 

De generator, 150 kilo, is een ander verhaal. Keurig weggewerkt onder de trap en achter het motorblok, maar hij moet er wel uit om nagekeken te worden. Een plan wordt gemaakt, de beider achterkajuiten leeggehaald en met kunst en vliegwerk krijgen we hem uit de boot, gelukkig zonder schade...... 

                     

Met een strop en takel aan de giek wordt het gewicht verdeeld en de generator naar boven gehesen.

Nu heeft elk nadeel ook weer een voordeel. De warmwater boiler werd de laatste maanden niet gebruikt aangezien deze lekte. In de warme Pacific is koud water geen probleem, maar hier in NZ is het toch wel erg prettig om een warme douche te hebben. Ook de boiler is prachtig weggewerkt en wel achter de generator. Nu deze weg was, kon Houdini, lees Niels, er mooi bij. Nadat het lek boven was, kon Niels hem weer terugplaatsen en is het weer een genot om onder de warme stralen te staan.

Inmiddels zijn we ruim een week verder en is de omvormer gemaakt en zijn de onderdelen van de generator in Auckland aangekomen. Nu alles nog hier naar toe en dan in orde maken......

Zodoende liggen we nog steeds in de marina van Opua. Het is wel erg fijn om zo van je boot te kunnen stappen en mobiel te zijn. We wandelen en fietsen de "rail way trail", net om de hoek bij de marina. Dit vlakke en autoloze pad is heerlijk om de conditie op peil te brengen en probeer ik het hardlopen weer op te pikken.

Terwijl Niels samen met Menno met een dingy regatta meedoen, bezoek ik samen met de Bounty en de Calamaris de watervallen van Haruru.

Pril geluk langs de Waitangi rivier.

Het is een gezellige drukte bij de jachtclub. Matt en Kate van Tamata zijn die dag ook aangekomen en ingeklaard. Het is gezellig bijkletsen, sinds we elkaar in Hao, Tuamotu's niet meer hebben gezien. 

Mijn verjaardag staat ook weer voor de deur, maar besluiten het om op zondag al te vieren. Door Toccata worden we opgepikt en varen we in de motregen naar Russel, waar we lunchen bij the Duke of Marlborough. We hebben een gezellig plekje op het verwarmde terras en genieten van de drank en het eten. Gelukkig klaart het in de namiddag op en kunnen we nog naar Maikii (Flagstaff) Hill lopen. 

Jarig en dan nog de klos zijn!